III SA/Lu 294/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. S. i K. S. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w bazie danych ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania K. S. i J. S., utrzymał w mocy decyzję Starosty Łęczyńskiego z [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany polegającej na ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego R., jednostka ewidencyjna L. , powierzchni 300 m2, jako powierzchni działki oznaczonej nr [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: K. S. i J. S. (dalej jako "skarżący" lub "strona") w piśmie z [...] maja 2020 r. zwrócili się do Wójta Gminy L. z prośbą o wyjaśnienie rzeczywistej powierzchni działek nr [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym R. , jednostka ewidencyjna L. wskazując, że łączna powierzchnia przedmiotowych działek powinna wynosić 983 m2, a nie 1036 m2. Skarżący wyjaśnili, że działkę nr [...] nabyli w 1990 r. w użytkowanie wieczyste, a w 2012 r. na własność od Gminy L.. Już po przejęciu przedmiotowej działki w użytkowanie wieczyste zorientowali się, że ich nowo nabyta działka wcale nie ma powierzchni 336 m2, tylko 300 m2. W związku z powyższym wystąpili wówczas do Gminy L., aby tę rozbieżność zweryfikować. Skarżący wskazali, że w wyniku pomiarów działki w 1991 roku ustalono, że całkowita wielkość działki skarżących, położonej na działkach o numerach [...] i [...], wynosiła 983 m2, a nie 1036 m2. Wójt Gminy L. przekazał powyższe pismo skarżących Staroście Łęczyńskiemu jako organowi właściwemu. Pismem z [...] czerwca 2020 r., skarżący ponownie zwrócili się z prośbą o wyjaśnienie nieprawidłowości dotyczących wielkości działki nr [...], podnosząc, że z dokumentów, które posiadają wynika, że powierzchnia działki nr [...] powinna wynosić 300 m2, a nie 336 m2. Skarżący zwrócili uwagę, że w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym prowadzonym przez Starostę Łęczyńskiego, nie uwzględniono dokumentacji z pomiaru kontrolnego działek nr [...] i [...], który w latach dziewięćdziesiątych zlecił Wójt Gminy L., i na podstawie której następnie przez wiele lat naliczał podatek za grunt o powierzchni 983 m2. Pismami z [...] czerwca 2020 r. i [...] lipca 2020 r. Starosta Łęczyński (dalej jako "organ I instancji") udzielił skarżącym szczegółowych wyjaśnień dotyczących prawnych podstaw wykazania w ewidencji gruntów i budynków powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym R. , a także informacji dotyczącej zmiany powierzchni działki nr [...] w ewidencji gruntów i budynków. Starosta wskazał, że określenie powierzchni w ewidencji gruntów i budynków działek nr [...], jak i [...] z dokładnością do 0,01 ha wynikało z § 11 ust. 2 pkt 2 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (M.P. z 1969 r. Nr 11, poz. 98) i obowiązywało do czasu wydania nowego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393 z późn. zm.), które wprowadziło możliwość określenia powierzchni działki z dokładnością do 0,0001 ha. O taką zmianę określenia powierzchni wystąpiła w dniu [...] maja 2011 r. Gmina L. jako jej właściciel. Następnie w dniu [...] września 2012 r. przekształcono prawo użytkowania wieczystego w prawo własności. Starosta wyjaśnił również, że decyzja Starosty Łęczyńskiego, na którą powołują się skarżący, zatwierdza jedynie zmianę użytku gruntowego na działce nr [...], a nie odnosi się do jej powierzchni. Pismem z [...] sierpnia 2020 r. skarżący zwrócili się do organu I instancji z prośbą o przywrócenie prawidłowej wielkości działki nr [...], wykazując jej powierzchnię w ewidencji gruntów na 300 m2 i podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. organ I instancji orzekł o odmowie wprowadzenia zmiany polegającej na ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego R. , jednostka ewidencyjna L., powierzchni 300 m2, jako prawidłowej powierzchni działki oznaczonej nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z [...] stycznia 2021 r., skarżący podnieśli, że nie zwracali się o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków, tylko prosili o wyjaśnienie i przywrócenie prawidłowej wielkości działki nr [...], którą otrzymali od Gminy L. w 1990 r., jako działkę o powierzchni 336 m2, a która jak się później okazało ma powierzchnię 300 m2. Skarżący wywodzą, że powierzchnia działki nr [...] - 300 m2 wynikała z pomiarów geodety gminnego przeprowadzonych w 1990 r. Skarżący podkreślili, że od 1991 r. podatki płacili od powierzchni 300 m2. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych, dokumentacji geodezyjnej). Usuwanie błędów lub pomyłek w ewidencji w ramach jej aktualizacji nie jest wyłączone, pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja ma odzwierciedlać, a nie tworzyć. Organ podkreślił, że aktualizacja ewidencji w postępowaniu prowadzonym na wniosek zainteresowanego podmiotu, polegająca na usunięciu błędu może dotyczyć tylko i wyłącznie błędów oczywistych, czyli takich, które można dostrzec z łatwością, a więc bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wykluczyć należy dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych. Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ I instancji przyjął, że żądanie skarżących dotyczyło aktualizacji ewidencji gruntów i budynków poprzez przywrócenie powierzchni 300 m2 dla działki nr [...], która tak naprawdę nigdy wcześniej w ewidencji nie obowiązywała. Organ wskazał, że według operatu podziałowego z 1988 r., powierzchnia przedmiotowej działki została obliczona na podstawie matematycznych czynników obliczeniowych, z których wynikało, że działka ma faktycznie powierzchnię 336 m2, natomiast w oparciu o wówczas obowiązujące przepisy wykazywania w ewidencji gruntów i budynków powierzchni, organ prowadzący ewidencję (wówczas Wójt Gminy L.), nie mógł wykazać powierzchni dokładnie 336 m2, tylko miał obowiązek wykazać ją w zaokrągleniu do ara. Dlatego od początku istnienia działki nr [...], jej powierzchnia wykazana w ewidencji gruntów wynosiła 0,03 ha, a nie 336 m2. Organ podkreślił, że od pewnego momentu zmieniły się uwarunkowania systemów, za pomocą których prowadzono ewidencję. System wymagał zapisu informatycznego powierzchni wykazywanej dotąd w ewidencji z dokładnością do 1 m2, Zapis powierzchni 0,03 ha (w systemie informatycznym zapisano 0,0300 ha) wynikał bezpośrednio z obowiązujących wcześniej przepisów, które w decyzji Starosty Łęczyńskiego zostały w prawidłowy sposób przywołane. Następnie w 2011 r. przy zmianie charakteru własności działki nr [...], tj. przekształcenia z użytkowania wieczystego w prawo własności, Gmina L. wystąpiła do Starosty Łęczyńskiego, aby wykazał w ewidencji powierzchnię działki nr [...] zgodną z aktem notarialnym oraz z zapisami w księdze wieczystej, tj. powierzchnię dokładnie 336 m2 w postaci 0,0336 ha. Jak wynika z powyższych dokumentów właśnie taka powierzchnia w nich występuje. Starosta na podstawie dostępnej dokumentacji dokonał żądanych zmian. Organ II instancji podkreślił, że powierzchnia 300 m2, której przywrócenia domagają się skarżący, nigdy nie występowała ani w dokumentacji będącej w posiadaniu Starosty, ani w dokumentach przedstawionych przy wniosku zainteresowanych. Organ odwoławczy wykluczył istnienie oczywistego błędu w ewidencji, ponieważ nie wynika on bezpośrednio z dokumentów i dlatego nie da się go zweryfikować. Organ II instancji zwrócił uwagę, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie było prowadzone na wniosek i organ był związany zakresem żądania. Skarżący określili we wniosku, że żądają przywrócenia powierzchni 300 m2 dla działki nr [...]. Przedstawione przez nich dokumenty nie uzasadniają tego żądania. Skarżący powoływali się na dokumentację z pomiaru kontrolnego wykonanego przez geodetę gminnego w 1990 r. Organ odwoławczy podkreślił, że Starosta Łęczyński, jako organ odpowiedzialny za prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na terenie całego powiatu łęczyńskiego, nie odnalazł w swoich zasobach dokumentacji, na którą powołują się skarżący. Skarżący również tej dokumentacji nie przedstawili. Twierdzą oni, że dokumentacja ta jest w posiadaniu Wójta Gminy L.. Tymczasem organem odpowiedzialnym za gromadzenie dokumentacji geodezyjnej jest Starosta Łęczyński i to on przechowuje tego typu dokumentację, a nie Wójt Gminy L.. Organ odwoławczy uznał, że przedstawione przez skarżących nakazy podatkowe nie stanowią dowodu na okoliczność aktualnej powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]. Wyjaśniono, że to ewidencja gruntów i dane w niej zawarte są podstawą wymiaru podatków, a nie odwrotnie. Organ II instancji podniósł, że przedstawiona przez skarżących decyzja Starosty Łęczyńskiego z [...] sierpnia 2005 r. o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencyjnym polegającej na zmianie użytku gruntowego dla działki nr [...] o powierzchni 0,0300 ha jest decyzją w przedmiocie zmiany użytku gruntowego, a nie w przedmiocie zmiany powierzchni i nie może stanowić podstawy do zmiany w ewidencji gruntów i budynków powierzchni dla przedmiotowej działki. Powierzchnia wykazana w tej decyzji dla działki nr [...] wynosi 0,0300 ha, natomiast zapis ten nie oznacza, że działka ma powierzchnię 300 m2. Organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że zapis ten wynikał z konieczności dostosowania do aktualnych wymagań przepisów prawa, zapisu powierzchni ujawnionego w dotychczasowej ewidencji gruntów i budynków tj. z dotychczasowej powierzchni określonej z dokładnością do 0.01 ha (dokładność zapisu do 1 ara) na 0,0001 ha (dokładność zapisu do 1 m2). Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że skarżący nie przedstawili dokumentacji, z której wynikałoby, że działka nr [...] ma powierzchnię 300 m2. Ustalono, że w zasobie geodezyjnym nie znajduje się inna dokumentacja, sporządzona w oparciu o aktualne przepisy prawa, która pozwalałaby dokonać aktualizacji ewidencji gruntów zgodnie z oczekiwaniem skarżących. Z tych przyczyn organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. S. i K. S. zaskarżyli decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że problem w sprawie niniejszej dotyczy nieprawidłowej powierzchni działki [...]. Skarżący wyjaśnili, że nie chcą zmiany powierzchni działki [...], a przywrócenia prawidłowej powierzchni tej działki, która zdaniem skarżących wynosi 300 m2. Skarżący wywodzą, że powierzchnia działki [...] wynosi 300 m2, a nie jak wskazano w umowie kupna 336 m2. Skarżący podnieśli, że powierzchnia 300 m2 wynikała z pomiaru geodety gminnego, wykonanego w 1990 r. W następstwie tych ustaleń płacili w latach 1991 – 2011 podatek od powierzchni 300 m2. Przy zmianie w 2012 r. wieczystego użytkowania działki nr [...] w prawo własności, Gmina L. zmieniła powierzchnię wyżej wymienionej działki z 300 m2 na 336 m2, nie dokonując pomiarów działki. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Organy administracji wyjaśniły należycie wszystkie istotne okoliczności sprawy, wyczerpująco zebrały i rozważyły materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wprowadzenia w ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr [...] zmiany, polegającej na wpisaniu powierzchni działki wynoszącej 300 m2, zamiast 336 m2. Sąd podziela stanowisko organu, że przedstawione przez skarżących dokumenty nie dają podstaw do dokonania żądanej zmiany. Nie dokumentują one bowiem takiego zdarzenia, które wskazywałoby na zmianę powierzchni działki, uzasadniającą aktualizację ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków jest to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Definicję tę zawiera art. 2 pkt 8 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 r. z późn. zm.,) powoływanej dalej jako "Prawo geodezyjne i kartograficzne" lub "ustawa". Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w ewidencji gruntów zawarte są informacje dotyczące m.in.: - położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; - budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; Według art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy, właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 24 ust. 2a, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Aktualizacja ewidencji z urzędu następuje wówczas, gdy zmiany informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa art. 23 ust. 1 – 4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji. Stosownie do art. 24 ust. 2b ustawy, aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej w przypadkach określonych w art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. pkt a – h, natomiast w pozostałych przypadkach w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2b pkt 2). Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c). Sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją określało wydane na podstawie art. 26 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393), powoływane dalej jako "rozporządzenie", uchylone z dniem 31 lipca 2021 r. na mocy art. 19 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 782). Dokumenty będące podstawą wpisu praw do gruntów, budynków i lokali określał § 12 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem podstawą uwidocznienia w ewidencji praw do gruntów są wpisy dokonane w księgach wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, umowy zawarte w formie aktów notarialnych, dotyczące ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostateczne decyzje administracyjne, dyspozycje zawarte w aktach normatywnych oraz umowy dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 44 pkt 2 rozporządzenia do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio § 35, który określa źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji oraz § 36, który wskazuje podstawy określenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Należy podkreślić, że ewidencja gruntów ma jedynie charakter rejestrowy, wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. W orzecznictwie podkreśla się, że w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów nie prowadzi się dodatkowych postępowań w przedmiocie ustalenia, czy rozstrzygnięcia o prawidłowości tytułów własności, czy też w przedmiocie ustalenia faktycznej powierzchni nieruchomości. W przypadku, gdy istnieją podstawy do zmiany danych, wynikające z przepisów prawa, wpisów w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądu, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, aktów poświadczenia dziedziczenia oraz zgłoszeń budowy, wpisów w innych rejestrach publicznych i dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, organ dokonuje aktualizacji w drodze czynności materialno-technicznej (art. 24 ust. 2b pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w brzmieniu z daty zaskarżonej decyzji). W przypadku, gdy przedłożone przez zainteresowanego dokumenty nie dają podstawy do aktualizacji ewidencji, organ wydaje decyzję administracyjną o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy). W świetle przedstawionego stanu prawnego słuszne jest stanowisko organu, że żądanie skarżących nie może być uwzględnione, ponieważ skarżący nie przedstawili dokumentów, które uzasadniałaby zaktualizowanie danych w ewidencji gruntów w sposób wskazywany przez skarżących, czyli przez zmianę powierzchni działki nr [...]. Zauważyć należy, że skarżący żądanie swoje formułują jako żądnie "przywrócenia" w ewidencji powierzchni działki określonej na 300 m2. Wyjaśnić zatem należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że wskazywana przez skarżących powierzchnia działki nr [...] wynosząca 300 m2 nigdy nie była wpisana w bazie danych ewidencji gruntów. W ewidencji gruntów działka nr [...] wpisana została początkowo jako działka o pow. 0,03 ha, następnie jako działka o pow. 0,0300 ha, ostatecznie zaś 0,0336 ha. W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił, podstawy tak określonych wpisów. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] o pow. 0,42 ha. Z operatu technicznego powstałego w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr [...], przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 29 stycznia 1988 r. za numerem [...] (k. 43 tom I akt adm.) wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że powierzchnia nowo powstałej działki nr [...] obliczona została – w wyniku pomiarów – na 336 m2 z tym, że w ewidencji gruntów powierzchnia działki została określona w zaokrągleniu na 0,03 ha. Jak słusznie zauważa organ, takie przybliżone określenie powierzchni było wynikiem obowiązujących wówczas przepisów. Zgodnie z § 11 ust. 1 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. z 1969 r. Nr 11, poz. 98),dalej jako "zarządzenie z dnia 20 lutego 1969 r.", obszar działki jest to wyrażona w mierze metrycznej i zawarta w jej granicach powierzchnia, w skład której wchodzą: 1) powierzchnie każdego użytku, 2) powierzchnie poszczególnych konturów klasyfikacyjnych, ponadto: 3) na terenach lasów państwowych elementy składowe oddziału, tj. powierzchnie pod liniami podziału powierzchniowego (duktami, pasami) od północy i od wschodu każdego oddziału oraz powierzchnie nie wyłączonych dróg i wód położonych w zasięgu oddziału. W myśl przepisu § 11 ust. 2 zarządzenia z dnia 20 lutego 1969 r., ogólny obszar działki podaje się z następującą dokładnością zapisu: 1) do 1 m2 (0,0001 ha) - na terenach miast i osiedli, 2) do 100 m2 (0,01 ha) - na terenach gromad. Jeżeli względy natury gospodarczej lub technicznej za tym przemawiają, organ do spraw geodezji prezydium wojewódzkiej rady narodowej może postanowić, aby dla terenów gromad w operatach ewidencji gruntów powierzchnie gruntów wykazywane były w metrach kwadratowych; w tych wypadkach jednak dla celów statystycznych końcowe wyniki zaokrągla się do pełnych setek metrów (arów) (§ 11 ust. 3 zarządzenia z dnia 20 lutego 1969 r.). Zgodnie z § 11 ust. 4 zarządzenia z dnia 20 lutego 1969 r., powierzchnię otrzymaną z obliczeń w wypadkach określonych w ust. 2 pkt 2 przy dokonywaniu zapisu do 100 m2 należy zaokrąglić do pełnych setek metrów (arów), przy czym: 1) końcówkę mniejszą niż 50 m2 odrzuca się, 2) końcówkę równą 50 m2 zaokrągla się do parzystego ara, 3) końcówkę większą od 50 m2 zaokrągla się do pełnego ara. Powierzchnia działki nr [...] została zatem zgodnie z tym przepisem zaokrąglona do pełnych setek metrów przez odrzucenie końcówki 36 m2, a następnie został dokonany wpis 0,03 ha, co nie oznacza, że powierzchnia działki została zmieniona. Tylko i wyłącznie dla potrzeb jednolitego zapisu powierzchni w ewidencji gruntów, zgodnego z § 11 ust. 2 i 4 zarządzenia z dnia 20 lutego 1969 r., wpisana została zaokrąglona powierzchni 0,03 ha. W tym miejscu podkreślić jeszcze raz należy, że z operatu podziałowego z 1988 r. wynika, że powierzchnia nowo powstałej działki nr [...] została obliczona na 336 m2, co zostało odnotowane części operatu "Obliczenie powierzchni działek oraz konturów użytków i klas gruntów" w rubryce zatytułowanej "Powierzchnia działki – średnia z wyników obliczeń" (k. 41v tom I akt admin.). Następnie powierzchnia działki została określona w zaokrągleniu na 0,03 ha (3 ary), zgodnie z powołanymi powyżej przepisami zarządzenia z dnia z dnia 20 lutego 1969 r., co z kolei zostało odnotowane w rubryce operatu zatytułowanej "Powierzchnia działki – wyrównana" (k. 41v tom I akt admin.). Powierzchnia działki nr [...] - 0,0336 ha została wykazana w obowiązującej ewidencji z dokładnością do 1 m2, na podstawie powołanego wyżej operatu technicznego powstałego w wyniku podziału działki nr [...] z 1988 r. Powierzchnia 336 m2 jest również zgodna z aktem notarialnym z 14 grudnia 1990 r. nr Repertorium A [...], na podstawie którego skarżący nabyli prawo użytkowania wieczystego działki o numerze [...] i z wpisami z działu I księgi wieczystej nr LU [...] Nie jest uzasadnione powoływanie się przez skarżących na nakazy płatnicze z lat 1991 (k. 2 tom I akt admin.), 2006 i 2010 r. (k. 17-18 tom II akt admin.), z których wynika, że podatek od nieruchomości określony został dla działki o powierzchni 300 m2. Określenie powierzchni działki w nakazie płatniczym nie daje podstaw do zmian w ewidencji gruntów. Co więcej, nakaz płatniczy nie stanowi dokumentu, na podstawie którego w świetle art. 24 ust. 2b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne dokonuje się aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów. Skarżący nie wskazali jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że w roku 1990 dokonano pomiaru kontrolnego wykonanego przez geodetę gminnego, w wyniku którego ustalono, że działka nr [...] ma powierzchnię 300 m2. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie ma dokumentacji, na którą powołują się skarżący. Skarżący nie przedstawili takiej dokumentacji, która dawałaby podstawę do wykazania w ewidencji gruntów i budynków powierzchni 300 m2 dla działki nr [...]. Błędna jest również argumentacja skarżących, że Gmina L. zmieniła powierzchnię działki numer [...] z 300 m2 na 336 m2 w 2012 r. przy zmianie prawa użytkowania wieczystego powyższej działki w prawo własności. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] września 2012 r., nr [...] Wójt Gminy L. orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] o powierzchni 336 m2 w prawo własności na rzecz skarżących. Powierzchni działki w wyżej wymienionej decyzji została przyjęta zgodnie z aktem notarialnym z 14 grudnia 1990 r. nr Repertorium A [...] oraz z zapisami w księdze wieczystej nr LU [...] - 0,0336. Wbrew twierdzeniu skarżących, decyzja Starosty Łęczyńskiego z [...] sierpnia 2005 r., nr [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencyjnym polegającej na zmianie użytku gruntowego dla działki nr [...] o powierzchni 0,0300 ha również nie stanowi dowodu na okoliczność, że działka nr [...] miała powierzchnię 300 m2. Jak słusznie stwierdził organ II instancji, powyższa decyzja dotyczy zmiany użytku gruntowego, a nie zmiany powierzchni działki. Faktem jest, że powierzchnia wykazana w tej decyzji dla działki nr [...] wynosi 0,0300 ha, natomiast jak już wyjaśniono powyżej, taki sposób zapisu powierzchni nie oznacza, że działka ma powierzchnię 300 m2. Zapis ten wynikał z zapisu powierzchni ujawnionego w dotychczas obowiązującej ewidencji gruntów i budynków. A zatem dokument ten nie może stanowić podstawy do zmiany w ewidencji gruntów i budynków powierzchni dla przedmiotowej działki. Organ prawidłowo uznał, że przedstawione przez skarżących dokumenty, w szczególności nakazy płatnicze dotyczące podatku od nieruchomości, nie mogą stanowić podstawy ujawnienia w ewidencji gruntów nowej powierzchni nieruchomości, a w konsekwencji nie dają podstaw do aktualizacji ewidencji w żądanym zakresie. Powoływane przez skarżących dowody nie dokumentują, że działka nr [...] ma powierzchnię 300 m2. Wskazana w przedstawionych przez skarżących dokumentach powierzchnia powyższej działki 300 m2 wynikała z zapisów ewidencji gruntów i budynków obowiązującej w dacie ich wytworzenia. Inaczej mówiąc, wykazana w tych dokumentach powierzchnia działki stanowiła odzwierciedlenie danych dotyczących przedmiotowej działki ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Dane uwidocznione w operacie ewidencji gruntów i budynków w zakresie oznaczenia powierzchni działki nr [...] są zgodne z danymi uwidocznionymi w dokumentacji pomiarowej z 1988 r., w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości i są to dane zgodne z stanem prawnym wynikającym z aktu notarialnego z 14 grudnia 1990 r. nr Repertorium A [...]. Sąd podziela stanowisko organu, że w postępowaniu o dokonanie aktualizacji ewidencji na wniosek, organ jest związany treścią wniosku i w przypadku stwierdzenia braku podstaw do dokonania zmiany zgodnie z wnioskiem, powinien odmówić aktualizacji informacji zawartych w ewidencji. Jeżeli jednak organ dostrzeże jednocześnie potrzebę aktualizacji ewidencji z urzędu, powinien wszcząć w tym zakresie postępowanie. Jak już wyżej wskazano, aktualizacja z urzędu dokonywana jest w przypadku, gdy spełnione są przesłanki określone w art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego, to jest wówczas, gdy zmiany informacji zawartych w ewidencji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem decyzji i skargi jest odmowa aktualizacji na wniosek zgodnie z żądaniem. Organ odwoławczy odniósł się jednak także do przesłanki wykrycia błędnych informacji, o której mowa w art. art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d i stwierdził brak oczywistego błędu w ewidencji. Organ nie naruszył art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., przeprowadził bowiem prawidłowo postępowanie i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zawiera bowiem wszystkie wskazane w tym przepisie elementy oraz wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z przytoczonych powodów brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).