III SA/Lu 31/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca),, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz B. M. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w H. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] o uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w sprawie przyznania B. M. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015, odmowie przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej oraz nałożeniu sankcji w wysokości 5.031,53 zł i 1.886,52 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji w H. (dalej jako "organ I instancji") wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w sprawie przyznania B. M. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Organ I instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako "k.p.a."). Okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania był wyrok Sądu Rejonowego w H. II Wydział Karny sygn. akt II 572/16 w sprawie K. M. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Kierownik Biura ARiMR w H. uchylił decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz odmówił przyznania B. M.: 1. Jednolitej Płatności Obszarowej - 2015 i nałożył sankcję w wysokości 5 031,53 zł; 2. Płatności za zazielenienie – 2015; 3. Płatności redystrybucyjnej - 2015 i nałożył sankcję w wysokości 1 886,52 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor L. Oddziału ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że kluczową kwestią podlegającą wyjaśnieniu w związku ze wznowieniem postępowania w przedmiotowej sprawie było ustalenie powierzchni kwalifikującej się do otrzymania płatności w roku gospodarczym 2015, w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w H. II Wydział Karny sygn. akt II 572/16. Z wyroku wynikało, że K. M. złożył nierzetelne informacje we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 w zakresie faktycznego użytkowania działki nr 267 o powierzchni 11 ha, położonej w miejscowości H. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący we wniosku o przyznanie płatności za rok 2015 zadeklarował działkę rolną C o powierzchni 1,04 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 54 i 55 oraz 56 i 57 w obrębie H., gmina D., powiat h., województwo l. oraz działkę rolną B o powierzchni 11,00 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 267 w obrębie H., gmina D., powiat h., województwo l. W oparciu o wyrok z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II K 572/16 stwierdzono, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności do działki nr 267 położonej w obrębie H. o powierzchni 11,00 ha nie będącej w jego faktycznym posiadaniu i użytkowaniu. Powyższa działka nie spełniła warunku przyznania płatności. W konsekwencji działka rolna B o powierzchni 11,00 ha położona na działce ewidencyjnej nr 267 w obrębie H., gmina D., powiat h., województwo l. została wykluczona z płatności. Natomiast powierzchnia stwierdzona działki rolnej C wyniosła 0,95 ha (deklarowana 1,04 ha ) i została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Organ odwoławczy podsumowując wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 12,04 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona wynosiła 0,95 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 100,00%. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2015 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2015 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2015 r. (Dz. U. poz. 1619) i wynosiła 453,70 zł. Zgodnie art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 r., str. 48), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Organ odwoławczy uznał, że w świetle powyższych regulacji uzasadniona była odmowa przyznania płatności do powierzchni jednolitej płatności obszarowej i nałożenie sankcji w wysokości 5 031,53 zł. Odnosząc się do płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) organ II instancji wskazał, że płatność dodatkowa przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278 ze zm. - dalej jako "ustawa o płatnościach"). Zgodnie z art. 14 ust. 1 tejże ustawy, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 12,04 ha, natomiast powierzchnia deklarowana kwalifikowana do tej płatności 12,04 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 0,95 ha. Ze względu na art. 14 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, powierzchnię tą pomniejszono o 3 ha. Stawka płatności dodatkowej w 2015 r. wynosiła 170,11 zł i została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2015 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2015 r. (Dz. U. poz. 1622) i w związku z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 grudnia 2015 r. w sprawie wielkości zmniejszenia (redukcji) stawki płatności dodatkowej za 2015 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 5) Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności dodatkowej, a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 100,00%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności dodatkowej, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną. Mając na uwadze powyższe odmówiono przyznania płatności dodatkowej i nałożono sankcję w wysokości 1 886,52 zł Uzasadniona w ocenie organu odwoławczego była również odmowa przyznania płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie). Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, płatność za zazielenienie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatność obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. Stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 0,95 ha. Skoro nie spełniono warunku, zgodnie z art. 7 ust 2 ustawy o płatnościach, należało odmówić przyznania płatności za zazielenienie. Odnosząc się do odwołania, organ odwoławczy zauważył, że decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2017 r. wydana została w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w H. II Wydział Karny, sygn. akt II 572/16, w zakresie prawidłowości prowadzenia działalności rolniczej na działce ewidencyjnej Nr 267 o powierzchni 11 ha położonej w miejscowości H. Z wyroku wynikało, że K. M. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla B. M. płatności bezpośrednich złożył wniosek o przyznanie tych płatności w Powiatowym Biurze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawierających nierzetelne pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego związanego z przyznaniem płatności bezpośrednich za 2015 rok. Organ podkreślił, że postępowania administracyjne i karne są niezależnymi od siebie postępowaniami funkcjonującymi w różnych płaszczyznach materialnoprawnych, nie można wykluczyć wzajemnych powiązań w zakresie postępowania dowodowego. Art. 75 k.p.a. stanowi, że dowodami w postępowaniu administracyjnym może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Możliwe jest więc wykorzystanie dowodów zebranych uprzednio w postępowaniu przed innymi organami, bez konieczności powtórnego ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej. Wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w H. nie mógł pominąć w sprawie treści dokumentu w postaci zapadłego wyroku sądu karnego. W niniejszej sprawie nie było możliwości prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do obalenia ustaleń Sądu Rejonowego w H. W ocenie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy tj. prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w H. II Wydział Karny, sygn. akt II 572/16. B. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zaskarżył w całości decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 6, art. 7, art. 12 k.p.a., poprzez niezweryfikowanie ustaleń w zakresie faktycznego użytkowania działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej nr 267 o powierzchni 11 ha, położonej w obrębie H. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ powinien sam ustalić kto i w jakim zakresie użytkował faktycznie działkę nr 267. Organ nie wezwał strony w celu jej przesłuchania, nie wezwał świadków, którzy składali zeznania w sprawie karnej i posiadali wiedzę na temat użytkowania wyżej wymienionej działki rolnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło po uprzednim wznowieniu postępowania. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną określoną przepisami art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 k.p.a. Granice wznowionego postępowania wyznaczone są zakresem sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie ostatecznej decyzji podlegającej weryfikacji. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wznowieniu postępowania organ dokonuje zatem najpierw ustaleń odnośnie rzeczywistego zaistnienia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia, a następnie w razie ich wystąpienia, w kolejnym etapie postępowania przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu merytorycznego rozpoznania sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W niniejszej sprawie organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w H. II Wydział Karny z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16. Zgodnie z przywołanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Wznowienie postępowania na tej podstawie dopuszczalne jest, jeżeli łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki: 1) musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa; 2) stwierdzony jest on prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka stanowiąca podstawę wznowienia postępowania albowiem przywołany przez organ wyrok Sądu Rejonowego w H. z dnia 22 lutego 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16 dawał wystarczającą podstawę do uznania, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W tym zakresie ustalenia i oceny organów uznać należy za prawidłowe. Kolejnym etapem postępowania powinno być przeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego w celu merytorycznego rozpoznania sprawy dotyczącej przyznania B. M. płatności bezpośrednich na rok 2015: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zielenienie oraz płatności redystrybucyjnej. W tym zakresie organ dokonane w sprawie ustalenia oparł w całości na przedstawionym mu odpisie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w H. z dnia 22 lutego 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16, co w realiach niniejszej sprawy nie było wystarczające, aczkolwiek nie z przyczyn wskazywanych przez wnioskodawcę w skardze. Przywoływanym już wyżej wyrokiem z dnia 22 lutego 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16 Sąd Rejonowy w H. uznał oskarżonego K. M. o to, że: I. w dniu 10 kwietnia 2014 roku w H. województwa l. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla B. M. płatności bezpośrednich złożył wniosek o przyznanie tych płatności w Powiatowym Biurze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawierający nierzetelne pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego związanego z przyznaniem płatności bezpośrednich za 2014 rok, przez co wprowadził w błąd w zakresie faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej na dzień 31 maja 2014 roku doprowadzając tę agencję do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.928,48 zł z tytułu uzyskania jednolitej płatności obszarowej do nieruchomości rolnej oznaczonej nr działki 267 o powierzchni 10,90 ha położonej w miejscowości H., przy czym wsparcie finansowe zostało udzielone w postaci wypłaty wyżej wskazanej kwoty przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tj. o czyn z art. 297 §1 kk w zb. z art.286 §1 kk w zw. z art. 11 §2 kk; II. w dniu 20 maja 2015 roku w H. województwa l. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla B. M. płatności bezpośrednich złożył wniosek o przyznanie tych płatności w Powiatowym Biurze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawierający nierzetelne pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego związanego z przyznaniem płatności bezpośrednich za 2015 rok, przez co wprowadził w błąd w zakresie faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej na dzień 31 maja 2015 roku doprowadzając tę agencję do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.699,87 zł z tytułu uzyskania jednolitej płatności obszarowej w kwocie 4.990,70 zł, płatności za zazielenienie w kwocie 3.347,41 zł i płatności dodatkowej w kwocie 1.361,76 zł do nieruchomości rolnej oznaczonej nr działki 267 o powierzchni 11 ha położonej w miejscowości H., przy czym wsparcie finansowe zostało udzielone w postaci wypłaty wyżej wskazanej kwoty przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tj. o czyn z art.297 § 1 kk w zb. z art.286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk za winnego dokonania zarzucanych mu czynów wyczerpujących w pkt I i II dyspozycję art. 297 § 1 kk w zb. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za czyn z pkt I na podstawie art.286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art.37a kk w zw. zart.33 § 1 i §3 kk skazał go na karę grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł; za czyn z pkt II na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 37a kk w zw. zart.33 § 1 i § 3 kk skazał go na karę grzywny w wymiarze 140 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Sąd Rejonowy w H. orzekł również wobec K. M. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w kwocie 19628,35 zł. Jak trafnie wskazał organ kluczową kwestią, która wymagała ustalenia w związku ze wznowieniem postępowania i merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy było ustalenie rzeczywistej powierzchni kwalifikującej się do otrzymania płatności w roku 2015. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl zaś art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Z akt sprawy wynika, że skarżący zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności na rok 2015 działki o powierzchni 12,04 ha, w tym działkę rolną B o powierzchni 11,00 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 267 w obrębie H., gmina D., powiat h., województwo l. oraz działkę rolną C o deklarowanej powierzchni 1,04 ha położoną na działkach ewidencyjnych nr 54, 55, 56 i 57 w obrębie H., gmina D., powiat h., województwo l. Powołując się na wyrok Sądu Rejonowego w H. z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16, organ wykluczył z płatności wyżej wymienioną działkę rolną B o powierzchni 11,00 ha. Nadto organ stwierdził, że ustalona w oparciu o system informacji geograficznej powierzchnia stwierdzona działki rolnej C wyniosła 0,95 ha, zamiast deklarowanej powierzchni 1,04 ha. Konsekwencją powyższego, tj. wykluczenia z płatności działki rolnej B oraz ustalenia powierzchni kwalifikowanej do płatności działki rolnej C na 0,95 ha było przyjęcie, że powierzchnia gruntów uprawnionych do płatności stwierdzona w toku postępowania wynosiła 0,95 ha, a więc była mniejsza niż 1 ha. Skutkiem zaś tego była odmowa przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej oraz nałożenie sankcji. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie powyższe było w niniejszej sprawie przedwczesne, bowiem organ nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy. Jak już wyżej wskazano kluczową kwestią w rozpoznawanej sprawie pozostawało ustalenie powierzchni kwalifikowanej do płatności na rok 2015. Istotne było zatem ustalenie, czy w posiadaniu rolnika, czyli skarżącego B. M., znajdowały się grunty o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Organ ustalając, że działka rolna B o powierzchni 11 ha nie znajdowała się w 2015 r. w faktycznym posiadaniu i użytkowaniu wnioskodawcy oraz wykluczając tą działkę z płatności oparł się wyłącznie na sentencji wyroku skazującego Sądu Rejonowego w H., z którego nie wynikają jednak powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Wbrew odmiennym zarzutom skargi wskazać należy, że co do zasady sądy administracyjne oraz organy administracji są związane ustaleniami wyroku karnego, w zakresie ustaleń odnoszących się co do stwierdzonego wyrokiem faktu popełnienia przestępstwa. W przypadku sądów związanie takie wynika wprost z art. 11 p.p.s.a., który stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Związanie wyrokiem organów administracji wynika z dyspozycji art. 76 k.p.a. Wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wbrew odmiennym wywodom skarżącego stwierdzić należy zatem, że prawomocny wyrok skazujący, może stanowić co do zasady samodzielną i wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym także ustaleń dotyczących posiadania i użytkowania gruntów przez rolnika. W sprawie wadliwość w procedowaniu organu polegała nie na tym, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on ustalenia wynikające z wyroku karnego, lecz z tego, że ustalenia zawarte w samej sentencji tego wyroku były niewystarczające do jednoznacznego stwierdzenia, że wnioskodawca nie posiadał i nie użytkował w 2015 r. działki rolnej B. Jak wskazano już wyżej, odnośnie płatności na rok 2015, z sentencji wyroku Sądu Rejonowego w H. z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16 wynika, że K. M. (będący pełnomocnikiem rolnika) został skazany za to, że w dniu 20 maja 2015 roku w H. województwa l. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu uzyskania dla B. M. płatności bezpośrednich złożył wniosek o przyznanie tych płatności w Powiatowym Biurze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawierający nierzetelne pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego związanego z przyznaniem płatności bezpośrednich za 2015 rok, przez co wprowadził w błąd w zakresie faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej na dzień 31 maja 2015 r. doprowadzając tę agencję do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.699,87 zł z tytułu uzyskania jednolitej płatności obszarowej w kwocie 4.990,70 zł, płatności za zazielenienie w kwocie 3.347,41 zł i płatności dodatkowej w kwocie 1.361,76 zł do nieruchomości rolnej oznaczonej nr działki 267 o powierzchni 11 ha położonej w miejscowości H., przy czym wsparcie finansowe zostało udzielone w postaci wypłaty wyżej wskazanej kwoty przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa tj. o czyn z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Z powyższego wyroku wynika przede wszystkim, że K. M. złożył wniosek o przyznanie płatności zawierający nierzetelne pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wsparcia finansowego związanego z przyznaniem płatności bezpośrednich za 2015 rok, przez co wprowadził w błąd w zakresie faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej na dzień 31 maja 2015 roku. Z samej sentencji wyroku nie wynika jednakże na czym faktycznie polegała nierzetelność tego oświadczenia. Co więcej z sentencji wyroku nie wynika także na czym dokładnie polegało wprowadzenie w błąd organu w zakresie faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej na dzień 31 maja 2015 r., w tym w szczególności czy dotyczyło to tego, że według oświadczenia pełnomocnika rolnik użytkował działkę oznaczoną w ewidencji gruntów nr 267, w sytuacji, gdy faktycznie grunty te nie znajdowały się w posiadaniu i użytkowaniu wnioskodawcy. Okoliczności tych w sposób jasny i jednoznaczny nie rozstrzygają również takie zawarte w wyroku sformułowania jak działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czy doprowadzenie Agencji do niekorzystnego rozporządzenia mieniem z tytułu uzyskania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności dodatkowej. Powyższe wątpliwości dodatkowo potęguje i to, że przedmiotowy wyrok skazujący został wydany nie wobec samego rolnika, lecz przeciwko jego pełnomocnikowi. Oczywiście biorąc pod uwagę treść obowiązujących przepisów prawa można się domyślać, że najprawdopodobniej nierzetelne pisemne oświadczenie wprowadzające organ w błąd w zakresie faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej na dzień 31 maja 2015 r. polegało właśnie na tym, że według oświadczenia pełnomocnika rolnik użytkował działkę nr 267, w sytuacji, gdy grunty te nie znajdowały się w faktycznym posiadaniu wnioskodawcy. Stanowiące podstawę decyzji administracyjnej ustalenia faktyczne nie mogą jednakże opierać się na domysłach, czy też przypuszczeniach organu. Ustalenia takie muszą wynikać wprost z przeprowadzonych w postępowaniu dowodów. W niniejszej sprawie z samej sentencji wyroku Sądu Rejonowego w H. z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16 nie można w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyprowadzić wniosku co do tego, że pełnomocnik wnioskodawcy został skazany za to, że nierzetelne pisemne oświadczenie wprowadzające organ w błąd w zakresie faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej na dzień 31 maja 2015 r. polegało na tym, iż według oświadczenia pełnomocnika wnioskodawca użytkował działkę nr 267, w sytuacji, gdy grunty te nie znajdowały się w faktycznym posiadaniu wnioskodawcy. Organ w celu wyjaśnienia tej kwestii powinien zwrócić się do sądu karnego o nadesłanie uzasadnienia wyroku, jak również - w sytuacji gdy wyrok skazujący został poddany kontroli instancyjnej - powinien zwrócić się również do sądu okręgowego o nadesłanie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem (o ile uzasadnienie zostało sporządzone) sądu drugiej instancji. Istota związania wynikającego z mocy urzędowej wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa dotyczy co do zasady jego sentencji, a nie uzasadnienia. Tego rodzaju orzeczenie sądu karnego stanowi zatem dokument urzędowy, o jakim mowa w art. 76 § 1 k.p.a., w zakresie elementów sentencji wyroku, zaś w zakresie uzasadnienia - tylko i wyłącznie co do faktów stanowiących konieczną i istotną podstawę skazania. Dla dokonania zatem pełnych ustaleń dotyczących istoty czynu przypisanego K. M. w sentencji wydanych w postępowaniu karnym wyroków sądowych niezbędne było zatem również sięgnięcie do uzasadnień tych orzeczeń. Zaniechanie dokonania tych czynności, niezbędnych do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, świadczy o naruszeniu dyspozycji art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Materialnoprawne przesłanki przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uregulowane zostały w przywoływanej już wyżej ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Do postępowań w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się tylko wtedy, gdy inaczej nie stanowią przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (art. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Między innymi, w sposób odmienny od zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, ustawa o płatnościach bezpośrednich reguluje kwestie związane z gromadzeniem materiału dowodowego. Zgodnie z ustawą na organy nałożono jedynie obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Natomiast to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania i twierdzeń wnioskodawcy. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Organ nie miał zatem obowiązku weryfikowania ustaleń wynikających z dokumentu urzędowego jakim był wyrok skazujący, jak też nie miał obowiązku przeprowadzenia z urzędu dowodów z zeznań świadków w celu ustalenia czy wnioskodawca posiadał i użytkował faktycznie w 2015 r. działkę rolną B. Już więc z tych względów stawiany w skardze zarzut dotyczący nie dokonania ustaleń w oparciu o zeznania świadków uznać należy za bezzasadny. Obowiązkiem organów w sprawie pozostawało jednakże rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, z czego organ się nie wywiązał. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Skoro z ustaleń zawartych w złożonym do akt sprawy wyroku skazującym nie wynikały w sposób jasny i jednoznaczny okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczące braku posiadania i użytkowania w 2015 r. przez wnioskodawcę działki rolnej rolną B (oznaczonej w ewidencji gruntów nr 267) to obowiązkiem organu pozostawało wyjaśnienie tej okoliczności, czego organ bezpodstawnie zaniechał. Zaniechanie dokonania czynności niezbędnych do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego świadczy o naruszeniu dyspozycji art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Z art. 3 ust. 3 zdanie drugie ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Reguła wyrażona w tym przepisie oznacza zatem, że ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Skoro organ uznał, że wnioskodawca nie posiadał i nie użytkował w 2015 r. działki rolnej B to obowiązany był tą okoliczność udowodnić. Ustalenie faktu (zespołu poszczególnych faktów) następuje co do zasady przez udowodnienie każdego z nich (wykazanie prawdziwości lub nieprawdziwości określonych twierdzeń o faktach). Ustalanie istnienia lub nieistnienia faktów następuje w postępowaniu administracyjnym w określonej formule procesowej. W szczególności ustalenia takie muszą wynikać z dowodów przeprowadzonych w sprawie, a ocenionych w sposób wymieniony w art. 80 k.p.a. Wyprowadzenie przez organ z wyroku Sądu Rejonowego w H. z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II K 572/16 ustaleń, które nie znajdują wystarczającej podstawy w treści sentencji tego orzeczenia, świadczy o naruszeniu art. 80 k.p.a., tj. naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów. Jak wskazano już wyżej u podstaw odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności redystrybucyjnej oraz nałożenie sankcji legło ustalenie, że kwalifikująca się do płatności i stwierdzona w toku postępowania powierzchnia gruntów wynosiła 0,95 ha, a więc była mniejsza niż 1 ha. Konstatacja taka wynikała z wykluczenia z płatności działki rolnej B o powierzchni 11 ha oraz ustalenia, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej C wyniosła 0,95 ha, zamiast deklarowanej we wniosku powierzchni 1,04 ha. W tym kontekście za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uznać należy zatem również ustalenia dotyczące stwierdzenia powierzchni działki rolnej C na 0,95 ha. Gdyby bowiem powierzchnię tej działki przyjąć w wielkości zadeklarowanej we wniosku (1,04 ha) to nawet przy wykluczeniu z płatności działki rolnej B powierzchnia gruntów zgłoszonych do płatności przekraczałaby obszar 1 ha, co czyniłoby niezasadnym odmowę przyznania płatności na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii ustalenia faktycznej powierzchni działki rolnej C kwalifikującej się do płatności ograniczono się jedynie do wskazania, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej C wyniosła 0,95 ha oraz, że została ona ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Ustalenia takie uznać należy za niewystarczające, albowiem w istocie pozbawione są one jakiejkolwiek konkretnej treści. Organ nie wskazał bowiem jakie konkretne okoliczności zadecydowały o zmniejszeniu kwalifikującej się do płatności powierzchni działki rolnej C. Oczywistym jest, że na przestrzeni lat dochodzi do zmian powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) działek, co może być między innymi spowodowane zmianą pola zagospodarowania, wynikającą np. z wyłączenia z użytkowania rolniczego części gruntu (budowa domu, zbiornika wodnego, zadrzewienia i zakrzaczenia). Organ nie wskazał jakie konkretnie okoliczności w sprawie zadecydowały w tym przypadku o ustaleniu powierzchni działki rolnej C kwalifikującej się do płatności na 0,95 ha. Powyższe budzi istotne wątpliwości, zwłaszcza jeżeli weźmie się pod uwagę, że w raporcie z kontroli administracyjnej płatności zaliczkowych 2015 powierzchnię uprawnioną do jednolitej płatności obszarowej ustalono na 12,04 ha (k.21 akt administracyjnych), co oznacza, że podczas tej kontroli powierzchnię działki rolnej C zweryfikowano na 1,04 ha. W takiej sytuacji samo ogólnikowe odwołanie się przez organ do danych z systemu informacji geograficznej uznać należy za niewystarczające dla wyjaśnienia przyczyn, dla których kwalifikującą się do płatności powierzchnię działki rolnej C ustalono na 0,95 ha. W tym zakresie organ nie wyjaśnił dostatecznie podstawy faktycznej decyzji, co świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Opisane wyżej naruszenia zakwalifikować należało jako naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wykazano powyżej naruszenia przepisów postępowania dotyczyły okoliczności, które zadecydowały o odmowie przyznania płatności oraz nałożeniu sankcji, a zatem były to naruszenie, które ocenić należało jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkiem wyroku Sądu będzie zatem powrót sprawy do etapu postępowania przed organem drugiej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem stwierdzonej wyżej wadliwości w zakresie wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego. W pierwszej kolejności organ zwróci się do Sądu Rejonowego w H. o nadesłanie uzasadnienia wyroku skazującego wydanego w sprawie sygn. akt II K 572/16 oraz odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem (o ile uzasadnienie zostało sporządzone) sądu drugiej instancji. Organ rozpatrzy następnie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględni przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych. Organ oceni w szczególności czy wynikające z wyroku karnego ustalenia co do popełnienia przestępstwa dotyczą kwestii braku posiadania i użytkowania przez wnioskodawcę w 2015 r. działki rolnej B. Sporządzając uzasadnienie decyzji organ zadba o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia, wskazując w sposób jednoznaczny te ustalenia faktyczne, które zadecydowały o przyznaniu, bądź odmowie przyznania płatności, w tym w szczególności okoliczności, które zadecydowały o ustaleniu kwalifikującej się do płatności powierzchni działki rolnej C na 0.95 ha. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te składała się kwota 200 zł uiszczonego wpisu od skargi (k.17, 21 akt sądowych).