III SA/Lu 290/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. – w imieniu małoletniej córki M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu, w zakresie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 lutego 2010 r. postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 lutego 2010 r. w ten sposób, że zasądzić na rzecz skarżącego – D. S., działającego w imieniu małoletniej córki M. S., od Wojewody kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchyla zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2009 r. W punkcie II sentencji Sąd przyznał adwokatowi M. C. od Skarbu Państwa wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot wydatków w postaci uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W punkcie III sentencji Sąd określił, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu w całości. Sąd działając z urzędu dostrzegł, że w sentencji wyroku zabrakło rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Skarżący, działający w imieniu małoletniej córki M. S., nie wykazał, aby poniósł inne koszty niezbędne do dochodzenia praw poza wpisem w kwocie 100 zł, dlatego należy mu się od organu zwrot kosztów w takim właśnie zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 157 § 3 w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 orzekł jak w sentencji postanowienia.