III SA/Lu 329/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie WSA Jerzy Drwal WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na akt Starosty R. z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu I. uchyla zaskarżony akt; II. uznaje obowiązek Starosty R. dokonania zwrotu na rzecz A. K. kwoty 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych) za wydanie karty pojazdu [...] dla pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]; III. zasądza od Starosty R. na rzecz A. K. 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 2 kwietnia 2019 r. A. K. wystąpił do Starosty m.in. o zwrot kwoty 425 zł stanowiącej część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu nr [...] dla samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] W uzasadnieniu tego wniosku wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 17 stycznia 2016 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 119) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu ponad faktyczne koszty jej wytworzenia stanowiło daninę publiczną, co naruszało przepis art. 217 Konstytucji. Ponieważ uiścił na rzecz Starostwa Powiatowego w R. kwotę 500 zł tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu, to jest powyżej faktycznego kosztu wytworzenia tej karty, to została ona pobrana bez podstawy prawnej. W konsekwencji wniosek o stwierdzenie jego uprawnienia do otrzymania zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 425 zł jest uzasadniony. W odpowiedzi na ten wniosek Starosta pismem z dnia [...] (nr [...]) odmówił zwrotu żądanej części opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu tego stanowiska organ stwierdził, że opłata została naliczona i pobrana prawidłowo na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Podniósł również, że dochodzenie przed sądami powszechnymi zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu – jako świadczenia nienależnego – podlega 10 letniemu przedawnieniu. W konkluzji organ wskazał, że w okolicznościach sprawy nie ma podstawy do zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, gdyż roszczenie o zwrot nienależnie pobranej opłaty w przypadku pojazdu o nr rej. [...] przedawniło się w dniu 30 maja 2015 r. Jednocześnie organ zauważył, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie toczyło się już postępowanie w przedmiocie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu dla wskazanego pojazdu i prawomocnym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 128/18, Sąd odrzucił wniesioną skargę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na wskazany wyżej akt Starosty z dnia [...]. skarżący A. K. wniósł o jego uchylenie oraz uznanie obowiązku Starosty do dokonania na jego rzecz zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi: naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a.; naruszenie prawa materialnego, poprzez zastosowanie w sprawie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), który sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego; naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, iż organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową, a w stanie faktycznym sprawy sprzeczny z art. 90 akapit pierwszy TWE jest przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Powołał się na art. 67 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869), zgodnie z którym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 ustawy (niepodatkowych należności budżetu o charakterze publicznym), nieuregulowanych w ustawie o finansach publicznych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Stosownie zaś do treści art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po terminie przedawnienia zobowiązania podatkowego, co następuje z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem w niniejszej sprawie prawo do nadpłaty wygasło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie, bowiem odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za wydanie kary pojazdu z powodu przedawnienia nastąpiła z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Przedmiotem niniejszej sprawy był akt Starosty polegający na odmowie zwrotu skarżącemu kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty w kwocie 500 zł, jaką uiścił on w 2005 r. za wydanie karty pojazdu po raz pierwszy zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ([...] o nr rej. [...]). Sporna opłata została pobrana przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.), co skutkuje zastosowaniem obowiązującego przed wejściem w życie tej ustawy trybu rozstrzygania przez organ sprawy w przedmiocie zwrotu części nadpłaty za wydanie karty pojazdu, czyli w formie aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a nie w drodze decyzji administracyjnej opartej o przepis art. 61 ustawy o finansach publicznych. Materialnoprawną podstawę pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu stanowił przepis art. 77 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Natomiast wysokość opłaty w dacie jej pobrania określał § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do powołanego przepisu rozporządzenia, za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobierał opłatę w wysokości 500 zł. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., w sprawie sygn. akt U 6/04, orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Równocześnie Trybunał Konstytucyjny odroczył termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. Niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. z ustawą i Konstytucją wynikała z faktu, że zawyżenie (o wartość ponad kwotę 75 zł) wysokości opłaty za kartę pojazdu wykraczało poza zakres delegacji ustawowej zawartej w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Według tych przepisów, minister właściwy do spraw transportu został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłat za kartę pojazdu (art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy), z uwzględnieniem znaczenia tych dokumentów dla rejestracji pojazdów oraz wysokości kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów (art. 77 ust. 5 ustawy). Wbrew intencjom ustawodawcy, Minister Infrastruktury ustalił opłatę uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewidział. Tym samym – w ocenie Trybunału – należało uznać kwestionowany przepis rozporządzenia za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający akt wykonawczy uprawnień ustawodawcy. Trybunał Konstytucyjny stwierdził również niezgodność spornej regulacji z art. 217 Konstytucji, ponieważ ustanowiona w niej opłata stanowi – ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi – daninę publiczną o charakterze podatkowym, a ta materia zastrzeżona została do regulacji ustawowej. Wysokość opłaty nie odzwierciedla faktycznych kosztów "usługi publicznej" w postaci wydania karty pojazdu, stanowi więc w istocie formę daniny publicznej wykraczającej poza zakres upoważniania ustawowego i niezgodnej z zasadą ustawowej formy nakładania podatków i danin publicznych (art. 217 Konstytucji). Potwierdza to treść aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu oraz jej wtórnik (Dz. U. z 2016 r. poz. 457), w którym opłatę w obu wypadkach ustalono na kwotę 75 zł, jak również § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., w którym opłatę w takiej samej wysokości (w kwocie 75 zł) przewidziano za wydanie wtórnika karty pojazdu. Jednocześnie wymaga zwrócenia uwagi, że pomimo, iż utrata mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. została odroczona do dnia 1 maja 2006 r., był on niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od początku jego obowiązywania. Wymaga zaś podkreślenia, że analiza przepisu art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prowadzi do wniosku, że sędziowie zachowują uprawnienia do samodzielnej oceny i ustalenia zgodności podustawowych aktów normatywnych z ustawami przy rozpoznawaniu spraw, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z ustawami konsekwencją jest odmowa ich zastosowania w konkretnej sprawie. Odmowa zastosowania niezgodnego z ustawą podustawowego przepisu normatywnego wynika z nałożonego na sędziego obowiązku stosowania wyłącznie ustaw. Przytoczone stanowisko jest już ugruntowane w judykaturze sądów (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 3/00, ONSA 2000/4/136 i z dnia 15 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 20/00, ONSA 2001/3/104 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt III KK 475/07, LEX nr 388535 i z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt III KK 206/07, LEX nr 307755, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 256/06, LEX nr 256457 oraz z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 3017/05, LEX nr 188452). Wypada również zauważyć, że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu został uznany za niezgodny również z prawem unijnym. Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z przepisami unijnymi stała się przedmiotem wydanego w trybie prejudycjalnym postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r., w sprawie C-134/07, w którym stwierdzono, że art. 90 akapit 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską sprzeciwia się opłacie takiej, jaką ustalono w § 1 powyższego rozporządzenia, a która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam zarejestrowany. W relacji prawa unijnego i prawa krajowego obowiązuje zasada nadrzędności (pierwszeństwa) prawa unijnego nad prawem krajowym. Oznacza to, że sąd krajowy ma kompetencję niestosowania sprzecznych z prawem unijnym przepisów prawa krajowego, niezależnie przy tym od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego, który odracza utratę mocy obowiązującej tych przepisów uznanych za niekonstytucyjne (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt III CZP 37/10, LEX nr 578583). Z przytoczonych względów w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się obecnie, że czynność organu administracji polegająca na odmowie zwrotu zawyżonej części opłaty za wydanie karty pojazdu narusza prawo, jako wydana bez podstawy prawnej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 52/07, LEX nr 516648; z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 842/09, LEX nr 591320; z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 590/09, LEX nr 591293 oraz z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 591/09, LEX nr 591294 oraz z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2970/14). Wobec stanowiska organu, że sprawa była już niegdyś przedmiotem rozstrzygnięcia należy zauważyć, że brak obowiązku rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną i załatwienie jej w drodze innego aktu lub czynności – pociąga za sobą skutki wynikające z różnicy pomiędzy tymi sposobami załatwienia sprawy. Istotna w sprawie jest bowiem kwestia "powagi rzeczy osądzonej". Z takiej korzysta tylko decyzja kończąca postępowanie, co oznacza, że wystąpienie po raz drugi przez ten sam podmiot z tym samym żądaniem może być skuteczne tylko wówczas, gdy uprzednio zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja ostateczna wydana wcześniej w sprawie. Jeżeli zaś załatwienie sprawy o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu nie nastąpił w drodze decyzji administracyjnej, to w związku z tym nie ma w tym przypadku miejsca sytuacja powagi rzeczy osądzonej, bowiem jest to przymiot należny tylko decyzji administracyjnej (czy zrównanym z nią w przypadkach wskazanych w k.p.a. postanowieniu). Załatwienie sprawy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu na gruncie przepisów Prawa o ruchu drogowym powoduje, iż roszczenie o zwrot nie ulega przedawnieniu. O zwrot zatem nadpłaty, jako nienależnie pobranej przez organ, można wystąpić w każdym czasie, nawet jeśli już raz żądanie zwrotu spotkało się z odmową organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2028/16). Nie było zatem przeszkód prawnych, by pomimo odmowy przez organ aktem z dnia [...] r. (nr [...]) zwrotu na rzecz skarżącego części opłaty za wydanie karty tego samego pojazdu oraz z uwagi na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 128/18 o odrzuceniu skargi A. K. na ten akt z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia – osoba zainteresowana wystąpiła ponownie o zwrot części uiszczonej opłaty. Regulacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a"), dotyczy wyłącznie spraw rozstrzygniętych wyrokiem orzekającym co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Kolejną konsekwencją stanowiska o braku podstaw do zastosowania w tej sprawie przepisów ustawy o finansach publicznych do czynności związanych ze zwrotem opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, jeśli czynność pobrania tej opłaty miała miejsce przed wejściem w życie wskazanej ustawy jest stwierdzenie, że w sprawach o zwrot opłaty za kartę pojazdu uiszczonych przed dniem 1 stycznia 2010 r. w ogóle nie stosuje się przedawnienia, w tym również na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Upływ czasu mógłby być brany pod uwagę przez sąd administracyjny, a wcześniej przez organ administracji publicznej, tylko w przypadku istnienia administracyjnoprawnych regulacji wprowadzających materialne terminy realizacji roszczeń (terminy przedawnienia), jak np. w przypadku zwrotu nadpłaty podatku. W przypadku zaś spornego roszczenia o zwrot nadpłaconej kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu takich regulacji nie było, dlatego stosowanie zasad prawa podatkowego jest tu niemożliwe, skoro z przedstawionych na wstępie przyczyn przepisy Ordynacji podatkowej mogą znaleźć zastosowanie tylko do opłat pobranych od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Wskazać należy, że tożsame stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2970/14). W świetle powyższych rozważań, podnoszony przez organ w niniejszej sprawie zarzut przedawnienia należało uznać za całkowicie nieuzasadniony. Mając powyższe rozważania na względzie stwierdzić należało, że naruszenie prawa przez organ administracji publicznej polegało w niniejszej sprawie na odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, pobranej w oparciu o przepis rozporządzenia, który był niezgodny z przepisami art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji oraz z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, a także z przepisami unijnymi. Stwierdzenie zaś naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje tym, że skargę należało uwzględnić i uchylić zaskarżony akt organu – na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 146 § 2 p.p.s.a., w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Jak wywiedziono wyżej, sprawa odmowy zwrotu części opłaty, jako dotycząca obowiązku publicznoprawnego ma swoje źródło w przepisach regulujących obowiązek uiszczenia opłaty za kartę pojazdu, to jest w art. 77 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia z 28 lipca 2003 r. Skoro zatem żądanie zwrotu opłaty dotyczyło obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to podmiot którego obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest uprawniony do żądania, aby sąd orzekł o jego istnieniu lub nieistnieniu (art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie uznając obowiązek organu do zwrotu na rzecz skarżącego części opłaty za wydanie karty pojazdu i ustalając wysokość części podlegającej zwrotowi w kwocie 425 zł, Sąd kierował się treścią wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. Uiszczona przez skarżącego kwota 500 zł za wydanie karty pojazdu była zawyżona, gdyż opłata winna uwzględniać wysokość kosztów związanych z jej drukiem i dystrybucją, o których mowa w art. 77 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzasadnia to obowiązek organu, który pobrał opłatę, do zwrotu na rzecz skarżącego różnicy pomiędzy opłatą pobraną a opłatą należną, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w powołanym przepisie. Jak już wyżej wyjaśniono, pomocnym w zakresie ustalenia wysokości kwoty podlegającej zwrotowi jest przepis § 1 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu oraz jej wtórnik (Dz.U. z 2016 r. poz. 457), zgodnie z którym opłata za kartę pojazdu wynosi 75 zł. Tym samym różnica pomiędzy kwotą 500 zł (opłatą uiszczoną przez skarżącego za wydanie karty pojazdu) a kwotą 75 zł (opłatą pobieraną obecnie, a także wcześniej – od dnia 15 kwietnia 2006 r.), wynosi 425 zł. Dodatkowym argumentem przemawiającym za taką interpretacją jest określenie w przepisie § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., wysokości opłaty przewidzianej za wydanie wtórnika karty pojazdu, także na kwotę 75 zł (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt l OSK 773/09 oraz z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt l OSK 842/09). W opisanych zaś okolicznościach faktycznych żądanie skarżącego było w pełni uzasadnione. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. – orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku, uchylając zaskarżony akt Starosty i uznając obowiązek organu do dokonania na rzecz skarżącego zwrotu części opłaty uiszczonej za wydanie karty pojazdu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadniają natomiast przepisy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.), o czym Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku.