III SA/Lu 304/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Marek Zalewski, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2004 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nabycia statusu osoby bezrobotnej oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody, po rozpatrzeniu odwołania L. M. od decyzji z dnia [...] 2004 r. Nr [...] wydanej z upoważnienia Starosty orzekającej o nabyciu przez L. M. statusu osoby bezrobotnej oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych; utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania. Podstawę prawną do ustalenia prawa do zasiłku stanowił art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 lit.a) tej ustawy – prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z materiału dowodowego wynika, że L. M. dokonał rejestracji w dniu [...] marca 2004 r. Na ten dzień badany jest okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji – tj. od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] marca 2004 r., w którym skarżący powinien wylegitymować się wymaganym okresem świadczenia pracy w łącznym wymiarze 365 dni. L. M. wykonywał pracę w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "[...]" w okresie od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r., a następnie w "[...]" Technika Okien i Drzwi – M. B. w okresie od dnia [...] czerwca 2003 r. do dnia [...] grudnia 2003 r. Z uwagi na zasięg badanego okresu 18 miesięcy, zaliczeniu na poczet 365 dni podlegać może praca w P.W. "[...]" od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r., czyli 120 dni oraz całe zatrudnienie w "[...]", czyli 192 dni. Łącznie stanowi to okres 312 dni, który jest krótszy od okresu wymaganego ustawą. Decyzję powyższą zaskarżył do Sądu L. M., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy obu instancji chcą go skutecznie wyeliminować z rynku pracy i zmusić do korzystania z pomocy społecznej. Pieniądze z zasiłku dla bezrobotnych są skarżącemu potrzebne do poszukiwania pracy (przejazdy, telefony, prasa). Z powodu braku środków pieniężnych skarżący został ostatnio dwukrotnie ukarany za przejazdy bez biletu. W ustawie brak jest zapisów – typu "Rejestracja po wyznaczonym terminie jest bezskuteczna". "Termin rejestracji jest terminem zawitym. Wnioski wniesione po terminie nie będą rozpatrywane". Tego typu zapisy występują np. w prawie karnym. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja zapadła bez naruszenia obowiązującego prawa. Stosownie do art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) obowiązującej w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji, uzyskanie prawa do zasiłku uzależnione było od łącznego spełnienia szeregu przesłanek. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 lit.a) tej ustawy – prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...), jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Trafnie organ odwoławczy stwierdził, że ustawa nie wprowadziła żadnego terminu po ustaniu zatrudnienia, od którego byłoby możliwe dokonanie rejestracji w celu nabycia prawa do zasiłku. Bezrobotny zatem samodzielnie decyduje, w jakim czasie dokona rejestracji. W aspekcie art. 23 ust. 1 pkt 2 lit.a) ustawy istotne jest natomiast to, aby osoba zainteresowana wykazała się w okresie ostatnich 18 miesięcy przed dniem rejestracji okresem 365 dni aktywności zawodowej. Przy czym nie jest wymagane, aby poszczególne okresy zatrudnienia następowały bezpośrednio po sobie. Bezsporne jest, że skarżący dokonał rejestracji w dniu [...] marca 2004 r. W tych okolicznościach – okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji obejmował horyzont czasowy od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] marca 2004 r. Organy nie mogły uwzględnić zatrudnienia skarżącego w P.W. "[...]" w okresie od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] września 2002 r. włącznie, ponieważ wykraczał on poza okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Łączny okres zatrudnienia L. M. dla potrzeb w/w ustawy wyniósł 312 dni (w P.W. "[...]" – od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r., w firmie "[...]" – od dnia [...] czerwca 2003 r. do dnia [...] grudnia 2003 r.). Skoro skarżący nie wylegitymował się okresem zatrudnienia w ilości 365 dni, brak było podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzje wydawane w oparciu o art. 23 ustawy nie mają charakteru decyzji uznaniowych. Oznacza to, że zasiłek może być przyznany wyłącznie osobom spełniającym wszystkie kryteria ustawowe. Organy nie mogą natomiast przyznać zasiłku, z uwagi na "zasady współżycia społecznego", czy też "słuszny interes strony". Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji występują omyłki pisarskie, to jednak mimo braku ich sprostowania – nie wpływają one na wynik sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji.