III SA/Lu 296/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu postanawia: odrzucić skargę. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] marca 2026 r. w przedmiocie opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Z powołanego przepisu wynika, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ II instancji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych złożenie skargi na decyzję, co do której przysługują środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, bez wyczerpania tych środków skutkuje odrzuceniem skargi (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt II GSK 136/07). Zaskarżona decyzja, w przedmiocie opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu, wydana została m.in. na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, ze zm.), dalej: "p.r.d.". Przepis stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Zatem skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć dopiero na decyzję, która wydana zostanie w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, to jest na decyzję organu drugiej instancji, którym w tej sprawie jest Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wynikającą z art. 15 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie. W świetle powyższego, skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, bowiem tryb "przedskargowy" nie został wyczerpany. Skarżący wniósł skargę na decyzję organu I instancji, od której to decyzji przysługiwało odwołanie do organu II instancji, czyli samorządowego kolegium odwoławczego, za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 14 od dnia jego doręczenia. Skarżący o możliwości wniesienia odwołania do organu II instancji został przez organ I instancji prawidłowo pouczony. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.