III SA/Lu 309/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca),, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent Marcin Małek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie utraty statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Starosty z dnia [...] września 2003 r. dotyczącej utraty przez M. D. statusu bezrobotnego, Wojewoda zaskarżoną decyzję uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2003 r. nr [...], w sprawie uchylenia prawomocnej decyzji z dnia [...] maja 2003 r. dotyczącej utraty przez M. D. statusu bezrobotnego z dniem 29 kwietnia 2003 r. z powodu nie stawienia się w urzędzie w wyznaczonym terminie, oraz utraty przez M. D. statusu bezrobotnego od dnia 1 lutego 2003 r. z powodu nie spełnienia wymogów ustawy. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji Starosta wskazał, że decyzją z [...] maja 2003 r. znak: [...], orzekł o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z powodu nie stawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz nie usprawiedliwienia tej nieobecności. W dniu 21 lipca 2003 r. Powiatowy Urząd Pracy został powiadomiony pismem z Aresztu Śledczego o tym że M. D. od dnia 1 lutego 2003 r. przebywał w Areszcie Śledczym, a następnie w dniu 10 lipca 2003 r. został przetransportowany do AŚ w W. Na podstawie tej informacji zostało wznowione postępowanie w sprawie utraty przez M. D. statusu bezrobotnego. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), statusu bezrobotnego nie może posiadać osoba, która jest tymczasowo aresztowana lub odbywa karę pozbawienia wolności. Jeżeli określona osoba jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna to z chwilą rozpoczęcia odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania, osoba ta traci status bezrobotnego, zgodnie z art. 13 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Organ I instancji wiadomości, wiedząc iż skarżący przebywa w areszcie śledczym, obowiązany był w trybie wznowienia postępowania uchylić decyzję z dnia 9 maja 2003 r. ponieważ ujawnione zostały w sprawie nowe dowody, nieznane organowi w chwili wydawania tej decyzji, oraz orzec na nowo o istocie sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2003 r. wniósł M. D., który uznał przedmiotową decyzję za bezzasadną. Stwierdził, iż nieprawdą jest, że nie powiadomił w terminie Urzędu Pracy – na co przedstawił potwierdzenie wysłania pisma wyjaśniającego, które nie dotarło do urzędu pracy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt III SA/Lu 169/04 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uzasadnił stanowisko tym, że organy obu instancji nie ustaliły w sposób jednoznaczny tytułu prawnego na podstawie którego skarżący przebywał w Areszcie Śledczym co w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ma istotne znaczenie. Sąd przyjął, że odbywanie zastępczej kary pozbawienia wolności nie stanowi podstawy do pozbawienia bezrobotnego statusu bezrobotnego na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "h" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nakłada to na organ obowiązek precyzyjnego ustalenia "tytułu prawnego przebywania" bezrobotnego w areszcie czy zakładzie karnym. Organy obu instancji powinności tych nie spełniły, co oznacza iż nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy. Mając na względzie powyższe stanowisko, Wojewoda przy ponownym rozpatrywaniu odwołania strony od decyzji Starosty z dnia [...] września 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję Wojewody M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący uznał, że Sąd przyznał mu statusy bezrobotnego, zaś decyzja Wojewody godzi w powyższy wyrok. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący błędnie ocenia skutek zaskarżonej decyzji, nie dostrzegając, iż została ona wydana w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu i w celu usunięcia błędów proceduralnych wytkniętych przez ten Sąd. Nie mogło też być inaczej, skoro zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Jednak stosownie do § 2 cyt. przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Regulacja ta zapewnia rzeczywistą dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, polegającą na rozpatrzeniu przez organy obu instancji całości materiału dowodowego w sprawie. Skoro zatem w sprawie niniejszej konieczne było uzupełnienie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, organ II instancji trafnie uznał, iż zachodzi zasadność przekazania sprawy organowi I instancji na mocy art. 138 § 2 kpa. Tego rodzaju decyzja kasacyjna nie narusza interesów skarżącego, odpowiada wymogom rzetelnego postępowania administracyjnego, a jej trafność w przedmiotowym stanie nie wzbudza wątpliwości. Nie stwierdzając zatem uchybień postępowania mających wpływ na jego wynik, ani nieprawidłowej interpretacji norm prawa materialnego, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.