III SA/Lu 314/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sygn. akt III SA/Lu [...] UZASADNIENIE A. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na uniemożliwieniu skarżącemu prowadzenia pojazdów silnikowych kat. A, B, C, B+E, C+E, T, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu możliwości zarobkowania. Utracony przez skarżącego przychód, w przypadku uwzględnienia niniejszej skargi, nie będzie mógł być skarżącemu w żaden sposób zrekompensowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). Mając powyższe na względzie uznać należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, iż zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w żaden sposób nie uwiarygodnił swoich twierdzeń, iż wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu zarobkowanie i tym samym spowoduje szkodę, jak również w żaden sposób nie wskazał, jak też nie uprawdopodobnił ewentualnego rozmiaru takiej szkody. W konsekwencji uznać należy, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołał okoliczności, które miałyby przemawiać za powstaniem tego rodzaju niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że skarżący powinien wykazać, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast skarżący nie przedstawił tego rodzaju okoliczności. Ponadto, istotą zatrzymania prawa jazdy jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wobec czego wstrzymanie wykonania takiej decyzji mogą uzasadniać jedynie wyjątkowe okoliczności. W konsekwencji nie ma podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.