III SA/Lu 288/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na wystąpienie pokontrolne Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] w przedmiocie uwag i wniosków pokontrolnych postanawia: odrzucić skargę W dniu 16 czerwca 2005 r. M.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na wystąpienie pokontrolne Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2005 r. znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawą sądowoadministracyjną czyli sprawą podlegającą kognicji sądu administracyjnego jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inna sprawa, do których przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zgodnie z 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracyjnej publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego (...), 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego (...), 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone zostało wystąpienie pokontrolne z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] sporządzone przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 64 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. nr 210, poz. 2135). Tymczasem kwestię nadzoru nad działalnością Funduszu uregulowano w dziale VII ustawy. Stosownie do art. 162 ust. 1 "Nadzór nad działalnością Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia", natomiast zgodnie z art. 162 ust. 2 "Na zasadach przewidzianych w ustawie i przepisach szczególnych nadzór w zakresie gospodarki finansowej Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych, stosując kryterium legalności, rzetelności, celowości i gospodarności". W myśl art. 163 ust. 1 minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór, stosując kryterium legalności, rzetelności i celowości, nad działalnością: 1) Funduszu, 2) świadczeniodawców, w zakresie realizacji umów z Funduszem; 3) podmiotów, którym Fundusz powierzył wykonywanie niektórych czynności; 4) aptek, w zakresie refundacji leków. Do postępowania przed ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie nadzoru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 181 ust. 1 cyt. ustawy). Dopiero od decyzji administracyjnych, wydanych na przypadkach przewidzianych w dziale regulującym Nadzór nad działalnością Funduszu, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga na wystąpienie pokontrolne sporządzone na podstawie art. 64 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie należy w świetle tej ustawy oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do właściwości sądu administracyjnego, w związku z czym jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.