III SA/Lu 287/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na postępowanie Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie przebiegu postępowania sądowego postanawia: odrzucić skargę. L. J. wniósł skargę na postępowanie Prezesa Sądu Rejonowego w przedmiocie przebiegu postępowania sądowego toczonego pod sygn. akt I C 132/07, prawomocnie zakończonego zwrotem pozwu. W skardze wskazuje on m. in., że domaga się wskazania przez Sąd Administracyjny "co dalej" w wadliwie, jego zdaniem, prowadzonej sprawie cywilnej. Prezes Sądu Rejonowego przekazując skargę poinformował, że skarżący składa wiele tego rodzaju pism, na które udzielane są mu odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zakres właściwości sądów administracyjnych został zakreślony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz aktami rangi ustawowej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ppsa). Ani nadzór nad działalnością sądów powszechnych, ani kontrola wydawanych przez nie orzeczeń nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Podsumowując, skarga do sądu administracyjnego była niedopuszczalna, gdyż nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa sąd skargę taką odrzuca postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w postanowieniu.