III SA/Lu 314/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na założenia przedszkola publicznego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] Burmistrz Miasta po ponownym rozpoznaniu wniosku G. K., odmówił udzielenia zezwolenia na utworzenie publicznego przedszkola. Na skutek wniesionego przez G. K. odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Kurator Oświaty, uchylił zaskarżoną decyzję i zezwolił na utworzenie przez osobę fizyczną przedszkola o nazwie "A. P. Publiczne Przedszkole Językowe w B.". Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. (data wpływu do Sądu) Burmistrz Miasta wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Kuratora Oświaty domagając się stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a."), ewentualnie o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej odrzucenie z powodu braku legitymacji skargowej do wniesienia w przedmiotowej sprawie skargi do sądu administracyjnego przez Burmistrza Miasta . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. W myśl z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a zgodnie z § 2 tegoż artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6, Sąd odrzuci skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jednym z powodów niedopuszczalności wniesienia skargi jest z pewnością brak legitymacji procesowej, po stronie podmiotu dokonującego tej czynności. W związku z powyższym fundamentalne znaczenie ma interes prawny występujący po stronie składającego skargę. W rozpatrywanej sprawie należało rozważyć łączenie w jednym postępowaniu ról organu orzekającego i podmiotu skarżącego. Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nie jest dopuszczalna zmiana sytuacji prawnej organu administracji w zależności od stadium postępowania i z tego powodu organ gminy, który orzekał w sprawie w l instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu na decyzję organu odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 1997 r., sygn. akt l SA 1799/96). W innym orzeczeniu Sąd wskazał, że "na podstawie określonych kompetencji, gmina realizuje władztwo administracyjne i działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie. Natomiast jako osoba prawna jest władna do wykonywania przysługujących jej praw i obowiązków i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego" (por. postanowienie NSA z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. I SA 398/00). Powyższe oznacza, że nie jest możliwe jednoczesne występowanie w postępowaniu jako strona kierująca się swym własnym interesem prawnym i organ prowadzący postępowanie. Skoro w rozpoznawanej sprawie, Burmistrz Miasta wydając decyzję w l instancji działał na mocy przyznanych mu kompetencji ustawowych jako organ administracji publicznej i de facto podmiot ten wniósł skargę na rozstrzygnięcie drugoinstancyjne, w związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.