III SA/Lu 325/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J.G, na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]; 2. przyznaje adwokatowi R.K. wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w kwocie [...] które wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie; 3. zasądza od Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego na rzecz Skarbu Państwa- kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...] tytułem kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami ( Dz. U. z 1994 r. Nr 136, poz. 707 ze zm.), Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego rozpoznał zażalenie J. G. i utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego przymusowe zatrudnienie w batalionie budowlanym podczas pełnienia służby wojskowej w okresie od [...]listopada 1965 r. do [...]listopada 1967 r. w Pułku Obrony Terytorialnej. W uzasadnieniu Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego stwierdził, że J. G. zarówno w podaniu do organu I instancji, jak i w zażaleniu na postanowienie tego organu domagał wydania zaświadczenia o przebytej służbie w batalionie budowlanym w latach [...]w celu przedłożenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Podanie to nie mogło być uwzględnione bowiem zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz. 622 ze zm.), świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzom przymusowo zatrudnionym w batalionach budowlanych w latach 1949 – 1959 i stosownie do art. 5 ust. 1 tejże ustawy, świadczenie to jest przyznawane na podstawie zaświadczenia organu wojskowego potwierdzającego rodzaj oraz okres wykonywania przymusowego zatrudnienia w ramach zastępczej służby wojskowej. Poza tym zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami, zaświadczenie potwierdzajże rodzaj zakres wykonywania przymusowej pracy przez żołnierzy zatrudnionych w batalionach budowlanych w latach 1949 – 1959 wydaje się na wniosek osoby. Z analizy ewidencji wojskowej wynika zaś, że J. G. pełnił służbę wojskową w okresie od [...] listopada 1965 r. do [...] listopada 1967 r. w Pułku Obrony Terytorialnej. Zatem przytoczone przepisy nie mają zastosowania do wnioskodawcy. W tych okolicznościach postanowienie organu I instancji odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści było zasadne. W skardze sądowej J. G. zarzucił, że organ bezpodstawnie odmówił wydania mu zaświadczenia o pracy w batalionach budowlanych w okresie od listopada 1965 r. do listopada 1967 r. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna bowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo. Stosownie do treści art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Przepis ten w § 2 stanowi, że wydaje się je, jeżeli : 1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie ( art. 219 k.p.a.). Analizując prawidłowość zaskarżonego postanowienia organu, Sąd doszedł do przekonania, że zostało ono wydane z naruszeniem przytoczonych przepisów. Z akt sprawy wynika, że skarżący organu domagał się od Wojskowego Komendanta Uzupełnień wydania zaświadczenia o przebytej służbie w batalionie budowlanym w latach [...]w celu przedłożenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych z racji poczynionych starań o wcześniejszą emeryturę. Nie domagał się natomiast zaświadczenia potwierdzającego służbę wojskową w latach [...] w batalionie budowlanym. Stąd też rzeczą organu było przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy w wymienionym w podaniu okresie skarżący pełnił służbę wojskową i pracował w batalionie budowlanym. Organ wojskowy nie może dowolnie interpretować wniosku strony i w wydanym postanowieniu o odmowie wydania zaświadczenia odnosić się do okoliczności, na które strona się nie powołuje. Wobec tego błędną jest argumentacja organu wojskowego, że podanie strony nie mogło być uwzględnione z tego powodu, iż przepis art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz. 622 ze zm.) określa, że świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzom przymusowo zatrudnionym w batalionach budowlanych w latach 1949 – 1959 . Zatem bezprzedmiotowe są dalsze wywody organu, że stosownie do art. 5 ust. 1 cyt. ustawy, świadczenie to jest przyznawane na podstawie zaświadczenia organu wojskowego potwierdzającego rodzaj oraz okres wykonywania przymusowego zatrudnienia w ramach zastępczej służby wojskowej, jak też i argumentacja, iż stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami (Dz. U. z 1994 r. Nr 136, poz. 707 ze zm.), takie zaświadczenie wydaje się na wniosek osoby W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] podlegało uchyleniu przez Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 litera a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi skarżącego Sąd orzekł na podstawie art. 250 cyt. ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadniał przepis art. 223 § 2 wymienionej wyżej ustawy.