III SA/Lu 314/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienie ze Służby w Policji 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji Nr [...], z dnia [...] kwietnia 2009 r. 2. Orzeka, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. 3. Zasądza na rzecz skarżącego – A. C. od Komendanta Wojewódzkiego Policji kwotę 19 (dziewiętnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją (rozkazem personalnym Nr [...]) z dnia [...] kwietnia 2009 r. L. Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu odwołania A. C. od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] kwietnia 2009 r.; dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2009 r. ; zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. Komendant Miejski Policji w C. wydał rozkaz personalny nr [...], którym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277) zwolnił z dniem [...] kwietnia 2009 r. podinsp. A. C. ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjneg decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem powyższego rozkazu A. C. złożył w dniu 15 kwietnia 2009 r. odwołanie do L. Komendanta Wojewódzkiego Policji wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu odwołania skarżący twierdził, że decyzja o zwolnieniu go ze służby była wydana bez istotnych podstaw merytorycznych, zaś on sam pełnił służbę prawidłowo i osiągał dobre wyniki. Podnosił także szereg zarzutów dotyczących przypadków naruszenia prawa przez ówczesnego Komendanta Miejskiego Policji w C. insp. M. S. i innych policjantów Komendy Miejskiej Policji w C. Zdaniem skarżącego, Komendant Miejski Policji w C. dopuścił się także wobec niego szykan, polegających na przeprowadzeniu z nim rozmowy dyscyplinującej oraz ograniczaniu dostępu do pomieszczeń służbowych Komendy Miejskiej Policji w C. w trakcie przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim. Organ odwoławczy ustalił, iż Komendant Miejski Policji w C. mając na uwadze dyspozycję zawartą w § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 277), w dniu 10 marca 2008 r. pismem poinformował podinsp. A. C. o zamiarze rozwiązania z nim z dniem 16 czerwca 2008 r. stosunku służbowego z tytułu osiągnięcia przez niego 30 lat wysługi emerytalnej. Termin zwolnienia ze służby przewidziano na 16 czerwca 2008 r. Pismo to zostało skutecznie doręczone zainteresowanemu w dniu 10 marca 2008 r. W dniu 11 czerwca 2008 r. A. C. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Decyzja o zwolnieniu ze służby w przewidzianym terminie nie została wydana, ponieważ zgodnie z zapisem art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie między innymi art. 41 ust. 2 pkt 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Absencja chorobowa policjanta trwała do dnia 1 kwietnia 2009 r. W dniu 2 kwietnia 2009 r. podinsp. A. C. podjął służbę podpisując listę obecności i dostarczając zaświadczenie lekarskie o zakończonym w dniu 1 kwietnia 2009 r. leczeniu. W tym dniu policjantowi doręczono rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] kwietnia 2009 r. o zwolnieniu ze służby z dniem [...] kwietnia 2009 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę materialno - prawną zwolnienia skarżącego ze służby stanowił zapis art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, który umożliwia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych zwolnienie ze służby policjanta w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi. Zgodnie z art. 45 ust 3 powołanej ustawy o Policji decyzję w tych sprawach podejmuje przełożony w sprawach osobowych, jakim w tym przypadku jest Komendant Miejski Policji w C. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji stwierdził, że odwołanie od powyższego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji nie zasługuje na uwzględnienie. Nabycie przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia go ze służby w Policji. W związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim policjant korzystał z ochrony przewidzianej w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Z chwilą podjęcia służby przez policjanta jego przełożony w sprawach osobowych miał uprawnienia do realizacji powziętego zamiaru zwolnienia ze służby. Z mocy przepisów ustawy o Policji wynika, iż to przełożony policjanta może zadecydować, czy skorzystać z przysługującego prawa zwolnienia go ze służby, czy też z uwagi na indywidualne cechy, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę, pozostawić takiego policjanta w służbie. W przypadku A. C., Komendant Miejski Policji w C. nie znalazł dostatecznych przesłanek, przemawiających za pozostawieniem skarżącego w służbie. Wziął natomiast pod uwagę konieczność zapewnienia właściwego, skutecznego nadzoru nad pracą pionu prewencji Komendy Miejskiej Policji w C., co wykluczała ponad dziewięciomiesięczna absencja chorobowa skarżącego. Komendant Miejski Policji w C. uznał, że nie jest możliwe efektywne pełnienie służby na odpowiedzialnym stanowisku Naczelnika Sekcji Prewencji przez osobę będącą w ostrym w konflikcie z przełożonymi oraz podwładnymi. Wynika to jednoznacznie z akt postępowania administracyjnego. Organ drugoinstancyjny podniósł również, iż kwestie poruszane przez skarżącego w odwołaniu były przedmiotem czynności kontrolnych prowadzonych przez Wydział Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w L. oraz wyjaśniane w toku śledztwa sygn. akt [...] i nie potwierdziły zasadności skarg wnoszonych przez niego, natomiast śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w R. zostało umorzone z uwagi na nie popełnienie czynu zabronionego przez nadkom. R. Z. - Zastępcę Naczelnika Sekcji Prewencji KMP w C., podwładną skarżącego. Nie znajduje także potwierdzenia zarzut nie sporządzenia okresowej oceny dla skarżącego, gdyż zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o Policji nie jest uzależnione od pozytywnej lub negatywnej opinii służbowej. Subiektywne odczucia A. C. odnośnie powodów zwolnienia ze służby, nie mogą stanowić podstaw do uznania, że Komendant Miejski Policji w C. zaskarżoną decyzję wydał niezgodnie z prawem. Nadanie zaskarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo życia i zdrowia obywateli oraz porządek publiczny było zdaniem organu odwoławczego w pełni uzasadnione. Obsada stanowiska Naczelnika Sekcji Prewencji jest niezbędna dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania służb prewencji KMP w C., zaś pełnienie tej funkcji przez skarżącego nie daje takiej gwarancji. W skardze na decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., A. C. zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez brak uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, gdyż jego zdaniem to przełożony policjanta powinien wykazać, iż z uwagi na osiągnięcie przez skarżącego 30-letniej wysługi emerytalnej jest on nieprzydatny do służby w podległej jednostce. Nadto zauważył, iż nie zapewniono mu udziału w postępowaniu poprzez niezapoznanie go z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów i zgłoszenie żądań przed wydaniem decyzji. Uchybienie popełnione przez organy obu instancji doprowadziły do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego, niewłaściwie zastosowanej normy prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Podnosił, iż w dniu 2 kwietnia 2009 r., kiedy wręczono mu rozkaz personalny nie podjął on czynności służbowych gdyż w dalszym ciągu był chory. Na dowód tego przedłożył dwa zwolnienia lekarskie. Pierwsze wystawione dnia 1 kwietnia 2009 r. przez A. K. przewidywało okres niezdolności do pracy od 2 kwietnia 2009 r. do 6 kwietnia 2009 r. Drugie zwolnienie z dnia 7 kwietnia 2009 r. wskazywało niezdolność do pracy od dnia 7 kwietnia 2009 r. do 30 kwietnia 2009 r. Skarżący odniósł się także do zarzutów skierowanych pod jego adresem w decyzji drugoinstancyjnej wskazując, iż długotrwała absencja chorobowa nastąpiła już po powiadomieniu go o zamiarze zwolnienia ze służby, tak więc nie mogła mieć wpływu na podjęcie rozkazu personalnego. Również nie pozostawał w konflikcie z przełożonymi i podwładnymi, gdyż nie wpłynęła na niego żadna skarga. Odnośnie zaś umorzenia postępowania prokuratorskiego oraz czynności kontrolnych w Komendzie Miejskiej Policji w C., to nie miał na nie wpływu, gdyż nie posiadał w nich uprawnień strony. W dalszym jednak ciągu uważa, że nieprawidłowości o których informował swoich przełożonych wystąpiły w tej jednostce policji. W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż niezasadny jest zarzut niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, gdyż Komendant Miejski Policji w C. nie zgromadził większej ilości dowodów, a osiągnięcie przez skarżącego 30 lat wysługi emerytalnej było wystarczającą podstawą do wydania decyzji o zwolnienie skarżącego ze służby. Również nie został naruszony przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż skarżący przedstawił zaświadczenie wystawione w dniu 1 kwietnia 2009 r. przez lekarza medycyny rodzinnej V. Ż., z którego wynikało, iż zakończył leczenie i może kontynuować zatrudnienie. Ponadto, skarżący podpisał listę obecności, a zamiarem Komendanta Miejskiego Policji w C. nie było dopuszczenie skarżącego do dalszej służby, ale rozwiązanie z nim stosunku służbowego. Przedstawione przy skardze zwolnienia lekarskie nie były znane organom obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. C. zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami procesowym, jak i normami prawa materialnego, Sąd uznał, iż jest ono wadliwe z uwagi na naruszenie w toku postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej zwana k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również, zdaniem Sądu doszło do naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Podstawą prawną zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia A. C.ze służby w Policji był art.41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. 2007 Nr 543, poz. 277 ) zwanej dalej ustawą, w świetle którego policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie oparte jest na tzw. uznaniu administracyjnym (tak też NSA w wyroku z 27 lutego 2002 r. , II SA 2972/01, Lex 82811). Posłużenie się przez ustawodawcę formułą uznania administracyjnego powoduje przyznanie organowi stosującemu przepis swobody w zakresie wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Swoboda ta nie jest oczywiście nieograniczona i nie oznacza dowolności działania organu. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy, stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Szczególnie trzeba o tym pamiętać wtedy, kiedy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek lub odmówić obywatelowi możliwości skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień (tak wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 marca 2007 r., II GSK 345/06). Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o zwolnieniu skarżącego ze służby. Podkreślić jednak należy, że uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu od obowiązku przeprowadzenia prawidłowego postępowania oraz wydania decyzji spełniającej wymogi określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Wręcz przeciwnie, organ prowadząc postępowanie, w wyniku którego ma zostać wydana decyzja uznaniowa, ma obowiązek wypełnić zawarty w art. 7 kpa nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 kpa obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Dokonana w postępowaniu ocena dowodów w oparciu o art. 80 kpa nie może nosić cech dowolności. Wszelkie zaś istotne dla sprawy ustalenia i wnioski winny zostać zawarte w motywach podjętego rozstrzygnięcia. W sprawie niniejszej organ pierwszoinstancyjny, a więc ten, który powinien wyjaśnić dlaczego w stosunku do skarżącego zastosował dyspozycję art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy, nie zawarł w decyzji o zwolnieniu żadnego uzasadnienia w tym kierunku. Przywołał tylko obowiązujące przepisy prawa procesowego i materialnego, dotyczące zwolnienia policjanta ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Natomiast organ drugoinstancyjny w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. zawarł pogląd, iż przełożony policjanta ma prawo go zwolnić wtedy, gdy nabędzie on prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Przełożony policjanta, w ramach racjonalnej polityki kadrowej może zdecydować, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy (mimo przewidzianej możliwości przejścia na emeryturę), pozostawić policjanta w służbie. Komendant Wojewódzki Policji w L. na podstawie akt postępowania administracyjnego wysnuł wnioski, iż Komendant Miejski Policji w C. uznał, że nie jest możliwe efektywne pełnienie służby przez A. C. na odpowiedzialnym stanowisku Naczelnika Sekcji Prewencji, skoro jest on w ostrym konflikcie z przełożonymi i podwładnymi. Również organ drugoinstancyjny zauważył, że dziewięciomiesięczna absencja chorobowa skarżącego, wykluczała skuteczny nadzór nad pracą pionu prewencji Komendy Miejskiej Policji w C. Z przedłożonych sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby organy obu instancji uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z przepisu art. 10 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule, które będą stanowić podstawę faktyczną decyzji. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim, z decyzji organu pierwszej instancji strona nie dowiedziała się, jaki materiał dowodowy zebrano w jego sprawie, a także jakimi przesłankami , które zadecydowały o zwolnieniu go ze służby, kierował się jego bezpośredni przełożony. Zdaniem sądu, samo osiągniecie 30 letniej wysługi emerytalnej, nie jest obligatoryjnym warunkiem zwolnienia ze służby. Dlatego wskazanie indywidualnych przesłanek, którymi kierował się organ zwalniając policjanta ze służby w trybie art. 42 ust. 2 pkt 4, ustawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego jest naruszeniem również zasady dwuinstancyjności postępowania. Policjant nie miał możliwości zwalczania twierdzeń organu wskazującego na jego cechy charakteru, które uniemożliwiają dalsze pozostawanie w służbie. Nie wiedział również, jakie dowody na poparcie powyższego twierdzenia zgromadzono. Uniemożliwiono mu również przedstawienie dowodów świadczących na jego korzyść. Wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności, obowiązującej w postępowaniu administracyjnym godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony i musi być ocenione jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Również - zdaniem Sądu, gdyby organ zastosował się do zasady postępowania wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. i poinformował stronę o zakończeniu postępowania dowodowego oraz umożliwił jej wypowiedzenie się co do okoliczności sprawy, nie doszłoby do wydania obu decyzji z naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy; tym bardziej, iż organ pierwszej instancji nie powoływał się na ten przepis wydając swoją decyzję. Stosownie do treści powyższego przepisu, zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Z istoty tego przepisu wynika, iż policjant, który przez 12 miesięcy jest chory, nie może być w tym czasie zwolniony ze służby. Dowodem potwierdzającym występowanie choroby, jest wystawione przez lekarza zwolnienie lekarskie lub zaświadczenie o chorobie. Z zaświadczeń lekarskich złożonych przy skardze wynika, iż A. C. był chory w okresie od 2 kwietnia do 30 kwietnia 2009 r., a więc w okresie gdy wydane zostały decyzja pierwszoinsancyjna oraz decyzja L. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Niewątpliwie są to nowe okoliczności, które istniały w dacie podejmowania decyzji, a które nie były znane organom policji. Okoliczność tę strona wykazała dowodem w postaci zaświadczeń lekarskich, które istniały w dacie wydania przedmiotowych decyzji. Oznacza to, że gdyby stronę poinformowano o zakończeniu postępowania i umożliwiono jej wypowiedzenie się w sprawie, to miałaby możliwość złożenia dowodów , że jest chora. Z uwagi na treść art. 43 ust. 1 ustawy, podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby, byłoby prawnie niedopuszczalne. Zdaniem Sądu, przedstawione Komendantowi Miejskiemu Policji w C. przez skarżącego zaświadczenia z dnia 1 kwietnia 2009 r. o zakończeniu leczenia nie uprawniało organu do uznania, iż jest on zdrowy. Wystawione zaświadczenie przez lekarza rodzinnego świadczyło o zakończeniu leczenia schorzenia w nim wymienionego, a nie powinno być odczytywane przez organ jako orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do podjęcia służby przez skarżącego. Nowa okoliczność faktyczna jaką była choroba skarżącego, która istniała w chwili wydawania przez organ decyzji pierwszoinstancyjnej i decyzji ostatecznej, niewątpliwie ma wpływ na status prawny strony, tj. na zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia w konkretnej dacie. Sąd obowiązany był przy stwierdzeniu zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję oraz ją poprzedzającą decyzję Komendanta Miejskiego Policji w C., gdyż stwierdzone uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym organ orzekający winien dokonać oceny sprawy przez pryzmat ujawnionej nowej okoliczności, istotnej dla możliwości zwolnienia A. C. ze służby w policji w dacie wydania zaskarżonych decyzji. Również organ pierwszoinstancyjny wydając orzeczenie uzasadni swoją decyzję, mając na uwadze wytyczne sądu zawarte w pierwszej części uzasadnienia. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 lit. b/ i c/ p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Podstawą orzeczenia w punkcie II wyroku był art. 152 p.p.s.a., Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a oraz z art. 4 i 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. z 1950 r. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Koszt przejazdu najtańszym z dostępnych środków komunikacji (bilet na przejazd Państwową Komunikacją Samochodową na trasie W. O. – L.) wynosi 9,50 zł. Za przejazd w obie strony skarżący poniósłby koszty 19 zł i taką kwotę Sąd przyznał tytułem poniesionych kosztów postępowania.