III SA/Lu 32/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Asystent sędziego Jerzy Parchomiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma Wójta Gminy oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. (Nr [...]), wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. M. od pisma Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2009 r. (Nr [...]). Z uzasadnienia tego postanowienia oraz z akt sprawy wynikało, że w/w pismo informujące M. M. o toku postępowania dotyczącego działalności sklepu prowadzonego przez H. G. w miejscowości Ś. w zakresie sprzedaży alkoholu, nie było decyzją administracyjną i nie wszczęto postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, zaś działania pracowników Urzędu Gminy W. spowodowane wniesioną skargą M. M. z dnia [...] czerwca 2009 r. na funkcjonowanie tego sklepu zostały zakończone powyższym pismem Wójta Gminy W. na temat stanu sprawy. W tych okolicznościach Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 127 § 1 k.p.a., stronie służy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Stwierdziło, iż odwołanie nie przysługuje od innych form działania administracji publicznej na przykład umów, czynności materialno – technicznych, aktów normatywnych, faktów lub informacji urzędowych. Zatem przedmiotowe pismo nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. i w związku z tym nie przysługuje od niego odwołanie. W przypadku jego wniesienia, przepis art. 134 k.p.a. nakazuje stwierdzenie niedopuszczalności złożenia takiego środka prawnego. Kolegium wyjaśniło dalej, że wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania w tej sprawie oznacza, iż M. M. może dochodzić ochrony swoich interesów jedynie w postępowaniu skargowym regulowanym przepisami działu VIII k.p.a. W skardze sądowej M. M. podniósł, że powyższe postanowienie jest wsparciem dla rodziny G. prowadzącej ten sklep. W uzupełniającym skargę piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. (k. 29 akt sądowych) skarżący podał, że jego rodzina jest zastraszana, okradana i niszczona z powodu funkcjonującego w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu, będącego "siedliskiem pijaków, złodziei". W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie. Argumentowało dodatkowo, że czynności podjęte przez Urząd Gminy W. w celu zweryfikowania informacji podawanych przez M. M. nie przyniosły jednoznacznego wyniku pozwalającego na wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie prowadzonym przez H. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem wstępu trzeba wskazać, że kryterium sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia wyznacza dyspozycja zawarta w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Zatem Sąd miał obowiązek zbadać, czy skarżone postanowienie zgodne jest z obowiązującym prawem. Przechodząc do szczegółowych rozważań należy stwierdzić, że nie było decyzją administracyjną, pismo Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2009 r. (Nr [...]) informujące M. M. o wynikach postępowania wyjaśniającego dotyczącego działalności sklepu spożywczo – przemysłowego prowadzonego przez H. G. w miejscowości Ś. w zakresie sprzedaży alkoholu. Z akt sprawy nie wynika, aby w rozpoznawanej sprawie wszczęto, na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, postępowanie w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tym sklepie. W/w pismo stanowiło odpowiedź na wystąpienie (pierwszą interwencją) skarżącego w sprawie funkcjonowania sklepu w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych. Wyjaśniało, że Komisariat Policji w N. nie przeprowadził żadnych interwencji w sklepie oraz w jego obrębie i nie było zgłoszeń telefonicznych na temat zakłócania ładu i porządku publicznego przez klientów tego sklepu. Wskazywało, że Wspólnota Wsi Ś. nie zareagowała na wniosek Urzędu Gminy W. o wyrażenie opinii dotyczącej zarzutów podniesionych przez M. M. Ilustrowało wyniki rozmowy pracownika tego Urzędu z A. K., sołtysem Wsi Ś., wypowiadającego się na temat ocen mieszkańców odnośnie zachowania się klientów sklepu. Informowało ponadto o wystosowaniu przez Urząd Gminy pisma adresowanego do H. G. w sprawie ciążącego na właścicielu sklepu obowiązku przestrzegania zasad sprzedaży napojów alkoholowych i możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu cofnięcie zezwolenia, w przypadku wpływania skarg mieszkańców. Procesową definicję decyzji administracyjnej określa art. 104 k.p.a. Z definicji tej wynika, że decyzja jest formą załatwienia indywidualnej sprawy przez organ administracji publicznej. W znaczeniu materialnym decyzją jest każdy akt wydany na mocy obowiązujących przepisów prawa. Chodzi tu o jednostronny akt organu, rozstrzygający indywidualną sprawą, określający konsekwencje stosowania normy prawnej, skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata. Treścią decyzji jest z reguły ustalenie, zniesienie lub zmiana praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Sąd Najwyższy wyjaśnił w wyroku z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt I CNK 582/98 (LEX 50843), że przez decyzję administracyjną należy rozumieć kwalifikowany akt administracyjny, będący przejawem woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Treść przedmiotowego pisma nie daje więc podstaw do uznania go za decyzję. Stronie służy odwołanie od decyzji (art. 127 § 1 k.p.a.). Przepis ten oznacza, że odwołanie nie przysługuje od aktu, który nie jest decyzją administracyjną. Odwołanie wniesione przez M. M. było niedopuszczalne. W tej sytuacji rzeczą Kolegium było - stosownie do art. 134 k.p.a. – stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Zatem zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem prawidłowym. Z tych też względów wniesiona skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.