III SA/Lu 308/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, , , po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na decyzję Burmistrza z dnia [...] września 1999 Nr [...] w przedmiocie : wymeldowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 czerwca 2005 r. K.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Burmistrza z dnia [...] września 1999 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga K.G.- z uwagi na brak wyczerpania przez stronę w postępowaniu administracyjnym służących jej środków zaskarżenia jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). Powyższe oznacza, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wyczerpania określonego w ustawie procesowej regulującej postępowanie administracyjne, w którym został wydany kwestionowany akt, środka zaskarżenia zwyczajnego lub – jeśli taki środek w postaci odwołania bądź zażalenia nie przysługuje – środka prawnego nadzwyczajnego w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza, który działał w tej sprawie jako organ pierwszej instancji, wydana została w dniu 27 września 1999 r. Od decyzji owej służyło stronie odwołanie. Jak podniósł w skardze skarżący – nie złożył on od powyższej decyzji odwołania z uwagi na niedoręczenie mu decyzji. Ze skargi nie wynika również, by skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 58-59 Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi K.G. więc nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym służących w świetle obowiązujących przepisów prawa od decyzji z dnia 27 września 1999 r., zatem nie służy mu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ową decyzję. Z uwagi na formalną niedopuszczalność skargi nie może zostać ona poddana merytorycznej ocenie pod względem zasadności zarzutów wobec skarżonej decyzji i podlega odrzuceniu. Informacyjnie warto dodać, że decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (zatem również taka, w stosunku do której upłynął termin do wniesienia odwołania), jest ostateczna (art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) i może zostać wzruszona wyłącznie w trybach nadzwyczajnych środków zaskarżenia decyzji (na przykład żądanie stwierdzenia nieważności, żądanie wznowienia postępowania administracyjnego) w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (stwierdzenie nieważności decyzji uregulowano w art. 156-160 k.p.a., wznowienie postępowania w art. 145-153 k.p.a.) lub w ustawach szczególnych. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 wyżej wskazanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.