III SA/Lu 288/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi P. W. na uchwałę Inne z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odwołania Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Inne na rzecz P. W. kwotę [...]zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Uchwałą Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odwołano P. W. ze stanowiska Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B.. Zarząd Powiatu podejmując przedmiotową uchwałę powołał w jej podstawie prawnej przepisy art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 995, z późn. zm.), art. 362 i art. 70 Kodeksu pracy (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 917 z późn. zm.) oraz art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2190, z późn. zm.). Mocą tej uchwały Zarząd Powiatu w L. z dniem [...] marca 2019 r. odwołał skarżącego P. W. ze stanowiska Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B., co było jednoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy (§ 1 zaskarżonej uchwały), z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem prawnym na dzień 31 maja 2019 r. (§ 2 uchwały). Jednocześnie zwolniono skarżącego z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, z zachowaniem dotychczasowego prawa do wynagrodzenia (§ 3 uchwały). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący skarżący P. W. wniósł o stwierdzenie nieważności powołanej uchwały jako podjętej z istotnym naruszeniem prawa. Zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie: 1) art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, poprzez podjęcie uchwały o odwołaniu skarżącego ze stanowiska w sposób dowolny, z przekroczeniem kompetencji ustawowych; 2) art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, polegające na jego niezastosowaniu i w konsekwencji zaniechaniu obowiązkowi wystąpienia do Rady Społecznej zakładu opieki zdrowotnej o zaopiniowanie projektu uchwały Zarządu Powiatu w L. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku pracy Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B.; 3) art. 7, art. 8 § 1, art. 10 i art. 77 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego możliwości brania udziału w postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchwały, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do stawianych mu zarzutów, a tym samym naruszenie zasad dotyczących prawdy obiektywnej, bezstronności i równego traktowania stron postępowania oraz czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; 4) interesu prawnego oraz uprawnień skarżącego – art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, co wyraża się w sprzecznym z prawem odwołaniem z zajmowanej funkcji z jednoczesnym rozwiązaniem z nim stosunku pracy; 5) art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez brak uzasadnienia władczego aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej jakim jest zaskarżona uchwała. Z uzasadnienia skargi wynika, że – w ocenie skarżącego – zaskarżona uchwała Zarządu Powiatu w L. narusza w sposób ewidentny jego interes prawny. Aktem tym odwołano go bowiem z zajmowanego stanowiska Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B., chociaż nie było do tego podstaw i naruszony został tryb obowiązujący przy odwołaniu. Uchwałą została wprawdzie wydana w granicach kompetencji administracyjnej Zarządu Powiatu w L. , wynikającej z art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, jednakże sposób zrealizowania tej kompetencji wskazuje, że było ono dowolne i nastąpiło bez zapewnienia skarżącemu prawa do wcześniejszego jego wysłuchania w sprawie. Złamano zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasadę prawdy obiektywnej. Posiedzenie Zarządu Powiatu z dnia [...] lutego 2019 r., na które wezwano skarżącego już po podjęciu uchwały, tylko w celu wręczenia mu wypowiedzenia, stanowiło pogwałcenie zasad postępowania wyjaśniającego. Przeprowadzone przez członków Zarządu Powiatu czynności wyjaśniające dokonane zostały bez udziału skarżącego, bowiem nie został on poinformowany o ich trwaniu. Co więcej, nie wiedział o tym, że ważą się jego losy zaś sama decyzja o odwołaniu była dla niego ogromnym zaskoczeniem. Ponadto o podjęciu uchwały odwołującej go ze stanowiska oraz jej treści został poinformowany przez Wicestarostę, co również jest sprzeczne z treścią samej uchwały, bowiem jej wykonanie zostało powierzone Staroście Powiatu. Zarząd Powiatu nie dał skarżącemu możliwości wzięcia udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, zapoznania się z zebranymi w toku tych czynności wyjaśniających dokumentami, czy możliwości uzupełnienia materiału dowodowego. Złamano zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Złamanie już tylko tej zasady powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Ponadto skarżący nie został wysłuchany podczas posiedzenia organu i do momentu ogłoszenia treści zaskarżonej uchwały nie przedstawiono mu żadnych zarzutów dotyczących jego pracy. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia, tym samym organ nie wyjaśnił, jakie przyczyny legły u podstaw tej decyzji. Nie podano jakie błędy skarżący popełnił, ani jakich zaniedbań się dopuścił. Zarząd Powiatu nie wykazał też żadnego uchybienia proceduralnego w jego postępowaniu. W konsekwencji uznać należy, że rozstrzygnięcie to było dowolne. Ponadto Zarząd Powiatu rozwiązał stosunek pracy z dyrektorem publicznego zakładu opieki zdrowotnej bez zasięgnięcia opinii rady społecznej szpitala, zatem wbrew obowiązkowi wyrażonemu w art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy o działalności leczniczej. W ocenie skarżącego, pozbawienie rady społecznej możliwości wypowiadania się co do jej oceny sposobu zarządzania podmiotem medycznym, poprzez pozbawienie jej możliwości wyrażenia opinii co do rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej z kierownikiem podmiotu leczniczego, stanowi jawny przejaw ograniczania i marginalizowania aktywności i możliwości oddziaływania tego organu na decyzje podejmowane przez organ założycielski. Takie działanie prowadzi zaś w kierunku wyeliminowania rady społecznej z procesu realnego oddziaływanie na sposób zarządzania podmiotem leczniczym. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu w L. wniósł o jej oddalenie w całości. Organ ten wyjaśnił, że przepisy prawa nie wymagają, aby przed podjęciem uchwały w przedmiocie odwołania kierownika powiatowej osoby prawnej konieczne było wysłuchanie go przez zarząd powiatu. Co więcej, w sprawie odwołania nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji w sprawie tej nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Zarządu Powiatu zaskarżona uchwała spełnia wszystkie wymagane przepisami prawa warunki formalne, została podjęta przez uprawniony organ, w wymaganej formie, oraz zawiera wymaganą treść. Podejmując uchwałę o odwołaniu skarżącego ze stanowiska Dyrektora SP ZOZ w B. Zarząd Powiatu działał w ramach swoich kompetencji określonych treścią art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym. Unormowania ustawy nie wprowadzają żadnych innych warunków, których spełnienie stanowi o dopuszczalności podjęcia przedmiotowej uchwały. Odnosząc się do zarzutu zaniechania wystąpienia do Rady Społecznej SP ZOZ w B. o zaopiniowanie projektu zaskarżonej uchwały Zarząd Powiatu podniósł, że w myśl przepisu art. 48 ust. 2 lit. 1 pkt d ustawy o działalności leczniczej, wnioski rady społecznej publicznego zakładu opieki zdrowotnej stanowią jej uprawnienie, opinie zaś są jej obowiązkiem, przy czym obowiązek przedstawienia opinii na żądanie właściwego podmiotu nie jest równoznaczny z obowiązkiem zasięgnięcia opinii przez właściwy podmiot. Przepis powyższy nie jest skierowany do podmiotu tworzącego, a jego adresatem jest jedynie rada społeczna. Określa on jedynie kompetencje rady społecznej, ale nie tworzy obowiązków po stronie podmiotu tworzącego. Obowiązek zasięgania opinii rady nie został w nim wyrażony wprost. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest usprawiedliwiona, bowiem zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem obowiązującego prawa. Stosownie do przepisu art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej i objęta jest zakresem kognicji sądu administracyjnego. Jest aktem organu administracji publicznej zarówno o charakterze personalnym, wywołującym skutki w sferze prawa pracy, jak i aktem podjętym w sprawie z zakresu stosunku służbowego, a więc administracji publicznej, co skutkuje tym, że uchwała taka podlegać może ocenie nadzorczej właściwego wojewody, jak również kognicji sądu administracyjnego. Ponieważ przedmiotowa uchwała wywołuje skutki zarówno w sferze stosunku służbowego (zajmowanego stanowiska), jak również w sferze stosunku pracy (prawa pracy), to osoba odwołana ze swojej funkcji dochodzić może ochrony swojego interesu prawnego w zakresie stosunków pracowniczych także przed sądem pracy. Podstawy prawne, przesłanki oraz kryteria sądowej kontroli w tych dwóch różnych trybach są odmienne. W postępowaniu przed sądem administracyjnym przedmiotem badania Sądu nie są roszczenia pracownicze odwołanego ze swojego stanowiska dyrektora, do rozpatrzenia których właściwy jest sąd pracy, lecz przestrzeganie określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wymagań dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej, jako formy realizacji zadań publicznoprawnych powiatu, a więc aktu z zakresu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1084/13). Podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 511, z późn. zm. – dalej także jako "ustawa" lub "ustawa o samorządzie powiatowym"). Zgodnie z art. 32 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, do zadań zarządu powiatu należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. W wykonywaniu tych zadań jednostki te są samodzielne. Wymaga jednakże zwrócenia uwagi, że także i w tym zakresie obowiązane są one do bezwzględnego przestrzegania zasady praworządności, jako że ochrona sądowa samodzielności jednostki samorządu terytorialnego nie obejmuje działań bezprawnych. Uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa jest nieistotne (art. 79 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie powiatowym). Z tego względu legalność działalności administracji publicznej stanowi kryterium kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Według art. 87 ust. 1 tej ustawy, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak wynika wprost z treści zaskarżonej uchwały przy jej podjęciu zastosowanie znalazła również ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2190, z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, podmiotami leczniczymi są m.in. samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy stanowi zaś, że jednostki samorządu terytorialnego mogą prowadzić samodzielne zakłady opieki zdrowotnej. Natomiast z art. 46 ust. 1 ustawy wynika, że odpowiedzialność za zarządzanie podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, a zatem także za zarządzanie samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, ponosi kierownik. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy, kierownikiem bez bliższego określenia – jest zarząd spółki kapitałowej, a w przypadku innych podmiotów wykonujących działalność leczniczą – osoba uprawniona do kierowania tymi podmiotami i ich reprezentowania na zewnątrz, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto według art. 46 ust. 3 ustawy, w przypadku podmiotów leczniczych, niebędących przedsiębiorcami, podmiot tworzący nawiązuje z kierownikiem stosunek pracy na podstawie powołania lub umowy o pracę albo zawiera z nim umowę cywilnoprawną. Zatem ocena w świetle powyższych regulacji legitymacji czynnej skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały dokonywana jest w kontekście przesłanek określonych w art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, nie zaś na podstawie przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. jest kierownikiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej. Normy zawarte w powyższych przepisach stanowią zatem źródło interesu prawnego osoby pełniącej funkcję dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, który – co do zasady – zostaje naruszony w przypadku zwolnienia takiej osoby ze stanowiska. Z tej przyczyny nie budzi wątpliwości to, że odwołany dyrektor może kwestionować akt jego odwołania przed sądem administracyjnym. Wskazano już, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym, który stanowi, że do zadań zarządu powiatu należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. W tym miejscu wymaga jednakże wyjaśnienia, że wbrew zarzutowi skarżącego Zarząd Powiatu nie ma obowiązku przy podejmowaniu uchwały na wskazanej podstawie prawnej do zasięgania opinii rady społecznej szpitala. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy o działalności leczniczej nie jest skierowany do podmiotu tworzącego, a jego adresatem jest jedynie rada społeczna. Określa on jedynie kompetencje rady społecznej, ale nie tworzy obowiązków po stronie podmiotu tworzącego. Obowiązek zasięgania opinii rady społecznej szpitala nie został w nim wyrażony wprost (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 673/16). Z treści art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu powiatu jest sprzeczność uchwały z prawem. Wprawdzie zaskarżona uchwała wydana została w granicach kompetencji zarządu powiatu, jednak sposób zrealizowania tej kompetencji wskazuje, że nastąpiło to w sposób dowolny i bez zapewnienia skarżącemu prawa do wcześniejszego jego wysłuchania w sprawie. Wymaga wyraźnego podkreślenia, że uchwała podejmowana w oparciu o art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym nie jest decyzją administracyjną i w związku z tym w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, wbrew stanowisku skarżącego, nie znajdują zastosowania wprost przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zmienia to jednakże faktu, że jedną z podstawowych gwarancji procesowych w jakimkolwiek prowadzonym postępowaniu administracyjnym toczącym się przed właściwymi organami administracji – jest zapewnienie stronom przez te organy możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że szczególny skutek aktu organu administracji publicznej, jakim jest odwołanie kierownika jednostki organizacyjnej powiatu w trybie natychmiastowym, pociąga za sobą uznanie, iż niezależnie od formy aktu i jego nazwy (decyzja, uchwała, zarządzenie), konieczne jest zawsze zapewnienie możliwości wypowiedzenia się przez zainteresowanego, którego dotyczy postępowanie na każdym jego etapie oraz należyte uzasadnienie podjętego aktu. Uwzględniając charakter prawny uchwały o zwolnieniu kierownika jednostki organizacyjnej powiatu, obowiązek taki należy wyprowadzić bezpośrednio z przepisu art. 2 Konstytucji RP, statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz z art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, przyjętego przez Parlament Europejski w formie rezolucji w dniu 6 września 2001 r., stanowiącego o prawie każdej jednostki do wysłuchania i złożenia wyjaśnień (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 546/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 609/11 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 19/17). Tym samym – w ocenie Sądu – w pełni usprawiedliwione jest stanowisko skarżącego, że Zarząd Powiatu nie dał mu żadnych możliwości, a w istocie pozbawił go prawa wzięcia udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, zapoznania się z zebranymi w toku tych czynności wyjaśniających dokumentami, czy wreszcie możliwości uzupełnienia materiału dowodowego. Spełnienie tego wymogu było w okolicznościach faktycznych tej sprawy nie tylko możliwe, bez istotnych trudności dla prowadzonego postępowania, a ponadto sposób procedowania przed podjęciem zaskarżonej uchwały wskazuje, że organ w ogóle nie rozważał jakichkolwiek argumentów za lub przeciw podjęciu zaskarżonego aktu (protokół nr [...] posiedzenia Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] lutego 2019 r.). W konsekwencji podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło na podstawie lakonicznej informacji przedstawionej na wskazanym posiedzeniu Zarządu Powiatu przez Starostę, która wskazywała na: "złe wyniki ekonomiczne Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B., a co za tym idzie nieprowadzenie przez Dyrektora racjonalnej gospodarki finansowej oraz kadrowej Zakładu". Wymaga wreszcie zwrócenia uwagi, że w niniejszej sprawie Sąd nie miał w istocie prawnych możliwości merytorycznego skontrolowania legalności zaskarżonej uchwały, z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Wprawdzie w polskim systemie prawnym nie został wprost wyrażony normatywny obowiązek uzasadniania uchwał organów samorządu terytorialnego, jednakże obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 410/06). Oznacza to, że ocena organu, który odwołał skarżącego ze stanowiska kierowniczego ma w rozważanym przypadku w rzeczywistości charakter dowolny i arbitralny. Dla oceny motywów działania organu nie może być wystarczająca sama treść uchwały. Choć w aktach administracyjnych do zaskarżonej uchwały formalnie załączone zostało jej uzasadnienie, jednakże nie spełnia ono wymogów dokumentu, bowiem w ogóle nie zostało ono podpisane przez którąkolwiek spośród osób podejmujących uchwałę. Skutkiem tego było uznanie, że jest to uzasadnienie nieistniejące. Rzeczywistych motywów podjęcia omawianej uchwały nie wyjaśnia również powołany wyżej protokół posiedzenia Zarządu Powiatu w L. nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Nie wynika bowiem z niego, by ogólnie sformułowane na tym posiedzeniu w informacji Starosty zarzuty względem skarżącego jako Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B. zostały w jakikolwiek sposób skonkretyzowane. Przez to organ w ogóle nie wykazał, by zarzuty te były uzasadnione. Z akt sprawy nie wynika również, czy przed podjęciem uchwały przeprowadzono jakiekolwiek postępowanie kontrolne w zakresie sposobu administrowania przez skarżącego kierowanym przez niego zakładem opieki zdrowotnej, które wyniki uzasadniałyby podjęcie decyzji o jego odwołaniu. W treści samej uchwały także nie wskazano, jakie konkretne działania lub zaniechania skarżącego zostały ocenione negatywnie, a ich ocena decydowała o odwołaniu. W takiej sytuacji – w ocenie Sądu – brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały, jak również brak w administracyjnych aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów pozwalających na kontrolę legalności zaskarżonej uchwały, nie pozwalały na przyjęcie, że zachodziła uzasadniona podstawa do odwołania skarżącego ze stanowiska dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w B., przez co było to zgodne z prawem. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności, że zaskarżona uchwała w ogóle nie posiada uzasadnienia oraz że w postępowaniu wyjaśniającym nie uczyniono zadość jednej z podstawowych gwarancji procesowych w postępowaniu toczącym się przed organami administracyjnymi, jaką jest zapewnienie stronom przez te organy możliwości czynnego udziału w postępowaniu, oznacza to, że zaskarżona uchwała wydana została z istotnym naruszeniem prawa, co stanowiło wadę powodującą konieczność stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. – obowiązany był orzec, jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II wyroku znajduje natomiast uzasadnienie w przepisach art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Koszty te obejmują wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (radcę prawnego) ustanowionego przez skarżącego z wyboru ([...] zł), bowiem sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia wolna była od opłat sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a.