III SA/Lu 31/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia prawa do dodatku za posiadanie mistrzowskiej klasy specjalisty wojskowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] wydanej przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w przedmiocie odmowy przywrócenia wnioskodawcy prawa do dodatku za posiadanie mistrzowskiej klasy specjalisty wojskowego; utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiło uznanie, iż brak jest podstaw prawnych do przywrócenia dodatku. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania. Stwierdził, że w świetle § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) oraz § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497) wniosek o przywrócenie dodatku za posiadanie mistrzowskiej klasy specjalisty wojskowego nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższe przepisy wskazują, w jakich stanach faktycznych przysługuje prawo do przywrócenia dodatku. Na powyższą decyzję T. K. złożył skargę sądową, w której zarzucił, że organ decyzyjny nie wziął pod uwagę rozkazu dziennego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r., w którym Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień zachował skarżącemu prawo do dodatku za mistrzowską klasę specjalisty wojskowego. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497) zwanego dalej "nowym" rozporządzeniem - żołnierz zawodowy, który w dniu [...] czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatków na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) zwanego dalej "starym" rozporządzeniem, otrzymuje te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Wskazany § 26 ust. 3 "nowego" rozporządzenia nakazuje zatem stosować stan prawny aktualny w ostatnim dniu obowiązywania "starego" rozporządzenia (30 czerwca 2004 r.). W myśl § 9 ust. 1 "starego" rozporządzenia - żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymywania dodatku, o którym mowa w § 7 ust. 1, w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej, przywraca się dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Dodatek, o którym mowa w § 7 ust. 1, to jeden z niżej wymienionych dodatków: - za służbę na morzu (§ 12), - desantowy (§ 15), - dla personelu latającego (§ 17), - za bezpośrednią obsługę statków powietrznych (§ 18), - za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych (§ 19), - inspektorski (§ 20), - dla żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej (§ 22). Językowa wykładnia § 9 ust. 1 "starego" rozporządzenia nakazuje przyjąć, że zamiarem prawodawcy było objęcie hipotezą tego przepisu sytuacji, w której żołnierz zawodowy otrzymywał jeden z dodatków, o których była mowa wcześniej i z jakichkolwiek przyczyn prawo to utracił. Jeżeli zatem w konkretnym przypadku owa hipoteza została spełniona, to właściwy organ decyzyjny obowiązany jest przywrócić dodatek w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby. W kontekście § 26 ust. 3 "nowego" rozporządzenia chodzi natomiast o przyznanie właściwego dodatku w odpowiedniej wysokości, w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej. Przyznanie dodatku nie należy zatem do swobodnego uznania organu. Stan faktyczny nie jest sporny. Skarżący ubiegał się o przyznanie w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej dodatku za posiadanie mistrzowskiej klasy kwalifikacyjnej, potwierdzonej wyciągiem z Rozkazu Dziennego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień. Przepisy § 9 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 1 "starego" rozporządzenia zawierają zamknięty katalog dodatków. Wśród tych dodatków nie wymienia się dodatku za klasę kwalifikacyjną. Skoro skarżący nie spełniał warunków, o jakich mowa w § 26 ust. 3 "nowego" rozporządzenia, to organy decyzyjne trafnie odmówiły uwzględnienia wniosku. Mając na uwadze powyższe oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.