III SA/Lu 282/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie. Skarżący pismem z dnia [...] maja 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] lutego 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że decyzją wydaną z upoważniania Wojewody z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] uwzględniono w całości skargę R. B., uchylono zaskarżoną decyzję ostateczną organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz orzeczono o przywróceniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2011 r. Jednocześnie organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ II instancji skorzystał z tej możliwości uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta oraz orzekając o przywróceniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2011 r. Decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] czerwca 2011 r. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego, a w konsekwencji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu należało orzec o jego umorzeniu, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.