III SA/Lu 330/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, , po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. R. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 19 marca 2021 r., nr PS-III.8641.18.2021 Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z 18 grudnia 2020 r., nr 1530/WT/12/20 o uznaniu P. R. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu 29 listopada 2020 r. P. R. (dalej jako "skarżąca") została zarejestrowana drogą elektroniczną jako osoba bezrobotna w Miejskim Urzędzie Pracy w L.. Wraz z wnioskiem o dokonanie rejestracji jako bezrobotna skarżąca złożyła m.in.: - świadectwo pracy z 1 września 2020 r. wystawione przez J. Sp. z o.o. w R. poświadczającego zatrudnienie skarżącej w okresie od 27 września 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r., w tym od 27 września 2017 r. do 30 listopada 2017 r. w pełnym wymiarze czasu pracy oraz od 1 grudnia 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy - 0,50 etatu, stosunek pracy został rozwiązany z upływem czasu, na który była zawarta umowa o pracę; - świadectwo pracy z dnia 1 września 2020 r. wystawionego przez J. Sp. z o.o. w R. poświadczającego zatrudnienie skarżącej w okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy - 0,50 etatu, stosunek pracy został rozwiązany z upływem czasu, na który była zawarta umowa o pracę. Decyzją z 18 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta Lublin (dalej jako "organ I instancji") orzekł o uznaniu skarżącej od 29 listopada 2020 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przyczyną odmowy przyznania prawa do zasiłku była okoliczność, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 z późn. zm.), dalej jako "ustawa", przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Skarżąca wniosła odwołanie, w którym zaskarżyła decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku. Do odwołania dołączyła zestawienia z 17 grudnia 2020 r. wystawione przez J. Sp. z o.o. w R. o osiąganiu wynagrodzenia brutto w okresie od września 2017 r. do sierpnia 2020 r. oraz J. Sp. z o.o. w R. o osiąganiu wynagrodzenia brutto w okresie od grudnia 2017 r. do sierpnia 2020 r. Decyzją z 19 marca 2021 r. Wojewoda Lubelski (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że do ustalenia prawa do zasiłku wymagane jest, aby bezrobotny w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed rejestracją w powiatowym urzędzie pracy wykazał co najmniej 365 dni zatrudnienia, w okresie którego osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Organ podkreślił, że powyższe dotyczy również zatrudnienia wykonywanego w niepełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ wymagany jest warunek osiągania wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy podniósł, że skarżąca zarejestrowała się jako bezrobotna 29 listopada 2020 r., a zatem badany okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień tej rejestracji obejmuje zasięg od 28 maja 2019 r. do 28 listopada 2020 r. Po przeanalizowaniu zestawień z 17 grudnia 2020 r. wystawionych przez J. Sp. z o.o. w R. (za okres od maja 2019 r. do sierpnia 2020 r.) oraz J. Sp. z o.o. w R. (za okres od maja 2019 r. do sierpnia 2020 r.), organ stwierdził, że w powyższych firmach, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w Miejskim Urzędzie Pracy w L., składki na Fundusz Pracy były odprowadzane od wynagrodzenia osiągniętego przez skarżącą w czerwcu i lipcu 2019 r. oraz w sierpniu 2020 r. Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2019 r. wynosiło miesięcznie 2250 zł, a w 2020 r. - 2600 zł. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy uznał, że na poczet okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych można zaliczyć okres zatrudnienia u pracodawcy J. Sp. z o.o. i J. Sp. z o.o. w R. w miesiącach: czerwiec i lipiec 2019 r. oraz sierpień 2020 r. - łącznie 92 dni, czyli okres krótszy niż wymagane ustawą 365 dni. Z tych przyczyn organ odwoławczy uznał, że skarżąca nie spełnia ustawowych warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. R. zaskarżyła decyzję Wojewody, wniosła o jej uchylenie i przyznanie prawa do zasiłku okres od 29 listopada 2020 r. do 8 lutego 2021 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w analizowanym okresie od 28 maja 2019 r. do 28 listopada 2020 r. była zatrudniona przez obie spółki - J. Sp. z o.o. i J. Sp. z o.o. w R. - na pół etatu, a suma wynagrodzeń (z jednego i drugiego stosunku pracy) wynosiła znacznie powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę w danych okresach. Podkreśliła, że pracodawcy wiedzieli o wysokościach wynagrodzenia i o powstałym w związku z tym obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, co potwierdzają odprowadzane składki w miesiącach [...], [...] oraz [...]. Skarżąca wskazała, że od 18 listopada 2019 r. do 31 sierpnia 2020 r. pracodawca wypłacał jej zasiłek macierzyński, którego wypłatę od dnia 1 września 2020 r. do 15 listopada 2020 r. kontynuował Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Skarżąca podniosła, że w związku z tym, że otrzymywała zasiłki pracodawcy nie mieli obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Skarżąca załączyła do skargi m.in. zaświadczenia o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach (za okresy miesięczne/roczne) od 1 września 2020 r. do 15 listopada 2020 r. z dnia 19 kwietnia 2021 r. wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o pobieraniu zasiłku macierzyńskiego z tytułu zatrudnienia w J. Sp. z o.o. w wymiarze 0,5 etatu oraz J. sp. z o.o. w wymiarze 0,5 etatu od 1 września 2020 r. do 15 listopada 2020 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelskie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Lubelskiego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o uznaniu P. R. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Kwestią sporną jest w niniejszej sprawie to czy skarżąca spełniała przesłanki do nabycia prawa do zasiłku a mianowicie czy posiadała wymagane "365 dni", o których mowa w art.71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia" lub "ustawa". Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Według art. 2 pkt 12a ustawy minimalne wynagrodzenie za pracę oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207). Zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W myśl art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym. Zgodnie z art. 104a ustawy, pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego. Stosownie do przepisu art. 104b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy. Zgodnie z treścią art.104c ustawy o promocji zatrudnienia, pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za skierowanych zatrudnionych bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Według art.105 ustawy przedsiębiorcy Polskiego Związku Głuchych i Polskiego Związku Niewidomych oraz Związku Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi, Zakład Opieki dla Niewidomych w Laskach oraz zakłady aktywności zawodowej nie opłacają składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w okresie od 1 października 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w A. w pełnym wymiarze czasu pracy. Od 26 stycznia 2012 r. do 30 września 2017 r. skarżąca była zatrudniona w S. w pełnym wymiarze czasu pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W okresie od 27 września 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r. skarżąca była zatrudniona w J. z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na podstawie umowy na czas określony, w tym od 27 września 2017 r. do 30 listopada 2017 r. w pełnym wymiarze czasu pracy oraz od 1 grudnia 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r. w niepełnym wymiarze czasu pracy - 0,50 etatu. W okresie od 1 grudnia 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r. skarżąca była zatrudniona w J. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R. w niepełnym wymiarze czasu pracy - 0,50 etatu, na podstawie umowy o pracę na czas określony. W dniu 18 listopada 2019 r. skarżąca urodziła dziecko. W dniu 29 listopada 2020 r. skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy jak osoba bezrobotna. Osiemnaście miesięcy poprzedzających rejestrację to okres od 28 maja 2019 r. do 28 listopada 2020 r. W wymienionym wyżej okresie skarżąca otrzymywała następujące wynagrodzenie brutto w J. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R. (według zestawienia z 17 grudnia 2020 r. wystawionego przez spółkę J. ): maj 2019 r.- [...] zł, czerwiec 2019 r. - [...] zł, Fundusz Pracy -[...] zł, lipiec 2019 r. - [...] zł, Fundusz Pracy - [...] zł, sierpień 2019 r.- [...] zł, wrzesień 2019 r. - [...] zł, październik 2019 r.-[...] zł, listopad 2019 r. - [...] zł, grudzień 2019 r. - [...] zł, styczeń 2020 r. - [...] zł, luty 2020 r. - [...] zł, marzec 2020 r. - [...] zł, kwiecień 2020 r. - [...] zł, maj 2020 r. - [...] zł, czerwiec 2020 r. - [...] zł, lipiec 2020 r. - [...] zł, sierpień 2020 r. - [...] zł, Fundusz Pracy - [...] zł. Z tytułu zatrudnienia w J. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R. skarżąca osiągała następujące wynagrodzenie brutto (według zestawienia z 17 grudnia 2020 r.): maj 2019 r. - [...] zł, czerwiec 2019 r. - [...] zł, Fundusz Pracy - [...] zł, lipiec 2019 r. - [...] zł, Fundusz Pracy - [...] zł, sierpień 2019 r. - [...] zł, wrzesień 2019 r. - [...] zł, październik 2019 r. - [...] zł, listopad 2019 r. - [...] zł, grudzień 2019 r. - [...] zł, styczeń 2020 r. - [...] zł, luty 2020 r. - [...] zł, marzec 2020 r. - [...] zł, kwiecień 2020 r. - [...] zł, maj 2020 r. - [...] zł, czerwiec 2020 r. - [...] zł, lipiec 2020 r. - [...] zł, sierpień 2020 r. - [...] zł, Fundusz Pracy - [...] zł. Organy administracji odmówiły skarżącej przyznania prawa do zasiłku gdyż na wymagane "365 dni", o których mowa w art. 71 ust.1 pkt 2 lit a) ustawy, skarżąca posiadała jedynie 92 dni i były to następujące okresy: czerwiec i lipiec 2019 r. oraz sierpień 2020 r. Przyczyną odmowy zaliczenia miesięcy wykonywania przez skarżącą pracy u ww. pracodawców w niepełnym wymiarze czasu pracy była okoliczność, że osiągane wynagrodzenie brutto było w kwocie niższej niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące w danym okresie i od osiąganego wynagrodzenia nie były opłacane składki na Fundusz Pracy. Z przepisu art. 71 ust.1 pkt. 2 lit. a) ustawy wynika, że do "365 dni" zalicza się okres zatrudnienia w którym dana osoba "osiągnęła wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy". Obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy istnieje wówczas gdy płaca pracownika jest w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia. W sytuacji gdy wynagrodzenie jest niższe od minimalnego wynagrodzenia nie istnieje obowiązek uiszczania składek na wymieniony fundusz. Do "365 dni" zalicza się zatem tylko takie okresy zatrudnienia, w których pracownik osiągał minimalne wynagrodzenie i istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy z wyjątkiem zastrzeżonym w art.104a – 105 ustawy o promocji zatrudnienia. W niniejszej sprawie w okresie od 28 maja 2019 r. do 28 listopada 2020 r. skarżąca, jak już wyżej wskazano, osiągała wynagrodzenie brutto wyższe od minimalnego w miesiącach: czerwiec 2019 r. - [...] zł, Fundusz Pracy -[...] zł, lipiec 2019 r. - [...] zł, Fundusz Pracy - [...] zł (z tytułu zatrudnienia w J. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.) oraz w sierpniu 2020 r. - [...] zł, Fundusz Pracy - [...] zł (z tytułu zatrudnienia w J. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R.). Minimalne wynagrodzenie wynosiło w 2019 r. – 2.250 zł a w 2020 r. -2.600 zł. W sytuacji zatem gdy w pozostałym okresie podstawa pobierania zasiłku przez skarżącą była niższa od minimalnego wynagrodzenia i nie istniał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy to nie zostały spełnione określone w art. 71 ust.1 pkt 2 lit. a.) ustawy o promocji zatrudnienia przesłanki zaliczenia tego okresu do "365 dni". Nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej, że należało zsumować wynagrodzenie, które otrzymywała w okresie od 28 maja 2019 r. do 28 listopada 2020 r. z tytułu zatrudnienia na pół etatu w spółkach J. i J. i suma wynagrodzeń wynosiła znacznie powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jeszcze raz w tym miejscu podkreślić należy, że w świetle przepisu art. 71 ust. 1 ustawy nabycie prawa do zasiłku uzależnione jest m.in. od odpowiedniego okresu zatrudnienia oraz osiągania w tym okresie wynagrodzenia za pracę w odpowiedniej wysokości. Ponadto, kryterium uznania okresu zatrudnienia za zaliczany do stażu zasiłkowego stanowi także opłacanie składki na Fundusz Pracy. Przepis art 71 ust. 1 pkt. 2, ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad. Wyklucza to możliwości uznaniowego ustalania okresów, od którego zależy nabycie prawa do omawianego świadczenia i zaliczenia do stażu zasiłkowego innych niż enumeratywnie w nim wymienione okresy zatrudnienia i innej pracy (działalności) zarobkowej. Organy administracji słusznie odmówiły skarżącej zaliczenia wymienionego okresu do nabycia prawa do zasiłku co oznacza, że skarżąca nie nabyła prawa do tego świadczenia. Na wymagane "365 dni" w ciągu osiemnastu miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy skarżąca posiada bowiem tylko 92 dni. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że do nabycia prawa do zasiłku z uwagi na treść art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy powinien być zaliczony okres pobierania zasiłku macierzyńskiego od 1 września 2020 r. do 15 listopada 2020 r. z tytułu zatrudnienia w J. Sp. z o.o. w wymiarze 0,5 etatu oraz J. sp. z o.o. w wymiarze 0,5 etatu, wypłacanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L.. Podstawa wymiaru ww. zasiłków wynosiła odpowiednio [...] zł i [...] zł. Przede wszystkim należy podnieść, że okres pobierania zasiłku macierzyńskiego po ustanie zatrudnienia nie w każdym przypadku podlega zaliczeniu do "365 dni", ale tylko wówczas gdy podstawą wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wynika to z treści art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy. Oznacza to, że w sytuacji gdy podstawą wymiaru zasiłku macierzyńskiego była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia to okres pobierania zasiłku po ustaniu zatrudnienia nie jest zaliczany do "365 dni". Okres pobierania zasiłku macierzyńskiego przez skarżącą nie mógł zostać zaliczony do "365 dni" w rozumieniu art. 71 ust.1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż podstawą wymiaru była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia od której pracodawca nie miał obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy. W związku z czym w okresie osiemnastu miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy skarżąca nie posiadała wymaganych "365 dni" co uzasadniało odmowę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).