III SA/Lu 306/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant referent stażysta Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2004 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], Nr [...] o nie stwierdzeniu u niego choroby zawodowej "przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli z trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc wywołane narażeniem na gazy drażniące", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty odwołania R. S., w którym podaje on, iż leczy się na wiele schorzeń figurujących w wykazie chorób zawodowych nie mogą zostać uwzględnione. Z zebranego materiału dowodowego (skierowanie na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej, karty narażenia zawodowego, wyników pomiarów stężenia par kwasu siarkowego w pomieszczeniu akumulatorów) wynika, że R. S. zatrudniony w od 1976 r. w Zakładzie Telekomunikacji w Z. (obecnie Telekomunikacja Polska S.A. Obszar Telekomunikacji w L.) pracował i pracuje nadal na stanowisku utrzymania urządzeń zasilających i klimatyzacyjnych. Praca ta polega na nadzorze i konserwacji działania prostowników, agregatów prądotwórczych, zespołów akumulatorów kwasowych, sporadycznie akumulatorów alkaicznych w terenie. W czasie wykonywania swojej pracy od 1980 r. tj. od ponad 20 lat nie jest narażony na nadmierne stężenie kwasu siarkowego. Wykonywane pomiary stężeń par kwasu siarkowego w pomieszczeniach obsługiwanych akumulatorów wskazują, że stężenie kwasu siarkowego jest niższe od metody wykrywalności lub średnia ważona nie przekracza 0,31 NDS (najwyższego dopuszczalnego stężenia). Praktycznie więc R. S. od około dwudziestu lat zatrudniony jest w bezpiecznych warunkach pracy. Do Poradni Chorób Zawodowych Oddziału w Z. WOMP w L., R. S. został skierowany z podejrzeniem choroby zawodowej "przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli ..." , powstałej w wyniku narażenia na wdychanie par kwasu siarkowego, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) i w tym zakresie prowadzone było postępowania administracyjne. Poradnia Chorób Zawodowych Oddziału w Z. WOMP w L., po wykonaniu badań lekarskich, badań dodatkowych, uwzględniając kserokopie dokumentacji lekarskiej z Poradni Pulmonologicznej i Laryngologicznej SP ZOZ w Z., z Poradni Ogólnej NZOZ w Z., karty leczenia szpitalnego, danych z charakterystyki stanowiska pracy, karty oceny narażenia zawodowego, choroby zawodowej układu oddechowego u R. S. nie rozpoznała. Z orzeczenia lekarskiego Nr [...] Instytutu Medycyny Pracy do którego R. S. został skierowany na swój wniosek o ponowne badanie lekarskie wynika, że brak jest podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej "przewlekłego obturacyjnego zapalenia płuc..." spowodowanego działaniem kwasu siarkowego. Mając na uwadze powyższe, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził brak podstaw do stwierdzenia u R. S. choroby zawodowej "przewlekłego obturacyjnego zapalenia płuc..." wywołanego działaniem kwasu siarkowego, pouczając go jednocześnie o możliwości przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia innej, niż wyżej wymieniona, choroby zawodowej, o ile zaistnieją ku temu przesłanki określone w § 2 powołanego wcześniej rozporządzenia. Na powyższą decyzję organu odwoławczego R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której podniósł, iż wydając zaskarżoną decyzję o nie stwierdzeniu u niego choroby zawodowej układu oddechowego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił innych schorzeń na które się leczy: zapalenie krtani o podłożu alergicznym, zapalenie oskrzeli, zgrubienie opłucnej, choroba wzroku, żylaki, choroba pęcherza moczowego, choroba układu pokarmowego jako chorób mających związek z wykonywaną pracą. Ponadto skarżący stwierdził, iż nie wierzy, że wykonywana przez niego praca odbywała się w warunkach bezpiecznych, bowiem jej specyfika polegała na styczności z substancjami szkodliwymi dla zdrowia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pozostaje ona w zgodności z obowiązującym prawem. Materialno - prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Z analizy powyższego przepisu wynika, że do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest łączne zaistnienie dwóch przesłanek: 1) rozpoznana choroba ujęta jest w wykazie chorób zawodowych, będącym załącznikiem do powołanego wcześniej rozporządzenia, 2) w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku do jej rozpoznania, zgodnie z § 5 ust.1 rozporządzenia, powołani są spełniający określone wymagania kwalifikacyjne lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych I stopnia. Ponadto w § 5 ust. 2 określono jednostki orzecznicze II stopnia, właściwe do wydawania orzeczeń w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania, do których kieruje się pracowników, nie zgadzających się z treścią orzeczenia wydanego przez lekarza jednostki orzeczniczej I stopnia, składających wniosek o przeprowadzenie ponownego badania (§ 7 ust. 1 rozp.) Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne (§ 7 ust. 3). W niniejszej sprawie, po otrzymaniu skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej wywołanej pracą wykonywaną w narażeniu na kwas siarkowy, siarkowodór, tlenki siarki, ołów lub jego związki, przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w którym ustalono, że skarżący wykonywał pracę, w czasie której narażony był na kontakt z kwasem siarkowym. Jednakże z dokumentów zgromadzonych w tym postępowaniu wynika, że pomiary stężenia kwasu siarkowego dokonane w miejscu pracy skarżącego przeprowadzone w 1992 r. oraz obecnie nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych przepisami norm. Przeprowadzone badania lekarskie w kierunku rozpoznania u skarżącego choroby przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące (pkt 5 wykazu chorób zawodowych) nie potwierdziły istnienia u skarżącego przedmiotowej choroby zawodowej. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...], lekarz jednostki orzeczniczej I stopnia - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, Oddział w Z., Poradni Chorób Zawodowych - nie rozpoznał u skarżącego choroby zawodowej układu oddechowego. Następnie, w wyniku przeprowadzonego na wniosek R. S., badania w Instytucie Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera, czyli w jednostce orzeczniczej II stopnia, ponownie orzeczeniem lekarskim z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...] nie rozpoznano u skarżącego przewlekłej obturacyjnej choroby płuc pochodzenia zawodowego. Badanie RTG klatki piersiowej wykazało m.in. zmiany o charakterze swoistym przewlekłym w szczycie i górnym polu płuca prawego, zmiany okołooskrzelowe oraz zgrubienia opłucnej obu płuc i zrosty w lewym dolnym polu płucnym- prawdopodobnie pozapalne. Skoro zatem jednostka orzecznicza II stopnia orzekła o nie rozpoznaniu u skarżącego przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, organy inspekcji sanitarnej obligowane były do wydania decyzji o nie stwierdzeniu u R. S. wyżej wymienionej choroby zawodowej. Jakkolwiek bowiem, wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy zgodnie z § 8 cyt. rozporządzenia mogły dokonać oceny narażenia zawodowego pracownika w świetle materiału dowodowego zgodnie z zasadami określonymi w art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, tak w związku z faktem, iż rozpoznawanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne, związane były orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie określonym powołanym wcześniej rozporządzeniem. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.