III SA/Lu 30/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do uposażenia zasadniczego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania T. K. od decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego utrzymał w mocy decyzję odmawiającą przyznania wnioskodawcy w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej dodatku do uposażenia zasadniczego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Wojskowy Komendant Uzupełnień decyzją z dnia [...] października 2004 r. nie przyznał st. chor. szt. rez. T. K. w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej dodatku do uposażenia zasadniczego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych z powodu braku podstaw prawnych do przywrócenia dodatku. Organ II instancji ustalił, że st. chor. szt. rez. T. K. pobierał dodatek do uposażenia zasadniczego za bezpośrednią obsługę statków powietrznych od dnia 10 listopada 1982 r. do dnia 30 października 1990 r. na podstawie rozkazu Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] M. Nr [...] z dnia [...] listopada 1982 r. Dodatek ten był wypłacany na mocy obowiązującego wówczas zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Od dnia 11 października 1990 r. po zmianie stanowiska służbowego powyższy dodatek skarżącemu nie przysługiwał na mocy § 44 ust. 1 pkt 2 wcześniej wymienionego zarządzenia MON, bowiem skarżący nie pobierał dodatku przez okres 10 lat. Analizując aktualny stan prawny organ wskazał lakonicznie, że wziął pod uwagę stan prawny wyrażony w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków uposażenia zasadniczego żołnierzy oraz § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141 poz. 1497) i uznał, iż brak jest podstaw do przywrócenia dodatku. Stwierdził, że § 9 ust. 1 rozporządzenia MON z 2000 r. enumeratywnie wymienia, w jakich sytuacjach faktycznych żołnierzowi przysługuje prawo do przywrócenia dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Z przedłożonej zaś dokumentacji nie wynika, aby w rozpatrywanym stanie faktycznym T. K. spełniał warunki do uwzględnienia wniosku. Na powyższą decyzję T. K. wniósł skargę sądową, w której podniósł, że organ II instancji wydając swoją decyzję, nie rozpatrywał § 7 a także § 18 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Skarżący wskazał, że na dzień [...] czerwca 2004 r. spełniał warunki do przywrócenia dodatku, zgodnie z treścią § 26 ust 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, ponieważ od dnia 1 stycznia 2004 r. znajdował się w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień. Skarżący przedstawił zaświadczenie Jednostki Wojskowej [...] M. z dnia [...] sierpnia 2003 r. o pobieraniu dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych od dnia 23 września 1982 do dnia 31 października 1988 r. na podstawie rozkazu Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] M. Nr [...] z dnia [...] listopada 1982 r. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497) zwanego dalej "nowym" rozporządzeniem - żołnierz zawodowy, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatków na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) zwanego dalej "starym" rozporządzeniem, otrzymuje te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Wskazany § 26 ust. 3 "nowego" rozporządzenia nakazuje zatem stosować stan prawny aktualny w ostatnim dniu obowiązywania "starego" rozporządzenia (30 czerwca 2004 r.). W myśl § 9 ust. 1 "starego" rozporządzenia - żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymania dodatku, o którym mowa w § 7 ust. 1 - w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej, przywraca się dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Dodatek, o którym mowa w § 7 ust. 1, to jeden z niżej wymienionych dodatków: - za służbę na morzu (§ 12), - desantowy (§ 15), - dla personelu latającego (§ 17), - za bezpośrednią obsługę statków powietrznych (§ 18), - za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych (§ 19), - inspektorski (§ 20), - dla żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej (§ 22). Językowa wykładnia § 9 ust. 1 "starego" rozporządzenia nakazuje przyjąć, że zamiarem prawodawcy było objęcie hipotezą tego przepisu sytuacji, w której żołnierz zawodowy otrzymywał jeden z dodatków, o których była mowa wcześniej i z jakichkolwiek przyczyn prawo to utracił. Jeżeli zatem w konkretnym przypadku owa hipoteza została spełniona, to właściwy organ decyzyjny obowiązany jest przywrócić dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby. W kontekście § 26 ust. 3 "nowego" rozporządzenia chodzi natomiast o przyznanie właściwego dodatku w odpowiedniej wysokości, w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Przyznanie dodatku nie należy zatem do swobodnego uznania organu. Stan faktyczny nie jest sporny. Skarżący otrzymywał w latach 1982-1990 "dodatek za bezpośrednią obsługę sprzętu lotniczego". Obowiązkiem organów decyzyjnych było zatem ustalenie czy "dodatek za bezpośrednią obsługę sprzętu lotniczego", jest tożsamy z "dodatkiem za bezpośrednią obsługę statków powietrznych", o którym mowa w § 18 "starego" rozporządzenia. Powinności tej organy zaniechały, co świadczy o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. art. 7, 77 i 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę niezbędne jest poczynienie wskazanych wyżej ustaleń. Pozytywne ustalenia przesądzą, w braku innych przeszkód nie ujawnionych w dotychczasowym postępowaniu, o słuszności oczekiwań skarżącego w zakresie przyznania dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Należy również wziąć pod uwagę Załącznik Nr 1 do "starego" rozporządzenia, w którym zamieszczono wykaz stanowisk służbowych lub funkcji, których zajmowanie lub pełnienie uprawnia żołnierzy do dodatku za bezpośrednią obsługę statków powietrznych. Z tych względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.