III SA/Lu 306/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie WSA Grzegorz Grymuza WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Transportu Drogowego na rzecz L. K. kwotę [...]zł (trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania L., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na następujący stan sprawy. W dniu 9 lipca 2015 r. w miejscowości [...], na drodze krajowej nr [...], przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował R.. Kierujący przewoził meble, folię, styropian i cement z Polski do Norwegii w imieniu przedsiębiorcy L., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]". Kierujący okazał do kontroli między innymi wypis nr [...] z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...], ważnego do dnia 2 października 2014 r. Podczas kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 9 lipca 2015 r., podpisanym przez kierującego bez wniesienia zastrzeżeń. Pismem z dnia 16 września 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, a pismem z dnia 25 maja 2016 r. zawiadomił stronę o zmianie kwalifikacji naruszenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca domagała się jej uchylenia, wnosząc o uwzględnienie dokumentów dołączonych do odwołania, to jest: odpisu umowy o pracę R., odpisu dokumentów potwierdzających uprawnienia kierowcy do kierowania pojazdami ciężarowymi, odpisu dowodu rejestracyjnego pojazdu i aktualnego zaświadczenia na wykonywanie przewozów międzynarodowych na potrzeby własne. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z wymienionych dokumentów na okoliczność spełnienia warunków do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne. Podniosła, że wydana decyzja jest niesłuszna, ponieważ skarżąca posiada zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, a przewóz drogowy w dniu 9 lipca 2015 r. pojazdem stanowiącym własność skarżącej wykonywał pracownik strony R., zatrudniony w charakterze stolarza-montażysty i posiadający uprawnienia do kierowania pojazdami ciężarowymi. Natomiast brak zaświadczenia podczas kontroli wynikał z przeoczenia i nie może skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "u.t.d.") określa warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby przewóz uznać za niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne. Warunki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, w związku z czym niespełnienie któregokolwiek z nich wyłącza uznanie przewozu za przewóz na potrzeby własne. Warunki te dotyczą kierowcy, pojazdu, przewożonego ładunku lub osób i przedmiotu działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę. Ponadto przewóz nie może być wykonywany odpłatnie, ponieważ służy wykonywaniu podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 9 lipca 2015 r. kierowca wykonywał w imieniu skarżącej przewóz mebli, folii, styropianu i cementu z Polski do Norwegii. Przewożone towary zostały sprzedane przez stronę nabywcy z Norwegii, co potwierdza okazana do kontroli faktura wystawiona w dniu 8 lipca 2015 r. Skarżąca wykonywała przewóz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak wynika z wpisów w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej przeważająca działalność gospodarcza strony polega na produkcji mebli kuchennych. Skarżąca zajmuje się także wykonywaniem robót budowlanych i wykończeniowych. Zatem wykonywanie przewozu wymienionych wcześniej towarów niewątpliwie stanowi działalność pomocniczą, służącą wykonywaniu podstawowej działalności skarżącej. Jednak dla uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne musi on spełniać także inne warunki, wymienione w art. 4 pkt 4 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem przewóz musi wykonywać sam przedsiębiorca lub jego pracownik, a przedsiębiorca jest zobowiązany legitymować się tytułem prawnym do pojazdu, którym przewóz jest wykonywany. Ponadto przewóz nie może być wykonywany w ramach działalności prowadzonej w zakresie usług turystycznych. Okazany do kontroli dowód rejestracyjny pojazdu potwierdza, że skarżąca jest właścicielem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Natomiast podczas kontroli nie ustalono czy kierowca był pracownikiem skarżącej. W związku z tym organ pierwszej instancji wezwał stronę do przedłożenia umowy o pracę zawartej z kierowcą. Strona takiej umowy nie przedstawiła. Natomiast w postępowaniu odwoławczym skarżąca złożyła umowę o pracę niepoświadczoną zgodnie z treścią art. 76a § 1 k.p.a. Mimo ponownego wezwania strony do nadesłania umowy poświadczonej za zgodność z oryginałem przez podmiot wskazany w art. 76a § 1 k.p.a., strona nie przedłożyła takiej umowy. Zatem wskazana umowa nie może być podstawą do ustalenia zatrudnienia R. w przedsiębiorstwie skarżącej. Niespełnienie warunku określonego w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. wyklucza zaś uznanie przewozu wykonywanego przez stronę w dniu kontroli za przewóz drogowy na potrzeby własne. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d. transport drogowy to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. W dniu kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Skarżąca nie wykazała, że kierujący wykonujący przewóz w jej imieniu był pracownikiem skarżącej. Tym samym skarżąca nie spełniła wszystkich warunków przewidzianych w art. 4 pkt 4 u.t.d. Natomiast działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest działalnością licencjonowaną. W dniu kontroli skarżąca nie posiadała zaś licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, co potwierdza pismo Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura do spraw Transportu Międzynarodowego z dnia 31 marca 2016 r. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za zasadną decyzję nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie wymienione pod lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a to stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. Organ stwierdził ponadto brak w sprawie okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92c u.t.d. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie L. wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez obrazę art. 76a § 1 k.p.a. i nieuwzględnienie w toku sprawy dołączonego przez skarżącą odpisu umowy o pracę z kierowcą, który wykonywał transport w dniu 9 lipca 2015 r., jedynie ze względu na brak potwierdzenia umowy za zgodność z oryginałem zgodnie z dyspozycją art. 76a § 1 k.p.a., w sytuacji gdy umowa potwierdzała okoliczność zatrudnienia pracownika firmy skarżącej, w tym jako kierowcy i powinna skutkować wydaniem decyzji na korzyść skarżącej, uznaniem, że przewóz drogowy w dniu 9 lipca 2015 r. był wykonywany na potrzeby własne, co powinno skutkować odstąpieniem od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Do skargi skarżąca dołączyła poświadczoną za zgodność przez notariusza kopię umowy o pracę, zawartej w dniu 1 września 2013 r. z R.. Ponadto na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca złożyła poświadczoną przez siebie za zgodność z oryginałem kserokopię świadectwa pracy R. z dnia 19 listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po przeprowadzeniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 z późn. zm.). Ustawa określa między innymi zasady wykonywania transportu drogowego oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy. Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10000 zł za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 2 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji była treść l.p. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w którym karą pieniężną w wysokości 8000 zł sankcjonowane jest naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za powyższe naruszenie było zaś następstwem stwierdzenia przez organ, że przewóz drogowy wykonywany w dniu 9 lipca 2015 r. nie spełniał wszystkich ustawowych wymogów przewozu na potrzeby własne. W związku z tym wskazać należy, że w myśl art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. W świetle treści powołanego przepisu nie budzi wątpliwości stanowisko organu, iż dla stwierdzenia wykonywania przewozu na potrzeby własne niezbędne jest łączne spełnienie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d., a niespełnienie którejkolwiek przesłanki wyłącza możliwość zakwalifikowania przewozu jako wykonywanego na potrzeby własne. Organ ustalił, że w dniu 9 lipca 2015 r. kierowca R. wykonywał w imieniu skarżącej przewóz mebli, folii, styropianu i cementu z Polski do Norwegii. Przewożone towary zostały sprzedane nabywcy z Norwegii przez skarżącą, prowadzącą działalność gospodarczą polegającą na produkcji mebli kuchennych, wykonywaniu robót budowlanych i wykończeniowych. W związku z tym organ uznał, że skarżąca wykonywała przewóz w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Jednocześnie na podstawie dowodu rejestracyjnego organ ustalił, że skarżąca była właścicielem pojazdu, którym wykonywany był przewóz. Natomiast organ uznał, że nie został spełniony wymóg z art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. Ustalenie to organ oparł na stwierdzeniu nieprzedstawienia przez skarżącą, mimo stosownego wezwania, kopii umowy o pracę kierowcy R. poświadczonej za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 76a § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią ostatnio powołanego przepisu jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2 k.p.a., wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie. Zauważyć należy, że przytoczony przepis art. 76a § 1 k.p.a. dotyczy dokumentu znajdującego się w aktach organu lub innego podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 i 2 k.p.a. Przepis ten nie odnosi się zatem do żądanego przez organ od strony dokumentu prywatnego w postaci umowy o pracę zawartej przez skarżącą, jako pracodawcę z kierowcą, jako pracownikiem. Natomiast w tym przypadku zastosowanie mógł znaleźć art. 76a § 2 k.p.a., w myśl którego zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w wezwaniach kierowanych do skarżącej, mimo powołania się na art. 76a § 1 k.p.a., przytaczana była treść przepisu art. 76a § 2 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że mimo wezwania skarżąca w postępowaniu odwoławczym przedstawiła organowi jedynie kopię umowy o pracę kierowcy R., przy czym kopia nie była poświadczona za zgodność z oryginałem przez osoby wymienione w art. 76a § 2 k.p.a. Złożona kserokopia umowy o pracę została bowiem poświadczona za zgodność z oryginałem jedynie przez skarżącą L.. W taki sam sposób skarżąca poświadczyła za zgodność z oryginałem inne dołączone do odwołania kserokopie dokumentów, w tym orzeczenia lekarskiego, zaświadczenia lekarskiego oraz świadectwa kwalifikacji dotyczących R., a także kserokopie z dowodu osobistego kierowcy. Nie można jednak pominąć, że przepis art. 75 § 1 k.p.a. przewiduje, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie określają więc zamkniętego katalogu dowodów. W związku z tym pojawia się zagadnienie czy kserokopia dokumentu może być środkiem dowodowym w świetle art. 75 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Nie oznacza to jednak, że kserokopia dokumentu nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica ich mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 października 2011 r., II OSK 2007/10, z dnia 21 sierpnia 2012 r., II GSK 1016/11, z dnia 14 marca 2013 r., II OSK 2174/11, z dnia 25 maja 2016 r., I OSK 2842/15, LEX nr 2108350, z dnia 13 stycznia 2017 r., I OSK 3005/15). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak, by odmawiając mocy dowodowej oryginału kserokopii umowy o pracę nieuwierzytelnionej w sposób przewidziany w art. 76a § 2 k.p.a., a jedynie potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez skarżącą, organ dokonał oceny tej kserokopii w świetle całego materiału dowodowego. Zauważyć zaś należy, że skarżąca wraz z kserokopią umowy przedstawiła także kserokopie innych dokumentów dotyczących kierowcy R.. Organ pominął jednak w swojej ocenie wszystkie te dokumenty. Ponadto trzeba wskazać na obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zasady wynikające z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Mianowicie wyrażający zasadę prawdy obiektywnej przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek podejmowania, nie tylko na wniosek stron, ale w pierwszym rzędzie z urzędu, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a przepis art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje na konieczność wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą oceny czy dana okoliczność została udowodniona. W stanie niniejszej sprawy organ powinien był zatem podjąć wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia istotnej w tej sprawie okoliczności czy R., kierujący w dniu 9 lipca 2015 r. należącym do strony pojazdem, był pracownikiem skarżącej. Organ nie podjął jednak takich czynności i to pomimo złożenia przez stronę kserokopii umowy o pracę R., jak również kserokopii innych dokumentów dotyczących tego kierowcy. Organ miał przy tym możliwość i obowiązek skorzystania z wszelkich środków dowodowych, nie poprzestając na złożonych przez skarżącą kserokopiach dokumentów. Dopiero po zgromadzeniu całego materiału dowodowego i dokonaniu jego wszechstronnej oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ mógł dokonać ustalenia czy w dniu 9 lipca 2015 r. pojazd skarżącej był prowadzony przez jej pracownika, a w konsekwencji czy została spełniona przesłanka przewozu na potrzeby własne przewidziana w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. Poprzestając na stwierdzeniu nieprzedstawienia przez skarżącą kopii umowy o pracę kierowcy poświadczonej za zgodność z oryginałem stosownie do wymogów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 76a § 2 k.p.a.) i tym samym nieudowodnienia przez stronę, że kierujący pojazdem w imieniu skarżącej był jej pracownikiem, organ dopuścił się naruszenia omówionych wyżej zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkowało to uchyleniem zaskarżonej decyzji. W toku ponownego postępowania organ winien kierować się powyższymi wskazaniami w zakresie realizowania zasad postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, a w ramach wszechstronnej oceny dowodów uwzględnić także złożoną wraz ze skargą kopię umowy o pracę poświadczoną za zgodność przez notariusza. Dopiero po dokonaniu wszechstronnej oceny całości materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a., z uwzględnieniem przedstawionych wyżej wskazań, organ ustali stan faktyczny sprawy oraz wynikający z jej okoliczności faktycznych charakter przewozu oraz oceni czy w czasie jego wykonywania doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.