III SA/Lu 279/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. Ł. i M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]) – po rozpatrzeniu odwołania M. Ł. i M. Ł. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu [...] marca 2011 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w L. zabezpieczyli uszkodzony pojazd marki Ford Escort, nr rej. [...] W związku ze spełnieniem przesłanek określonych w art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm. – dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" lub "p.r.d."), przez funkcjonariusza Policji wydana została dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi publicznej na parking strzeżony skarżących. W związku z nieodebraniem przez właściciela usuniętego pojazdu Gmina L. wystąpiła do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu na jej rzecz. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. wydanym w sprawie sygn. akt [...], Sąd Rejonowy L.-Z. w L. orzekł przepadek wskazanego pojazdu na rzecz Gminy. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia pojazd został oceniony przez rzeczoznawców motoryzacyjnych jako niespełniający warunków technicznych do poruszania się po drogach publicznych oraz przedstawiający znikomą wartość materialną. W dniu [...] czerwca 2014 r. pojazd został odebrany z parkingu skarżących i przekazany do demontażu. W dniu [...] czerwca 2014 r. M. Ł. i M. Ł., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A.-A.-P." s.c. w L., wystąpili z wnioskiem o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi wskazanego pojazdu oraz za jego dozór w okresie od daty usunięcia z drogi publicznej do daty odbioru pojazdu z parkingu. We wniosku określili wysokość należnego ich zdaniem wynagrodzenia, za dozór w kwocie 16,51 zł brutto za dobę oraz wysokość kosztów usunięcia pojazdu z drogi w kwocie 150,00 zł brutto. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w L. – działając z upoważnienia Prezydenta Miasta L. – na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, z późn. zm. – dalej jako "u.p.e.a."), w związku z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 – dalej jako "rozporządzenie z dnia 28 lutego 2011 r."), przyznał skarżącym wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków w kwocie 9.045 zł zł brutto za okres od dnia 25 marca 2011 r., to jest od dnia usunięcia pojazdu z drogi, do dnia 23 czerwca 2014 r., to jest do dnia odbioru pojazdu z parkingu przechowawcy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że wysokość kosztów i wynagrodzenia za przechowanie pojazdu ustalono przyjmując metodę porównawczą z kosztami i wynagrodzeniem za przechowanie pojazdów na pobliskich parkingach na terenie miasta L., które spełniają określone wymagania (nawierzchnia utwardzona, całodobowy nadzór, minimalna liczba 40 miejsc parkingowych, ogrodzenie i oświetlenie miejsc parkingowych). Standard taki przewyższa parkingi, na których skarżący przechowywali pojazdy. Skarżący nie przedstawili przy tym żadnych dowodów wykazujących na poniesione wydatki. Z uwagi na brak udokumentowania przez stronę wysokości kosztów i wynagrodzenia organ posiłkował się przepisem art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm. – dalej jako "k.c.") przyjmując, że dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Ustalając należną skarżącym kwotę dobową kosztów i wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów organ wziął pod uwagę 20 parkingów spełniających wymagania stawiane wykonawcom w postępowaniu przetargowym na usługę przechowywania pojazdów usuniętych na podstawie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Z uzyskanych informacji wynikało, że średnia cena miesięcznego abonamentu parkingowego wynosi 90,40 zł brutto/miesiąc, co w przeliczeniu na dobę daje 3,01 zł brutto. Organ uwzględnił także stawki przyjęte do rozliczenia z czterema firmami świadczącymi usługę przechowywania pojazdów dla Gminy L., w tym samym okresie co wnioskodawca. W odrębnych postępowaniach ustalono stawki za wynagrodzenie i przechowywanie pojazdów w następujących kwotach: 8,00 zł brutto/doba z firmą S. Sp. z o.o., [...] zł brutto/doba z firmą A. M. Z., 8,00 brutto/doba z firmą B. E. T. P. D. T. P. oraz [...] zł brutto z firmą H. C. B. R. K.. Mając na uwadze treść art. 836 k.c. organ jako średnią stawkę stosowaną w danych stosunkach na terenie miasta L. przyjął kwotę 7,50 zł brutto za dobę. Uwzględniając okres dozoru (1186 dni) ustalono, że należne z tego tytułu wynagrodzenie wyniosło 8.895 zł, co po uwzględnieniu kosztów usunięcia pojazdu dało łączną kwotę w wysokości 9.045,00 zł. W dniu [...] września 2014 r. (data wpływu pisma do organu) M. Ł. i M. Ł. wnieśli zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r., w którym zgłosili też wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w związku z wadliwym jego skierowaniem do spółki cywilnej, nie zaś do jej wspólników, którzy byli stronami postępowania. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji, zaś skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 42/15, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2469/15. Wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r., organ odwoławczy zobowiązany był do merytorycznego rozpoznania zażalenia w tej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest zobowiązany lub domownik z nim mieszkający. Jednocześnie zwrócono uwagę, że okres pełnionego dozoru powinien być liczony od dnia usunięcia danego pojazdu z drogi publicznej do dnia jego odebrania z parkingu, czyli za okres rzeczywistego wykonywania powinności przez dozorcę. Ponadto w sprawach objętych art. 102 § 2 u.p.e.a. nie występuje przedawnienie z uwagi na administracyjnoprawny charakter stosunku łączącego dozorcę z właściwym organem administracji publicznej oraz nie jest dopuszczalne żądanie przez dozorcę odsetek ustawowych, bowiem nie przewidują ich przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W zakresie wysokości należnego wynagrodzenia Kolegium podniosło, że stawki ustalone w uchwale właściwej miejscowo rady powiatu dotyczą opłat uiszczanych przez osoby uprawnione do odbioru pojazdu skierowanego na parking, natomiast do określenia zwrotu kosztów i wynagrodzenia dozorcy ma zastosowanie przepis art. 102 § 2 u.p.e.a., co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Istotne elementy wpływające na wysokość żądania dozorcy nie były sporne (ilość dni przechowywania pojazdu oraz wysokość wynagrodzenia za jego odholowanie). Odnosząc się natomiast do wysokości wydatków związanych z dozorem pojazdu oraz przywołując judykaturę Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zastosował metodę porównawczą do obliczenia stawki dobowej za parkowanie pojazdu oraz sposób uśrednienia kwoty zwrotu koniecznych wydatków. W dotychczasowej praktyce Kolegium przyznawane wynagrodzenie za dozór nad usuniętym z drogi publicznej samochodem osobowym wynosiło od 8,00 zł do 12.00 zł brutto za dobę, czasem w przedziale węższym, od 8,00 zł do 9,00 zł brutto za dobę. Wobec tego przyjętą zbliżoną stawkę dobową na poziomie 7,50 zł brutto uznano za prawidłową. W niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 836 k.c., zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, że zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Mając na uwadze zasady współżycia społecznego wskazane w art. 5 k.c., wyliczoną przez dozorcę stawkę dobową w wysokości 16,51 zł brutto uznano za wygórowaną. Jednocześnie zwrócono uwagę, że zawarty w zażaleniu zarzut, który dotyczył wykonania zażalenia i konieczności wystawiania faktury VAT, pozostaje poza rozstrzygnięciem tej sprawy, dotyczy bowiem kwestii wykonywania skarżonego postanowienia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący wnieśli o stwierdzenie, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było przewlekle oraz domagali się zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wnieśli również o stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących kwoty po 10.000 zł. Skarżący zarzucili naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, przez błędną ich wykładnię i w rezultacie niewłaściwe, a wręcz bezpodstawne ich zastosowanie, a to: 1) art. 102 § 2 u.p.e.a., polegające na pominięciu, że przepis ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018), nowelizującej m.in. art. 130a Prawa o ruchu drogowym, czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust. 5a i ust. 5c p.r.d., lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f p.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu, toteż stosowanie powołanego przepisu art. 102 u.p.e.a. jest niedopuszczalne; 2) art. 102 § 4 u.p.e.a., polegające na niezasadnym uznaniu, że zobowiązanemu (właścicielowi pojazdu) służy na równi z wierzycielem i dozorcą skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy zobowiązany nie posiada przymiotu strony zarówno w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r (nr [...]) wydanym z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w L., jak i postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]); 3) art. 836 Kodeksu cywilnego, polegające na pominięciu, że przepis ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem w postepowaniu mającym na celu ustalenie wysokości wynagrodzenia, art. 130a ani żaden inny przepis ustawy o Prawo ruchu drogowym, w brzmieniu po nowelizacji, w ogóle nie przewiduje jego zastosowania; 4) art. 87 ust. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie, że przepisy prawa miejscowego obowiązują tylko niektóre z podmiotów na obszarze ich działania, a w szczególności nie dotyczą jednostki organizacyjnej powiatu jako właściciela pojazdu nieodebranego w terminie; 5) 64 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej; tym samym wynagrodzenie przedsiębiorcy za tą samą materialnie wykonaną czynność nie powinno być różnicowane tylko ze względu na podmiot, który ma je wypłacić, tym bardziej, że powiat jako podmiot uprawniony tylko pośredniczy w wykonaniu obowiązku właściciela pojazdu; zgodnie bowiem z art. 130a ust. 10h p.r.d., koszty te ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia; inne zachowanie przedsiębiorcy, to jest ewentualne kierowanie roszeń przeciwko właścicielowi pojazdu jest pozbawione podstawy prawnej, co niewątpliwie oznacza, że każdy sąd te ewentualne roszczenia będzie zobowiązany odrzucić; 6) art. 2 Konstytucji RP, to jest zasady równości wobec prawa poprzez przyjęcie, że stawki, o których mowa w art. 130a ust. 6a p.r.d. dotyczą tylko właściciela pojazdu, a nie dotyczą powiatu. II. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 77 § 1, 80, 89, 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., polegające na niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do zebrania pełnego i kompletnego materiału dowodowego i zaniechaniu wszechstronnego jego zbadania, co doprowadziło do wydania postanowienia o nieprzekonywującej treści – zarówno pod względem merytorycznym, jak i prawnym; 2) art. 6, 7, 8 i 10 k.p.a., polegającą na poczynieniu sprzecznych z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaleń faktycznych oraz na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania w sposób pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej oraz na zaniechaniu załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, które legła u podstaw jego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie było postanowienie organu o przyznaniu skarżącym jako dozorcom wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu. Materialnoprawną podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, z późn. zm. – dalej jako "u.p.e.a."), zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1, a więc zobowiązany lub domownik z nim mieszkający. Podstawowy zarzut skargi dotyczył właśnie podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, dlatego w pierwszej kolejności należało odnieść się do zasadności zastosowania w niniejszej sprawie przez organy art. 102 § 2 u.p.e.a. Skarżący twierdzili, że organy wadliwie oparły swoje rozstrzygniecie na powołanym przepisie, podczas gdy właściwą podstawą przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu powinien być – ich zdaniem – art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm. – dalej jako "p.r.d."). Na wstępie należy wyjaśnić, że w ustawie – Prawo o ruchu drogowym została wyrażona zasada, według której koszty usunięcia pojazdu z drogi ponosi właściciel pojazdu (art. 130a p.r.d.), zarówno jeśli zachodzą obligatoryjne, jak tez fakultatywne podstawy usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Dotyczy to m.in. sytuacji, gdy pojazd pozostawiony jest w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d.), albo też gdy pojazdem kierowała osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu (130a ust. 2 pkt 1 lit. a p.r.d.). Obowiązek poniesienia przez właściciela pojazdu kosztów związanych z jego usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem został skonkretyzowany w przepisach art. 130a ust. 10h i 10i, które określają zakres tej odpowiedzialności i stanowią podstawę prawną do orzekania o niej przez starostów. Ustalając wysokość tych kosztów organ uwzględnienia stawki ustalone uchwałą organów samorządu powiatu oraz okres przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Stosownie bowiem do art. 130a ust. 5c p.r.d., pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, zaś zgodnie z art. 130a ust. 6 p.r.d., wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c ustala rada powiatu, w drodze uchwały. Od opłaty, jaką obowiązana jest uiścić osoba będąca właścicielem pojazdu usuniętego z drogi, który został umieszczony na parkingu strzeżonym należy jednak odróżnić zwrot wydatków zawiązanych z dozorem i wynagrodzenie przysługujące jednostce prowadzącej parking, która pełni funkcję dozorcy pojazdu. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14, opłaty, o których mowa w art. 130a p.r.d., stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy i mają zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowanie do ustalania wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawieniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2184/16 oraz z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OSK 307/14). W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r. NSA wskazał również na kolejną istotną okoliczność, a mianowicie, że podstawę prawną przyznania zwrotu poniesionych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449 – dalej jako "rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2002 r."). Przechodząc do wyjaśnienia tych kwestii należy wskazać, że od momentu dodania z dniem 1 stycznia 2002 r. do ustawy Prawo o ruchu drogowym przepisu art. 130a, był on wielokrotnie nowelizowany. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 130a p.r.d., w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (art. 130a ust. 5), usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, wysokość opłat ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6), zaś wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 6 (art. 130a ust. 7). Jednocześnie w art. 130a ust. 10 przewidziano, że pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt K 23/04, Trybunał Konstytucyjny uznał art. 130a ust. 5 i ust. 6 p.r.d. zdanie pierwsze – za niezgodne z art. 2 i art. 22 Konstytucji RP. Przepis miał utracić moc z dniem 30 czerwca 2006 r. Zasadniczą przesłanką stwierdzenia przez Trybunał sprzeczności powyższej regulacji z Konstytucją RP było naruszenie przez nią zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na to, że brak w ustawie jakichkolwiek przesłanek materialnoprawnych, które determinowałyby treść rozstrzygnięć podejmowanych przez starostę zarówno co do wyznaczenia podmiotu gospodarczego, który z wyłączeniem innych uczestników tej sfery rynku usług byłby uprawniony do usuwania pojazdów z drogi w sytuacjach opisanych w art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d., jak i podmiotu prowadzącego parking strzeżony, na którym następnie umieszczany byłby usunięty pojazd. Stąd też Trybunał uznał, że regulacja, która ustanawia ograniczenie w korzystaniu z wolności działalności gospodarczej nie może poprzestawać na określeniu tylko formalnych elementów tego ograniczenia. Samo więc przyznanie staroście kompetencji do podejmowania działań o charakterze reglamentacyjnym, bez jednoczesnego doprecyzowania merytorycznych przesłanek jej realizacji nie może być uznane za spełniające konstytucyjny wymóg ustawowej podstawy ograniczenia. Brak bowiem materialnych przesłanek wykonywania przez starostę kompetencji określonych w art. 130a ust. 5 i 6 zd. 1 p.r.d. skutkuje niemożnością precyzyjnego określenia charakteru, jak i treści wprowadzanego ograniczenia. Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu swojego orzeczenia Trybunał wskazał również na niejasność charakteru prawnego stosunków pomiędzy starostą a podmiotem wyznaczonym do wykonywania czynności określonych w art. 130a ust. 5 i 6 p.r.d. oraz między właścicielem pojazdu a tym podmiotem, co budzi wątpliwości z punktu widzenia art. 2 Konstytucji. Taka sytuacja ułatwia "manipulowanie statusem", co oznacza możliwość rozmaitej kwalifikacji prawnej tych stosunków i przypisanie im diametralnie odmiennych reżimów prawnych. Powyższy wyrok Trybunału przyczynił się do nowelizacji art. 130a p.r.d., wprowadzonej ustawą z dnia 22 września 2006 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 190, poz. 1400). Do art. 130a p.r.d. dodane zostały ust. 5a, 5b, 5d i 5e, upoważniające starostę do władczego wyznaczania jednostki organizacyjnej upoważnionej do usuwania pojazdów z drogi oraz prowadzenia parkingu strzeżonego, na którym pojazdy te są przechowywane poprzez wybór najkorzystniejszej oferty i ustalające kryteria, jakimi winien się przy tym wyznaczaniu starosta kierować. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. w zakresie, w jakim przepis ten dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Wymieniony wyżej przepis we wskazanym zakresie utracił moc z dniem 12 czerwca 2009 r. Powyższy wyrok przyczynił się do kolejnej znaczącej nowelizacji art. 130a p.r.d., wprowadzonej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018). Ustawa ta dokonała szeregu zmian w art. 130a p.r.d., które weszły w życie w różnych terminach. W szczególności z dniem 4 września 2010 r. weszła w życie zmiana art. 130a ust. 10 p.r.d., zgodnie z którą starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. W tej samej dacie weszły w życie dodane do art. 130a postanowienia ust. 10a do 10l, stanowiące między innymi, że jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (ust. 10g) oraz, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (ust. 10h). Natomiast z dniem 21 sierpnia 2011 r. uchylono art. 130a ust. 5a, 5b, 5d i 5e p.r.d., wprowadzając w to miejsce art. 130a ust. 5f p.r.d., zgodnie z którym usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu, zaś starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Z tą samą datą, to jest z dniem 21 sierpnia 2011 r., weszła także w życie zmiana art. 130a ust. 6 p.r.d., który stanowił dotąd, że wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, ustala rada powiatu, zaś po nowelizacji wskazywał, że rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Nową regulację uzupełniały zapisy zawarte w dodanych ust. 6a do 6e, ustanawiające maksymalną dopuszczalną wysokość opłat oraz zasady ich waloryzacji oraz wskazanie, że opłaty te stanowią dochód własny powiatu (ust. 6e). Pomimo wymienionych wyżej wielokrotnych nowelizacji przepisu art. 130a p.r.d., ustawodawca nie określił jednak materialnoprawnych podstaw orzekania o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, trybu orzekania o tych kosztach, jak też charakteru należności przysługującej z tego tytułu podmiotowi prowadzącemu parking. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budziło jednak wątpliwości, że koszty te są przyznawane w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności jej art. 102 § 2, stanowiło próbę wypełnienia istniejącej luki w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegającej na braku regulacji co do kosztów dozoru pojazdu sprawowanego przez podmiot prowadzący parking. Wątpliwości w tym zakresie rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, stwierdzając, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 p.r.d. nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zgodnie z 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r., przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Zdaniem Sądu przepis ten jest zatem podstawą zastosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. w sytuacji, o której mowa w art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. Rozporządzenie z dnia 23 kwietnia 2002 r., na które wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale z dnia 29 listopada 2010 r., stanowiło nie tylko o możliwości stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. w sytuacjach określonych w art. 130a p.r.d., ale również wyznaczało właściwość naczelników urzędów skarbowych – jako organów egzekucyjnych w takich sytuacjach (§ 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). Tymczasem, jak już wyżej wskazano, w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. znacząco zmieniono art. 130a p.r.d. Od tej chwili, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych z dróg stało się zadaniem własnym powiatu (art. 130a ust. 5f p.r.d), a starosta został zobowiązany w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi do występowania do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu (art. 130a ust. 10 p.r.d.). Uchwała z dnia 29 listopada 2010 r. straciła zatem na aktualności o tyle, że w świetle znowelizowanej treści ustawy Prawo o ruchu drogowym, to powiat obejmuje własność porzuconych pojazdów, a rozporządzenie z 2002 r. rozciągające stosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odnosiło się tylko do sytuacji objęcia własności pojazdów przez Skarb Państwa. W tym miejscu należy jednak wskazać, że w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. ustawodawca zmienił również przepis art. art. 174 u.p.e.a. (stanowiący delegację ustawową do wydania rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r.) wskazując, że Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosowanie w całości lub w części przepisów działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie przechowywania, oszacowania i sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością "Skarbu Państwa albo powiatu" (a nie jak dotychczas – tylko Skarbu Państwa). Zmiana upoważnienia ustawowego otworzyła zatem drogę do uchwalenia przez Radę Ministrów nowego rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 265), w którym wyraźnie już wskazano, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w tym art. 102 § 2) mogą być stosowane także względem ruchomości, które stały się własnością powiatu na podstawie m.in. prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (§ 3 pkt 1 lit. a) bądź objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej (§ 3 pkt 1 lit. c). Istotne jest także, że w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. na potrzeby stosowania działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako organy egzekucyjne wskazano także starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z powyższych rozważań wypływają zatem dwie kluczowe dla rozpoznawanej sprawy konkluzje. Po pierwsze, do rozliczania kosztów pojazdów usuniętych z drogi, w tym również tych, które stały się własnością powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku, zastosowanie ma art. 102 § 2 u.p.e.a., niegdyś w związku z § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r., zaś obecnie w oparciu o § 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., a organem właściwym (organem egzekucyjnym) jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta (§ 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia). Po drugie zaś, w konsekwencji powyższego, opłaty, o których mowa w art. 130a ust. 5c p.r.d. stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy i mają zastosowanie wyłącznie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowane do ustalenia wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawaniem pojazdu na parkingu obciąża powiat, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu. Powyższe stanowisko jest powszechnie akceptowane w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2184/16, z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OSK 307/14 oraz z dnia 13 czerwca 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14). Tym samym, nie można podzielić zarzutu skarżących w zakresie naruszenia art. 102 § 2 u.p.e.a., poprzez jego zastosowanie. Organy zastosowały bowiem właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia, a przez to zasadnie przyznały wynagrodzenie za dozór i zwrot poniesionych wydatków związanych z dozorem pojazdu na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi należy przypomnieć, że stosownie do art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1, to jest zobowiązany albo domownik razem z nim mieszkający. Powyższy przepis przewiduje zatem dwa odrębne rodzaje należności przysługujących dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Pierwsza ze wskazanych w treści art. 102 § 2 u.p.e.a. rodzajów należności winna być utożsamiana z rzeczywistymi wydatkami poniesionymi przez dozorcę w związku z wykonywaniem dozoru. Z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a., w którym użyto sformułowania "na żądanie dozorcy" wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. W sytuacji, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych na dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu w drodze możliwych do przeprowadzenia dowodów. Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa natomiast kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Nie może być więc w takiej sytuacji wątpliwe, że w przypadku, gdy żądanie wynagrodzenia zgłasza jednostka wykonująca dozór pojazdów usuniętych z drogi, nie wchodzi w grę wynagrodzenie określone w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracji publicznej stosunek administracyjnoprawny. Nie obowiązują więc unormowania umowne lub taryfowe, z istoty swej odnoszące się do stosunków cywilnoprawnych między stronami umowy przechowania. Podkreślenia wymaga, że nie jest taryfą – w rozumieniu powołanych przepisów – uchwała rady powiatu, wydana na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. Nie dotyczy ona bowiem stawek stosowanych przez podmioty świadczące usługę przechowania na podstawie przepisów prawa cywilnego. Dodać również należy, że w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 131/09, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowanie określonej w umowie albo taryfie. Odpowiednie zastosowanie można, w ocenie NSA, odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi on o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. W ocenie Sądu, wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. wskazuje się, że uwzględniać należy zakres obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności (zob. uchwałę NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10). Ustalając wysokość wynagrodzenia należnego jednostce wykonującej dozór pojazdów usuniętych z drogi, zasadne jest również oparcie się przez organ na informacjach o wysokości opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych na danym terenie, to jest na informacjach pochodzących od podmiotów wykonujących działalność gospodarczą rodzajowo tożsamą z prowadzoną przez przechowawcę, z uwzględnieniem miejsca wykonywania działalności. Przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma także podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d., bowiem jak już wyżej wskazano, dotyczą one właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, a nie jednostki prowadzącej parking strzeżony. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy wskazać, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie wykazali, jakie konkretnie ponieśli wydatki związane z dozorem pojazdu, nie przedstawili stosownych dokumentów, ani nie wykazali sposobu ich wyliczenia. Ogólnie powoływali się jedynie na uchwały Rady Miasta L. nr [...], nr [...], oraz nr [...], które jak już wywiedziono powyżej, nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Z uwagi zatem na brak współpracy skarżących w tym zakresie – organ był zobowiązany do ustalenia wysokości koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór we własnym zakresie. W ocenie Sądu, organ wywiązał się z tego obowiązku należycie, podejmując odpowiednie kroki konieczne do ustalenia wysokości wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenia za dozór. Zasadnie wziął tym samym pod uwagę ceny miesięcznych abonamentów parkingów strzeżonych na terenie Miasta L., spełniających wymagania stawiane wykonawcom usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a p.r.d. Średnia cena brutto za dobę wynika z uśrednienia stawek płaconych innym podmiotom – S. Sp. z o.o. (8,00 zł), B. E. T. P. D. T. P. (8,00 zł), A. M. Z. (9,00 zł), czy też H. C. B. R. K. (9,50 zł) oraz średniej stawki abonamentu miesięcznego na parkingach strzeżonych w L. w przeliczeniu na dobę (3,01 zł). W wyniku tych obliczeń zasadnie ustalono więc stawkę 7,50 zł za dobę dozoru, którą zastosowano w tej sprawie. W ocenie Sądu, za zasadne należało uznać uwzględnienie przez organy stawek obowiązujących na rynku lokalnym i uwzględnienie stawek przyjętych w ramach umów zawartych z innymi przedsiębiorcami. Organy dokonały w omawianym zakresie prawidłowych ustaleń, właściwie też zastosowały metodę porównawczą przy obliczeniu stawek za dozór pojazdów, przyjmując wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. W świetle powyższych rozważań nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 oraz art. 77 § 1, art. 80, art. 89 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. Na uwzględnienie nie zasługiwały również pozostałe zarzuty sformułowane w skardze. W szczególności bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zarzut ten jest sformułowany w sposób bardzo ogólny i można jedynie przypuszczać, że jego przedmiotem jest zakres obowiązywania uchwał Rady Miasta L.. Wyjaśniono już jednak, że zgodnie z upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 130a ust. 6 p.r.d., rada powiatu (miasta na prawach powiatu) może określić opłaty obowiązujące w stosunku do właściciela pojazdu usuniętego z drogi, nie zaś wysokość kosztów dozoru i wynagrodzenia przyznawanego jednostce prowadzącej parking. Z tych samych względów nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Sąd – działając z urzędu – nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, w tym innego rodzaju naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Z przytoczonych względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, przez co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.