III SA/Lu 28/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi SHH "Y." – A.G. K. sp. jawnej w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji nr [...] z dnia [...] września 2004 r. postanawia: odrzucić skargę. Pełnomocnik skarżącej spółki SHH "Y." – A.G. K. sp. jawna w Ł. w dniu 15 grudnia 2004 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji nr [...] z dnia [...] września 2004 r. wydanej przez ten organ. Skarżący nie wniósł wcześniej zażalenia na powyższe postanowienie, mimo udzielenia mu prawidłowego pouczenia. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 cyt. ustawy jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Na podstawie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej stronie przysługuje żądanie, aby organ podatkowy uzupełnił decyzję co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Stosownie zaś do art. 213 § 5 cyt. ustawy – odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Skoro zatem organ odmówił uzupełnienia decyzji, strona przed wszczęciem sądowej kontroli prawidłowości stanowiska organu podatkowego, zobligowana była do wniesienia zażalenia, przy czym, na podstawie art. 13 § 1 ust. 2c w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej właściwy do rozpoznania zażalenia byłby Dyrektor Izby Celnej który wydał zaskarżone postanowienie w pierwszej instancji. Jak już wspomniano, strona była pouczona o powyższym trybie weryfikacji orzeczenia. Brak uprzedniego wyczerpania przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia uniemożliwił rozpoznanie skargi przez Sąd. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.