III SA/Lu 302/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec, Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2023 r. sprawy ze skargi M. O. i P. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 5 kwietnia 2023 r. nr BP.501.2343.2021.2065.LB3.389100 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 15 listopada 2021 r. nr WITD.DI.0152.III0158.44.2021 nakładającą na M. O. i P. O. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia. W dniu 9 kwietnia 2021 r. w punkcie kontrolnym K. , na drodze wojewódzkiej [...] poddano kontroli 4-osiowy samochód ciężarowy – betoniarkę marki A. o numerze rejestracyjnym [...] Pojazdem kierował A. B.. Kierowca wykonywał przejazd w ramach krajowego transportu drogowego na rzecz M. O. i P. O., wspólników spółki cywilnej C. s.c. Pojazdem przewożono 8 m3 betonu [...] z wytwórni betonu w O. L. do odbiorcy w L.. Kierowca do kontroli okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, dokument dostawy nr [...], dowód rejestracyjny betoniarki oraz prawo jazdy. W trakcie kontroli dokonano pomiarów nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu W wyniku ważenia stwierdzono: - rzeczywistą masą całkowitą pojazdu z ładunkiem – [...] t (przekroczenie wartości dopuszczalnej o 15,2 ton, tj. o 47,5%); - rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej (III i IV oś) – 33, 8 t (przekroczenie wartości dopuszczalnej o 15,8 ton, tj. o 87,77 %). Pomiarów nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej pojazdów dokonano wagami S. o numerach [...] połączonych przewodem i tworzących pomost wagowy. Wobec powyższego stwierdzono naruszenie lp. 10.2.4 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.", tj. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z 9 kwietnia 2021 r. nr [...] Decyzją z 15 listopada 2021 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 10 000 zł w związku z naruszeniem określonym w lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżących odwołania, decyzją z 5 kwietnia 2023 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy – 32 t. Podczas kontroli stwierdzono, że wskazany na wstępie pojazd marki A. przekraczał dopuszczalną masę całkowitą, tj. rzeczywista masa całkowita pojazdu z ładunkiem wyniosła [...] t, co stanowiło przekroczenie wartości dopuszczalnej (32 t) o 15,2 t, tj. o 47,5%. Organ odwoławczy wskazał, że do pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu wykorzystano parę przenośnych wag do pomiarów statycznych typu S. o numerach fabrycznych [...], połączonych ze sobą przewodem pomiarowym, tworząc tzw. "pomost wagowy". Użyte podczas kontroli przenośne wagi posiadały Deklaracją zgodności CE. Wagi zostały umieszczonej na stanowisku pomiarowym, dla którego uprawniony geodeta w dniu 18 stycznia 2018 r. wykonał pomiary pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Pomierzony spadek podłużny na wymienionym punkcie kontrolnym nie przekracza dopuszczalnego spadku określonego na poziomie 1 %, a pomierzony spadek poprzeczny nie przekracza dopuszczalnego spadku określonego na poziomie 2 %. Organ odwoławczy przeanalizował instrukcję obsługi wagi typu S. i stwierdził, że pomiary przeprowadzono zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta urządzeń wagowych. Strefa ważenia wyposażona była w zagłębienie do umieszczenia w nim wag przenośnych. W trakcie wykonywania pomiarów dynamicznych nacisków poszczególnych osi użyte do tych pomiarów wagi ułożone były w taki sposób, że powierzchnie płyt ważących znajdowały się na wysokości powierzchni jezdni w strefie ważenia, wskutek czego wszystkie koła ważonego pojazdu znajdowały na tej samej wysokości. Strefa ważenia - w tym zagłębienia na wagi - nie zawierały żadnych zanieczyszczeń mogących wpłynąć na wynik ważenia. Odczytów wskazań wag dokonywano wspólnie z kierującym, a w trakcie odczytów wskazań kierujący został zapoznany z procedurą ważenia oraz świadectwami legalizacyjnymi urządzeń pomiarowych użytych podczas kontroli. Kontrola rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów wykazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 15,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 47,5%,). Wobec stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej o 47,5% uzasadnione było nałożenie kary na podstawie lp. 10.2.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalne masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Stwierdził, że strona nie złożyła wyjaśnień, które mogłyby podać dowody wskazujące, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie dołożyli wszelkiej staranności, aby sprawdzić, czy pojazd po załadunku jest pojazdem normatywnym, tym samym nie dochowali należytej staranności w realizacji zadania przewozowego. Przewoźnik posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować, mając na względzie podzielność przewożonego ładunku, powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. O. i P. O. zaskarżyli decyzję Inspektor Transportu Drogowego w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez brak wymaganej aktywności organu administracyjnego w dążeniu do wyczerpującego i rzetelnego wyjaśnienia sprawy oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w zakresie ustalenia masy całkowitej pojazdu oraz pomiaru obciążenia osi, które to pomiary zostały przyjęte przez organ w sposób dowolny; 2) art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego potrzebnego do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez brak wyjaśnienia, czy wykorzystana podczas ważenia wnęka ze względu na rodzaj użytych wag jest zgodna z wymogami producenta określonymi w Instrukcji, co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 3) art. 140aa ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz art. 64 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich zastosowanie na skutek wadliwego uznania, że przewóz realizowany przez skarżących stanowił przejazd pojazdu nienormatywnego oraz że w sprawie wystąpiły przesłanki upoważniające organ administracji do ukarania skarżących karą pieniężną. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w trakcie wykonywania pomiarów pojazdu – betoniarki mieszadło było uruchomione, co wprawiało podczas procedury ważenia kontrolowany pojazd w drgania i wibracje, a więc środek ciężkości ładunku ulegał przemieszczeniom. Powyższe miało w ocenie skarżących znaczący wpływ na prawidłowość przebiegu procedury ważenia oraz rzetelność pomiarów. Skarżący zarzucili, że zastosowano błędną procedurę pomiaru obciążenia osi, ponieważ organ użył do pomiaru osi pojazdu czteroosiowego jednej pary wag, a tymczasem z instrukcji obsługi wagi S. wynika, że powinna zostać zastosowana konfiguracja trzech par wag. Organ nie ustalił również, czy wnęka (zagłębienie), w której były umieszczone wagi, posiadała wymiary wskazane przez producenta. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja nakładająca na skarżących karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie określone w lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%. Materialnoprawną podstawę wydania powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania przewozu, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 92a ust. 7 tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 - 9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymienione zostało naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej o 20%. Kara za powyższe naruszenie została określona w wysokości 10 000 zł. Dopuszczalne wymiary, masa i naciski osi pojazdu określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), dalej powoływane jako "rozporządzenie" wydanym na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy – 32 ton. Według § 3 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 Prawa o ruchu drogowym, dopuszczalna masa całkowita to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Rzeczywista masa całkowita oznacza zaś masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób (art. 2 pkt 55 Prawa o ruchu drogowym). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w wyniku pomiaru statycznego rzeczywistej masy całkowitej 4-osiowego samochodu ciężarowego – betoniarki, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, wynoszącej 32 t. Podczas ważenia uzyskano wynik [...] t. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że prawidłowe jest ustalenie organu o przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej o 15,2 t, to jest o 47,5%. Czynność ważenia została udokumentowana protokołem kontroli, który to dokument kierujący pojazdem podpisał, nie wnosząc uwag odnośnie do dokonanych czynności. W konsekwencji organy prawidłowo stwierdziły, że skarżący dopuścili się naruszenia ustawy o transporcie drogowym polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego masa całkowita przekraczała wielkość dopuszczalną. Organy prawidłowo także ustaliły wymiar kary za to naruszenie na podstawie lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Podkreślić należy, że w świetle przywołanych wyżej przepisów prawa decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ jest co do zasady zobowiązany do ustalenia kary pieniężnej, której wysokość jest ściśle określona w załączniku do ustawy. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które w istocie sprowadzają się do kwestionowania przez skarżących wiarygodności pomiarów dokonanych podczas kontroli. Skarżący podnieśli, że do pomiaru obciążenia osi pojazdu czteroosiowego użyto jednej pary wag, podczas gdy z instrukcji obsługi wagi wynika, że powinna być zastosowana konfiguracja trzech par wag. Skarżący zarzucili również brak wyjaśnienia, czy wykorzystana podczas ważenia wnęka z względu na rodzaj użytych wag jest zgodna z wymogami producenta określonymi w instrukcji. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu podnieść należy, że z protokołu kontroli wynika, że kierowca był obecny w trakcie kontroli, nie zgłosił żadnych uwag odnośnie do pomiaru i stwierdzonych naruszeń i bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli. Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli, z uwagi na zawarty w nim bezpośredni opis przebiegu przeprowadzanych czynności, uznawany jest za dokument urzędowy mający szczególną moc dowodową. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. protokół kontroli stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z protokołu kontroli wynika, że kierowcy przedstawiono do wglądu m.in. instrukcję obsługi wagi, deklarację zgodności wagi, protokół pomiaru pochylenia terenu miejsca ważenia. Wyżej wymienione dokumenty znajdują się również w aktach sprawy. Pomiar rzeczywistej masy całkowitej został przeprowadzony przy użyciu pary przenośnych wag do statycznego ważenia typu [...] Użyte do pomiaru przenośne wagi o numerach fabrycznych [...] posiadały w dniu kontroli Deklarację zgodności CE. Z tej Deklaracji wynika, że jednostka notyfikowana M. nr [...] przeprowadziła procedurę zatwierdzenia typu i w dniu 17 lutego 2017 r. wystawiła certyfikat zatwierdzenia typu WE. Jednostka notyfikowana nr [...] przy OUM w P. przeprowadziła procedurę oceny zgodności i wydała certyfikaty zgodności nr [...] i [...] i [...] - data wystawienia 11 stycznia 2018 r. i 26 lutego 2018 r. Ważenie dokonane zostało zatem na wagach spełniających wymogi normatywne i zgodnie z wymogami określonymi w instrukcji obsługi wagi, co Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił wyczerpująco. Brak jest podstaw do przyjęcia, by wyżej wymienione urządzenia pomiarowe - para przenośnych wag typu S. , zostały użyte nieprawidłowo. Jak już wyżej wskazano, zdaniem skarżących, do pomiaru obciążenia osi pojazdu czteroosiowego powinna być zastosowana konfiguracja trzech par wag, podczas organ użył jednej pary wag. W ocenie sądu organ prawidłowo przyjął, że dopuszczalnym sposobem ważenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu wagami typu [...] jest pomiar jedną parą wag, poprzez sumowanie wyników ważenia poszczególnych osi. Z pkt 6.3.1 instrukcji obsługi wag S. zatytułowanego "Ustawienia wagi w celu dokonania ważenia" wynika, że wagi S. mogą być stosowane oddzielenie, w parach i/lub grupach w celu pomiaru obciążenia, nacisku koła, nacisku osi, nacisku zespołu osi, lub całkowitej masy wieloosiowej ciężarówki podczas jednej procedury ważenia. Jednocześnie w omawianym punkcie instrukcji wskazano, że sumując wyniki ważenia poszczególnych osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu. Zarzut, że zgodnie z instrukcją powinny być użyte trzy pary wag jest więc całkowicie bezpodstawny. Organ omówił okoliczności i warunki, w których przeprowadzono pomiary, powołując się na instrukcję obsługi wag S. Wymaga zwrócenia uwagi, że kierowca został poinstruowany w trakcie kontroli o sposobie przeprowadzenia ważenia, zostały mu przedstawione wyniki pomiarów bezpośrednio na wyświetlaczach urządzeń pomiarowych. Kierowca, pomimo pouczenia, nie złożył wniosku o ponowne zważenie kontrolowanego pojazdu, mimo że miał taką możliwość. Odnośnie do miejsca ważenia pojazdu, do czego odnosi się także argumentacja skargi, wskazać należy, że miejsce do kontroli legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z 18 stycznia 2018 r. Z protokołu z przeprowadzonego pomiaru pochylenia terenu wynika, że stanowisko pomiarowe jest wyposażone w zagłębienie do umieszczenia w nim wag przenośnych. Zagłębienie to spełnia warunki techniczne, szczegółowo opisane w protokole: 1) szerokość jest równa szerokości jezdni w strefie ważenia, tj. 4,02 m; 2) długość mierzona w kierunki ruchu ważonych pojazdów wynosi 597 mm; 3) głębokość zagłębienia wynosi 40 mm z zachowaniem dopuszczalnej tolerancji, przewidzianej przez producenta urządzeń wagowych typu m. in [...]; 4) posiada kształt rynny zapobiegającej zbieraniu się wody. W protokole kontroli z 9 kwietnia 2021 r. stwierdzono zaś, że stanowisko ważenia pojazdów nie zawierało żadnych zanieczyszczeń i spełniało wymogi określone przez producenta. Okoliczność ta została potwierdzona przez kierowcę, który jak już wyżej wskazano, podpisał protokół kontroli bez wniesienia jakichkolwiek uwag. Należy również zwrócić uwagę, że brak jest wymogu dokonywania przy każdej czynności ważenia pomiaru wnęk. Z tych względów zarzut niewyjaśnienia, czy wnęka wagowa jest zgodna z wymogami producenta określonymi w instrukcji, nie zasługuje na uwzględnienie. Bezpodstawny jest także zarzut, że pomiaru masy dokonano w czasie, gdy betoniarka była w ruchu. Kontrola miała na celu ustalenie masy całkowitej pojazdu, a zatem masy pojazdu wraz z ładunkiem. Ponadto skarżący nie wykazali, by okoliczność ta miałaby jakikolwiek wpływ na wyniki ważenia. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia przepisów Prawa o ruchu drogowym – art. 140 aa ust. 1, ust. 2 uraz ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ponieważ przepisy te nie miały zastosowania w sprawie. Wymienione przepisy dotyczą nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie ustawy o transporcie drogowym za naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej o 20% (stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 15,2 t kg - wartość przekroczona o 47,5%). W ocenie sądu organ ustalił stan faktyczny sprawy prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i § 2, art. 80 k.p.a. są więc nieuzasadnione. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., dowody, na których się oparł i ocenił je, przyjmując za podstawę ustaleń faktycznych. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podsumowując stwierdzić należy, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przejazd pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o 47,5%. Kara w wysokości 10 000 zł nałożona została zatem prawidłowo, zgodnie z lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Sąd podziela także stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Zgodnie z treścią tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł tego przewidzieć. Sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przy tym przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, to jest uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Zatem to na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przewidziane w przepisach prawa przesłanki zwolnienia z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie spoczywa na przedsiębiorcy, który wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie nie jest możliwe do przewidzenia i uniknięcia nawet przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie nie zostały przez stronę wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Skarżący powinni i mogli dołożyć należytej staranności, aby nie doszło do przekroczenia masy całkowitej pojazdu. Słusznie zwraca uwagę organ, że strona powinna sprawdzić, mając na względzie, że przewożony ładunek jest ładunkiem podzielnym, czy pojazd po załadunku jest pojazdem normatywnym, a więc o masie nieprzekraczającej dopuszczalnych 32 ton. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.).