III SA/Lu 302/13

Dnia 15 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D.-Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. D.-Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych. Jednocześnie skarżąca, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie zaskarżonego aktu uniemożliwi osiąganie zysków z prowadzonej działalności, a w najbliżej perspektywie uniemożliwi spłatę kredytu zaciągniętego na modernizację lokalu i realizację umów zawartych z kampanią piwowarską oraz Powiatowym Urzędem Pracy. Jednocześnie podniosła, że przychylenie się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli jej na wyprzedanie zgromadzonych zapasów alkoholu, co w konsekwencji pomoże skarżącej uniknąć bankructwa i pozwoli na opracowanie nowej koncepcji prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach niniejszej sprawy, sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do lakonicznego i skrótowego uzasadnienia. W takiej sytuacji sąd pozbawiony został możliwości oceny zasadności wniosku. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11). W opinii sądu strona skarżąca w istocie nie uzasadniła swoich tez i twierdzeń odnoszących się do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, a także nie powołała się na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową strony nie pozwolił na ocenę, czy wykonanie tej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Za niewystarczające należy bowiem uznać same zapewnienia skarżącej o konieczności wywiązywania się z obowiązku spłaty kredytu i możliwych sankcjach z powodu niewywiązywania się z zawartych umów, bez podania choćby szacunkowej ich wielkości. Sąd administracyjny nie ma zaś obowiązku działania w tej kwestii z urzędu. Należy również mieć na uwadze, że prowadzenie działalności gospodarczej, w tym reglamentowanej, jest obarczone pewnym ryzykiem, które wiąże się z możliwością utraty stosownego zezwolenia. W konsekwencji należało uznać, że okoliczności powołane w niniejszej sprawie dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowią tego rodzaju okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. mogłyby skutkować pozytywnym orzeczeniem w tej kwestii. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.