III SA/Lu 304/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi H. T. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania H. S. z dnia [...] października 2005 r. od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwowe, tj. "zespołu rowka nerwu łokciowego", utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. nr 132, poz. 1115) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Do rozpoznania i wydawania orzeczeń lekarskich w sprawie chorób zawodowych w świetle przepisu § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia upoważnione są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów opieki zdrowotnej, akademii medycznych lub instytutów naukowo-badawczych. Lekarze zatrudnieni w publicznych i niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej nie wymienionych w § 7 ust. 1 rozporządzenia mogę jedynie na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia zgłaszać podejrzenia choroby zawodowej. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że H. S. od [...] lutego 1977 r. do lipca 2003 r., a więc na przestrzeni 26 lat i 5 miesięcy, na stanowisku szlifierza-zdobnika szkła pracował z przerwami u siedmiu pracodawców, łącznie 14 lat i 3 miesiące. Na przestrzeni tych 26 lat i 5 miesięcy miał dwanaście przerw w pracy, w tym cztery przerwy z powodu zwolnień lekarskich (3 miesiące, 19 dni, 6 miesięcy, 3 miesiące). Poszczególne przerwy w pracy nie z powodu choroby wyniosły od 3 miesięcy do 2 lat i 6 miesięcy. Łącznie przerwy w pracy wyniosły 12 lat i 2 miesiące. Przy zdobieniu szkła pracownik trzyma zdobiony wyrób szklany lub kryształowy w dłoniach, łokcie zaś opiera na specjalnie wykonanych (z obu stron szlifierki) drewnianych podstawkach. Sposób wykonywania pracy przez zdobnika szkła i szkła kryształowego jest przedstawiony w informacji o przebiegu pracy zawodowej z dnia [...] stycznia 2002 r. oraz w protokole z dnia [...] października 2002 r. z postępowania wyjaśniającego – podpisanych m.in. przez H. S. bez uwag. Z tego względu nie istniały przesłanki wskazujące na konieczność przesłuchania świadków wskazanych w wymienionym piśmie H. S. w przedmiotowej sprawie. Do schorzeń w obrębie kończyn górnych spowodowanych uciskiem na pnie nerwowe należą jedynie 2 zespoły chorobowe, tj.: 1) zespół rowka nerwu łokciowego – spowodowany uciskiem nerwu w rowku w obrębie nasady dolnej kości ramiennej w wyniku pracy wymagającej ciągłego utrzymywania łokci w pozycji zgiętej przy równoczesnym opieraniu ich o twarde podłoże, co stwarza warunki do powstania ucisku nerwu łokciowego w wyniku czego może dojść do niedowładu lub porażenia (na powstanie tego schorzenia narażeni są szlifierze szkła kryształowego – zdobnicy), zespół cieśni nadgarstka – spowodowany uciskiem nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka; powstaje u pracowników wykonujących prace wymagające powtarzających się ruchów w obrębie nadgarstka, np. maszynistki, tkaczki. z tego powodu jedyną chorobą zawodową, która mogłaby wystąpić, był zespół rowka nerwu łokciowego. Poradnia Chorób Zawodowych WOMP (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r.) choroby zawodowej "zespołu rowka nerwu łokciowego" nie rozpoznała. Choroby zawodowej u H. S. nie rozpoznał również Instytut Medycyny Pracy. Wydaną na podstawie tych orzeczeń decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 1998 r. o braku podstaw do stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 1998 r. uchylił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 sierpnia 1998 r. (I SA 823/98). Po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego H. S. został powtórnie skierowany do Poradni Chorób Zawodowych WOMP na badanie lekarskie. Z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. oraz z uzupełnienia do tego orzeczenia z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] Poradni Chorób Zawodowych WOMP wynika, że u H. S. choroby zawodowej nie rozpoznano. Choroby zawodowej nie rozpoznał u niego również Instytut Medycyny Pracy mimo dwukrotnego badania w odstępie 3 lat. Z wydanego przez instytut orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] wynika, że na podstawie wyników badań własnych i wyników badań lekarskich z innych jednostek opieki zdrowotnej, w których strona była leczona oraz na podstawie wyników dochodzenia epidemiologicznego – choroby zawodowej "zespołu rowka nerwu łokciowego" nie rozpoznano. Rozpoznane u H. S. niewielkie zwolnienie przewodzenia impulsów i wydłużenie latencji końcowej obustronnie, prawidłowe przewodzenie ruchowe nerwu łokciowego i zwolnienie przewodzenia w nerwach pośrodkowych, nie daje podstaw do klinicznego rozpoznawania uszkodzenia nerwów łokciowych pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego tj. jedynej możliwej choroby zawodowej spowodowanej uciskiem na nerw łokciowy. Według orzeczenia lekarskiego WOMP sam fakt zmian w badaniach pomocniczych obrazujących funkcję nerwów obwodowych, które wykonano u pacjenta, nie musi być jednoznaczny z występowaniem klinicznych objawów uszkodzenia tychże nerwów. W czasie badań lekarskich nie wykryto bowiem u H. S.: osłabienia ruchów ręki (chwytu), zaburzeń czucia, zmiany ustawienia palców w wyniku zaniku mięśni ręki. W czasie badania u H. S. nie wykryto również żadnych dolegliwości mogących świadczyć o istnieniu u niego chorób wymienionych w poz. 12 (grupa przewlekłych chorób narządu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy), tj. zapalenia pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenia łękotki, uszkodzenia mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwicy kości nadgarstka, zapalenia nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowego złamania kości. Z akt sprawy wynika, że żadna jednostka opieki zdrowotnej, w której H. S. był leczony lub badany, nie zgłosiła u niego podejrzenia "zespołu rowka nerwu łokciowego". We wnioskach zawartych w wyniku badania EMG (elektromiograficznego) ze Szpitala C., na które H. S. w swoich pismach często się powołuje, wyraźnie stwierdzono, że w mięśniach unerwionych przez nerwy łokciowe nie wykryto cech odnerwienia, w więc nie rozpoznano klinicznych objawów charakterystycznych dla "zespołu rowka nerwu łokciowego". Jednocześnie organ nadmienił, że załączniki do odwołania były uwzględnione w czasie dwukrotnego jego badania w Poradni Chorób Zawodowych WOMP i trzykrotnego badania w Instytucie Medycyny Pracy. Nie może też być uwzględniony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania w innym instytucie lub Departamencie Świadczeń Rentowych, ponieważ orzeczenia lekarskie wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych WOMP praz przez Instytut Medycyny Pracy są merytorycznie prawidłowe, obowiązujące przepisy rozporządzenia nie przewidują weryfikacji orzeczeń lekarskich wydanych przez instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia w wyniku ponownego badania pracownika, a Departament Świadczeń Rentowych jako komórka organizacyjna ZUS nie jest jednostką organizacyjną służby medycyny pracy, a tym samym nie jest upoważniony do rozpoznawania chorób zawodowych i wydawania w tej sprawie orzeczeń lekarskich. Na decyzję organu drugiej instancji H. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, kwestionując twierdzenie organu, że notatki o przebiegu pracy zawodowej są bez uwag. Notatka z dnia [...] sierpnia 2003 r. w ogóle nie była ze skarżącym konsultowana, opisuje się w niej inny zawód niż wykonywał skarżący. Wykonywał zawód zdobnika szkła. Co do notatek z dnia [...] stycznia 2002 r. i [...] października 2002 r. I. K., inspektor bhp zakładu, udzieliła błędnej, niepełnej informacji. Skarżący podniósł w skardze również, że nigdy IMP i ani WOMP nie badały go. Jego zdaniem organ nie zastosował się do wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 1998 r., jak również do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2006 r. (sygn. III SA/Lu 16/06). Źle oceniono okresy pracy na stanowiskach zdobnika szkła, nie wzięto pod uwagę kart leczenia SP ZOZ , Niepublicznego ZOZ "[...]". Nie udostępniono mu całej dokumentacji medycznej. Skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o wysłanie go na badanie lub powołanie biegłych lekarzy sądowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sąd, rozpoznając skargę, ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchyleniu podlega decyzja lub postanowienie, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę na fakt, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak [...] wydana została w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2006 r. (sygn. akt III SA/Lu 16/06) uchylającego decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 1998 r. sygn. akt I SA 823/98 uchylającego decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 1998 r. i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 1998 r. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wyrażona przez sąd w orzeczeniu traci moc wiążącą jedynie w razie zmiany ustawy, w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 219-225; por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/97, OSNAPiUS 1999/1, poz. 2, wyrok Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. FSA 3/2001, ONSA 2002/2, poz. 49, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 1990 r., sygn. SA/Wr 137/90, ONSA 11990/2-3, poz. 5). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie poddał zaskarżoną decyzję ocenie w szczególności pod względem zgodności z wytycznymi i oceną prawną wyrażonymi w wyroku sądowym z dnia 9 lutego 2006 r. (sygn. akt III SA/Lu 16/06) i z wyroku z dnia 18 sierpnia 1998 r. sygn. akt I SA 823/98. W powołanym wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że organ odwoławczy nie uzupełnił prawidłowo postępowania oraz nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy prawidłowym zastosowaniu przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie sądu zarówno w orzeczeniach lekarskich wywołanych po wydaniu wyroku z dnia 18 sierpnia 1998 r., jak i w zaskarżonej decyzji istnieją sprzeczności co do jednoznacznego określenia, rozpoznaniem w kierunku jakiej choroby zawodowej się zajmowano. Nie zamieszczono też w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jednoznacznego, wyczerpującego wyjaśnienia na temat definicji "zespołu rowka nerwu łokciowego" wraz z jasno określonymi objawami chorobowymi, w świetle nazwy choroby zawodowej ("przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane uciskiem na pnie nerwów") i nie odniesiono się w sposób zrozumiały do badań elektromiograficznych znajdujących się w dokumentacji medycznej skarżącego (i wniosków zamieszczonych przez lekarza pod wynikami badań). Oparto rozstrzygnięcie administracyjne na orzeczeniach lekarskich powołujących się na niewielki stopień uszkodzenia. Nie odniesiono się do wniosku dowodowego H. S. o przesłuchanie dwóch świadków mogących wykazać, na czym polegała praca zdobnika szkła. W wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. (sygn. III SA/Lu 16/06) wskazano, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powinien poddać szczegółowej, wyczerpującej analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności pod kątem wskazanych przez sąd wątpliwości, w tym pod kątem jednoznacznego stwierdzenia, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, jakiej choroby zawodowej w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65, poz. 294 ze zm.) postępowanie dotyczy, i czy "zespół rowka nerwu łokciowego" jest jedyną chorobą zawodową, na wystąpienie której skarżący podczas wykonywania pracy był narażony. W przypadku stwierdzenia, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na poczynienie jednoznacznych ustaleń i udzielenie odpowiedzi na nasuwające się wątpliwości, organ powinien zwrócić się do upoważnionych jednostek opieki zdrowotnej o uzupełnienie wydanych w sprawie opinii. W ocenie sądu organ przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze w przedmiocie stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej "zespołu rowka nerwu łokciowego" nie wypełnił wszystkich wskazań co do dalszego postępowania wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie III SA/Lu 16/06, nie uzupełnił prawidłowo postępowania, nie wywołał opinii uzupełniających biegłych oraz nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy prawidłowym zastosowaniu przepisów postępowania administracyjnego. Wśród środków dowodowych przewidywanych przez Kodeks postępowania administracyjnego wyróżnia się między innymi opinię biegłego (art. 84 k.p.a.), gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Zasadę obowiązku korzystania w postępowaniu administracyjnym z opinii wyspecjalizowanych jednostek organizacyjnych przyjęto między innymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Kolejny raz w niniejszej sprawie podkreślić trzeba, że w piśmiennictwie prawniczym i orzecznictwie sądowym przyjmowany jest pogląd, który przytoczył Sąd w wyroku z dnia 25 marca 2004 r., że orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA 2074/97, LEX nr 45828; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, LEX nr 45833; wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1980/97). Uznając wywołane po wyroku z dnia 18 kwietnia 1998 r. orzeczenia lekarskie z dnia [...] marca 2000 r. oraz z dnia [...] lipca 2002 r. za nieodpowiadające wymogom dotyczącym opinii biegłego, Sąd w orzeczeniu z dnia 9 lutego 2006 r. wykazał szereg nieścisłości w nich zawartych i wątpliwości z nimi związanych, ustalając, że orzeczenie z 15 lipca 2005 r. nie rozwiązuje tych kwestii. Organ, wyjaśniając owe sprzeczności, obowiązany był uzyskać opinię uzupełniającą odnoszącą się do szczegółowo wskazanych przez Sąd zagadnień, mając świadomość, że opinia uzupełniająca podlega takiej samej ocenie jak orzeczenie lekarskie w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie zwrócił się do Poradni Chorób Zawodowych WOMP oraz do Instytutu Medycyny Pracy o uzupełnienie orzeczeń lekarskich tych jednostek, wydał jedynie kolejne rozstrzygnięcie administracyjne, udzielając odpowiedzi na część wytycznych wyroku sądu z dnia 9 lutego 2006 r. Nie wykazał natomiast, czy poprawa zdrowia skarżącego (stwierdzona opinią lekarską z dnia [...] lipca 2002 r.) mogła wynikać z zaprzestania wykonywania od 2003 r. pracy w charakterze zdobnika szkła. Organ nie wypowiedział się także co do pisma Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] stycznia 1999 r., w którym podano, że wyniki badań skarżącego przemawiają za częściowym uszkodzeniem nerwów łokciowych obustronnie bez cech zespołu rowka nerwu łokciowego. Mając na uwadze, że organ administracyjny jest zobowiązany wnikliwie i rzetelnie ocenić orzeczenia lekarskie, przeanalizować przesłanki, na jakich biegły oparł konkluzje i skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego, stwierdzić należy, że odnosząc się do orzeczeń wydanych w tym postępowaniu administracyjnym i uzasadniając rozstrzygnięcie organ nie wyjaśnił wszystkich niejasności. Powyższe uchybienia naruszają przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszając wyżej wymienione przepisy oraz nie wypełniając kategorycznie wskazań z wyroku Sądu z dnia 9 lutego 2006 r. i nie stosując się do oceny prawnej zawartej w tym wyroku, organ dopuścił się uchybienia przepisom art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na temat których mowa była na wstępie. W świetle powyższych rozważań oraz braku uzupełnienia przez organ materiału dowodowego i niewypełnienia wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. - zarzuty skarżącego uchybień przepisom postępowania administracyjnego należało uznać za zasadne. Odnosząc się do wniosku skarżącego zawartego w skardze, dotyczącego skierowania skarżącego przez sąd na badania lekarskie, stwierdzić ubocznie należy, że w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd nie jest uprawniony do kierowania stron na badania oraz do powoływania biegłych. Jedynym środkiem dowodowym, jaki może przeprowadzić sąd administracyjny, jest dowód uzupełniający z dokumentów, a i to tylko, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 cyt. ustawy). Przeprowadzanie dowodu z opinii biegłych (w tym biegłych lekarzy) nie leży w gestii sądu. W tej kwestii sąd może jedynie dokonać oceny pod względem zgodności z prawem – przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego przez organ administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego. Z wymienionych powyżej względów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.