III SA/Lu 330/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 19 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia[...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na wezwanie sądu do uiszczenia wpisu od skargi, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2012 r. skarżąca została wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2012 r. pozostawiono wniosek skarżącej bez rozpoznania, w związku z nienadesłaniem w terminie wypełnionego formularza wniosku. Pismem z dnia 4 września 2012 r., potraktowanym jako sprzeciw od zarządzenia referendarza, skarżąca zakwestionowała pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania. Skarżąca powołała się na swoje wcześniejsze pismo procesowe z dnia 7 sierpnia 2012 r., do którego załączyła szereg dokumentów. W ocenie skarżącej błędnie nie wzięto pod uwagę tego pisma wraz z załącznikami. Do pisma z 4 września 2012 r. dołączono wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), wskutek wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie referendarza sądowego traci moc, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd. W niniejszej sprawie nie było podstaw do odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza, zatem został on wniesiony skutecznie, co oznacza utratę mocy prawnej postanowienia referendarza i konieczność rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez sąd. W świetle obowiązujących przepisów regulujących postępowanie przed sądem administracyjnym, przyznanie prawa pomocy w tym postępowaniu wymaga złożenia stosownego wniosku na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.). Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w innej formie, bez wypełnienia urzędowego formularza, skutkuje pozostawieniem go bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy (zwolnienie od kosztów sądowych) skarżąca zawarła w piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2012 r. W tej sytuacji wezwano skarżącą do nadesłania wypełnionego formularza wniosku. Do wezwania dołączono stosowny formularz. Załączono również pouczenie, że nie nadesłanie wypełnionego formularza w terminie skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Z akt sądowych wynika, że wezwanie zostało doręczone do rąk własnych skarżącej w dniu 24 lipca 2012 r. Termin do nadesłania formularza upływał w dniu 31 lipca 2012 r. W terminie otwartym do usunięcia braków formalnych wniosku – 31 lipca 2012 r. (data nadania przesyłki pocztowej) skarżąca nadesłała pismo procesowe, w którym w istocie kwestionowała wymóg złożenia wypełnionego formularza. Argumentowała, że jej sytuacja jest znana sądowi z urzędu, w związku z innymi postępowaniami, w których występowała jako strona przed sądem. W związku z tym wystąpiła o "zwolnienie od wypełnienia formularza PPF, gdyż dowody, które chce włączyć do zwolnienia od ponoszenia kosztów nie zmieszczą się w otrzymanym wniosku". Do pisma dołączono 112 załączników, głównie w postaci kopii korespondencji z organami administracji, pism i orzeczeń sądowych. W zaistniałej sytuacji żadną miarą nie można uznać, aby skarżąca zrealizowała obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie określonym wezwaniem sądu. Nastąpiło to dopiero w sprzeciwie z dnia 4 września 2012 r. od zarządzenia referendarza, a więc znacznie po upływie wyznaczonego terminu. Wobec powyższego wniosek zostaje pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. Wypełniając obowiązek informowania strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika (art. 6 p.p.s.a) sąd informuje skarżącą, że załączony do sprzeciwu z dnia 4 września 2012 r. wypełniony formularz PPF zostanie potraktowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy. Po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia wnioskowi z 4 września 2012 r. zostanie nadany dalszy bieg. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 257 i art. 260.