III SA/Lu 302/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. R. na czynność materialno - techniczną Prezydenta Miasta z dnia (...) marca 2012 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie W dniu (..) czerwca 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła Skarga G. R. na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta L. z dnia (...) marca 2012 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnie pobranej przez organ części opłaty za wydanie karty pojazdu seria (...) w związku z rejestracją pojazdu samochodowego marki Renault Trafic o numerze rejestracyjnym (...). Skarżąca wnioskiem z dnia (..) marca 2012 r. wystąpiła o rejestracje pojazdu marki Renault Trafic sprowadzonego z Republiki Francuskiej uiszczając opłatę rejestracyjną w kwocie 500 zł w dniu (..) marca 2006 r. W dniu (..) marca 2006 r. Prezydent Miasta L. wydał decyzję Nr (..) o czasowej rejestracji pojazdu Renault Trafic wydając Skarżącej tablice rejestracyjne numer (..) oraz nalepkę kontrolną. Organ I instancji następnie wydał decyzję z dnia (..) maja 2006 r. (..) wydając dowód rejestracyjny (..) wraz z tablicami rejestracyjnymi nr (..) oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu. W dniu (..) czerwca 2012 r. do organu I instancji wpłynął wniosek o wznowienie postępowania w którym to Skarżąca w uzasadnieniu odniosła się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. Akt U 6/04, który to orzekł o niekonstytucyjności przepisów odnoszących się do wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu przejawiającej się w niewspółmiernej wysokości opłaty w stosunku do rzeczywistych kosztów produkcji i dystrybucji tej karty. Organ I instancji na wniosek Skarżącej postanowieniem z dnia (..) czerwca 2006r. wznowił postępowanie w sprawie zarejestrowania pojazdu Renault Trafic, a następnie wydał w dniu (..) lipca 2006 r. decyzje (..) w której to odmówił uchylenia decyzji z dnia (..) maja 2006 r. oraz stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu do samochodu Skarżącej. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej wydało decyzję w dniu (..) października 2006 r. (..) w którym to uchyliło zaskarżona decyzję w całości i odmówiło uchylenia decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z dnia (..) maja 2006 r. (..) w sprawie rejestracji pojazdu marki Renault Trafic, nr (..) , nr rejestracyjny (..), należącego do Skarżącej. Pełnomocnik skarżącej adw. M. S. dnia (..) marca 2012 r. złożyła wniosek do Prezydenta Miasta L. o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania od Organu I instancji zwrotu kwoty 425 zł stanowiącej część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu nr: (..) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia (..) stycznia 2006 r. Prezydent Miasta L. w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie z dnia (..) marca 2012 r., odmówił stwierdzenia uprawnienia Skarżącej do otrzymania zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł pobranej przez Gminę L. za wydanie karty pojazdy dla samochodu marki Renault Trafic. W dniu (..) marca 2012 r. pełnomocnik Skarżącej wezwał organ I instancji do usunięcia naruszenia prawa w związku z pismem z dnia (..) marca 2012 r. nr (..) polegającym na odmowie stwierdzenia uprawnienia Skarżącej do otrzymania zwrotu części opłaty w kwocie 425 zł uzasadniając to powoływaniem się przez organ na niekonstytucyjny przepis. Decyzją z dnia (..) kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta L. umorzył postępowanie w sprawie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł. uiszczonej w dniu (..) marca 2006r. W dniu (..) czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga G. R. na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta L. z dnia (..) marca 2012 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnie pobranej przez organ części opłaty za wydanie karty pojazdu seria (..) w związku z rejestracją pojazdu samochodowego marki Renault Trafic o numerze rejestracyjnym (..). Skarżąca wnosiła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz stwierdzenie obowiązku Organu I instancji do zwrotu skarżonej części opłaty. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr. 98, poz 1071 z późn zm. - dalej k.p.a. ) oraz art 61 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie przez skarżony organ, że wniosek Skarżącej skierowany do tego organu dnia (..) marca 2012r. o stwierdzenie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania zwrotu kwoty 425 zł był wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, a także naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie w tej sprawie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat z kartę pojazdu w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o Ruchu Drogowym (tj: Dz.U. z 2005 r. Nr. 108, poz 908 z późn. zm.) oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżąca podniosła okoliczność naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 110 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który to zdaniem skarżącej sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego, a także w związku z tym naruszenie wynikające z niezastosowania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego. W uzasadnieniu skarżąca powołała się na uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, w której to wyrażono wciąż aktualny zdaniem skarżącej pogląd i mający zastosowanie w jej sprawie, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna ulec odrzuceniu na podstawie art 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art 52 § 2 p.p.s.a. z uwagi na fakt niewyczerpania wszystkich środków zaskarżenia przez Skarżącą. W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę na zmianę przepisów jaka nastąpiła 1 stycznia 2010 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych ( Dz. U. Nr 157, poz 1240), która to określiła jaki tryb postępowania należy stosować w sprawach niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym, do których zaliczono między innymi dochody jednostek samorządu terytorialnego pobierane przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Do tej kategorii zdaniem organu należą opłaty za wydanie karty pojazdu. W związku z powyższym organ zastosował tryb postępowania oparty na Kodeksie postępowania administracyjnego i działu III Ordynacji podatkowej, co uczynił wszczynając dnia (..) marca 2012r. postępowanie, które następnie rozstrzygnął decyzją z dnia (..) kwietnia 2012 r. od której strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Organ stwierdził, że retroaktywne działanie ustawy było by możliwe w sytuacji gdyby z uwagi na układ czasowy – jej wejście w życie uniemożliwiało skarżącemu realizację roszczenia o zwrot nadpłaty za kartę pojazdu – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W dniu (..) września 2009 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej, z którego wynika, iż skarżąca cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej w dalszej części p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu analiza akt administracyjnych pozwala na stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi jest dopuszczalne, gdyż nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie.