III SA/Lu 333/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania R.W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]" utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2012 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego Drogowego przeprowadzili kontrolę dokumentów posiadanych przez obywatela [...] – kierowcę ciągnika samochodowego marki VOLVO o nr rejestracyjnym [...] z naczepą ciężarową marki KOGEL o nr rejestracyjnym [...], użytkowanego przez przedsiębiorcę R. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [...]. W trakcie kontroli kierowca okazał następujące dokumenty: paszport nr [...]; dokumenty rejestracyjne wymienionego ciągnika samochodowego i naczepy; wypis z licencji Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wystawionej z datą ważności od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] maja 2012 r.; wypis ze świadectwa kierowcy Nr [...] do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, ważnego od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] maja 2012 r.; umowę o pracę na czas określony od dnia [...] lutego 2012 r. do [...] maja 2012 r. zawartą pomiędzy R.W. "[...]" z siedzibą w [...] a obywatelem [...]; oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy [...] wraz z potwierdzeniem jego złożenia w Powiatowym Urzędzie Pracy [...], Filia w [...] w dniu [...] grudnia 2011 r. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., którego kontrolowany kierowca nie podpisał z uwagi na obawę o konsekwencje ze strony zatrudniającej go firmy. W trakcie kontroli funkcjonariusz celny stwierdził, że okazane przez kierowcę do kontroli dokumenty, tj. wypis ze świadectwa kierowcy Nr [...] oraz wypis z licencji Nr [...] utraciły swoją ważność z dniem 25 maja 2012 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu do protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] maja 2012 r. zeznał, że wiedział, iż posiadane przez niego dokumenty, tj. wypis z licencji oraz świadectwo kierowcy utraciły ważność, ale nie był poinformowany o grożących mu z tego powodu konsekwencjach. W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli naruszeniami, tj. w związku z brakiem świadectwa kierowcy oraz wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganej licencji, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu i zawiadomił o tym Panią R. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "[...]". W wyniku przeprowadzonego postępowania (pismo Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r.) organ ustalił, że przedsiębiorcy R. W. "[...]" została udzielona licencja o Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu ważna do dnia 25 maja 2012 r., do której w dniu 11 czerwca 2008 r. został zgłoszony pojazd o nr rejestracyjnym [...]. Na wniosek przedsiębiorcy zarejestrowany w dniu [...]maja 2012 r. została udzielona licencja ważna od dnia 26 maja 2012 r. do dnia 25 maja 2017 r., którą doręczono wnioskodawcy w dniu [...] maja 2012 r. Ustalono również, że w dniu [...]stycznia 2012 r. wymienionemu przedsiębiorcy zostało udzielone świadectwo kierowcy dla obywatela [...], które utraciło ważność z dniem 25 maja 2012 r. Następnie w dniu 4 czerwca 2012 r. zostało udzielone świadectwo kierowcy dla wymienionego obywatela [...] ważne do dnia 16 lipca 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego zmierzając do umorzenia postępowania administracyjnego w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, poinformował stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie wymienionym postanowieniem strona została zawiadomiona o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową lub warunkami określonymi w zezwoleniu w związku z brakiem okazania przez kierowcę w dniu kontroli aktualnego wypisu z licencji Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy pojazdem o nr rejestracyjnym [...]. Ponadto pismami z dnia [...] października 2012 r. organ celny I instancji wezwał stronę do podania osób odpowiedzialnych za wyposażenie kierowcy [...] przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego ww. środkiem transportu w wypis z licencji i świadectwo kierowcy. W odpowiedzi na powyższe pismo strona udzieliła informacji, że osobą odpowiedzialną za wyposażenie kierowcy w wymienione dokumenty w firmie "[...]" jest R.W. , właściciel przedsiębiorstwa. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego , na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1265), zwaną dalej u. t. d., nałożył na przewoźnika R.W. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [...] karę pieniężną w łącznej kwocie 10.000 zł, stanowiącą sumę kar za stwierdzone naruszenia związane z wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową lub warunkami określonymi w zezwoleniu (pkt 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), tj. za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego świadectwa kierowcy oraz wypisu z licencji. Jednocześnie powyższą decyzją, organ I instancji na podstawie art. 105 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako k.p.a., umorzył prowadzone postępowanie w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W wyniku rozpatrzenia odwołania R.W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]", Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.t.d., z którego wynika obowiązek posiadania i okazywania przez kierowcę pojazdu wykonującego przewóz drogowy, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypisu z licencji, a w międzynarodowym transporcie drogowym świadectwa kierowcy, jeżeli jest wymagane. W myśl art. 32a u.t.d., do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy. Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz. UE L z 2009 r., Nr 300, poz. 72), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 3 powołanego rozporządzenia, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej przechowywany jest w każdym z pojazdów przewoźnika i musi być okazywany na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 4 ust. 6 rozporządzenia). Z kolei świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi [...]. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 5 ust. 6 rozporządzenia). Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy, Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2012 r. kierowca pojazdu [...] okazał ważne do dnia 25 maja 2012 r. dokumenty: wypis z licencji Nr [...] wydanej w dniu [...] czerwca 2008 r. na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wystawionej na R.W. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" oraz wypis ze świadectwa kierowcy Nr [...] wydanego dnia [...] stycznia 2012 r. do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej. Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie nieprzedstawienia do kontroli ważnego wymaganego wypisu z licencji oraz świadectwa kierowcy podnosząc, że wiąże się to z naruszeniem obowiązku określonego w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.t.d. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną określoną w pkt 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 92a ust. 2 tej ustawy. Ustosunkowując się do podnoszonej w odwołaniu od decyzji organu I instancji argumentu strony, że w sprawie powinien mieć zastosowanie pkt 1.1 i 1.2 załącznika nr 2 do u.t.d., organ II instancji podkreślił, że w stosunku do Pani R.W. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]" mogą być stosowane jako do osoby fizycznej wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej (art. 92a ust. 5 u.t.d.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej adw. [...] wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: - art. 92 ust. 1 i 6 w związku z pkt 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez zastosowanie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, ponieważ w tym punkcie nie przewidziano kary w takiej wysokości, a ponadto błędną wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie tych przepisów do ustalonego stanu faktycznego, bowiem zastosowanie powinny mieć przepisy art. 92 ust. 3 i 4 w związku z pkt 1.1 i 1.2 załącznika nr 2 do ustawy; - art. 93 ust. 1 u. t. d. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu skutkujące nałożeniem kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej, podczas gdy prawidłowy tryb postępowania dla ustalonego stanu faktycznego został przewidziany w art. 92 ust. 5 u.t.d.; - art. 92a ust. 5 u. t. d. poprzez uznanie, że niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji oraz w świadectwo kierowcy wyczerpuje znamiona czynu z załącznika nr 3 pkt 3.3 u.t.d. 2. obrazę przepisów postępowania – art. 7 k.p.a., polegającą na naruszeniu zasad praworządności, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez zastosowanie w sprawie pkt 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który pozwala organowi na nieograniczoną uznaniowość interpretacyjną wobec każdego, kto naruszyłby jakikolwiek obowiązujący w przedmiotowym zakresie przepis. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że sankcje dla osoby odpowiedzialnej za wykroczenia w postaci niewyposażenia kierowcy pojazdu w wypis licencji i świadectwo kierowcy zostały przewidziane w pkt 1.1 i 1.2 załącznika nr 2 do ustawy o transporcie drogowym. Sankcjami tymi są – grzywna 1.000 zł za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji oraz grzywna 1.000 zł za niewyposażenie kierowcy w świadectwo kierowcy. Zdaniem strony, podstawą nałożenia grzywien za wymienione naruszenia jest art. 92 ust. 3 i 4 w związku z pkt 1.1 i 1.2 załącznika nr 2 do u.t.d. Błędne zastosowanie przez organ art. 92a ust. 1 i 6 w związku z pkt 3.3 załącznika nr 3.3 do u.t.d. skutkowało nałożeniem kary w kwocie 10.000 zł, nieprzewidzianej w tym punkcie, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia abstrakcyjnej kary administracyjnej. Pełnomocnik strony podkreślił, że naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu jest pojęciem bardzo ogólnym, dającym możliwość szerokiej interpretacji stanów faktycznych, relatywizowania czynów, niedającego się zaakceptować wysokiego stopnia uznaniowości administracyjnej. W związku z powyższym analizowane naruszenie stoi w opozycji do zasad postępowania wyrażonych w art. 7 k.p.a., tj. zasady praworządności, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W związku z tym dla wyeliminowania z obrotu aktu prawnego poddanego kontroli sądowoadministracyjnej (w niniejszej sprawie – decyzji), konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane przesłanki i badając zaskarżoną decyzję w granicach zakreślonych powołanymi wyżej przepisami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie niniejszej dotyczy legalności nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za stwierdzone naruszenia związane z wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Z prawidłowo ustalonego i niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2012 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego przeprowadzili kontrolę dokumentów posiadanych przez obywatela [...] – kierowcę pojazdu samochodowego marki VOLVO o nr rejestracyjnym [...] z naczepą ciężarową marki KOGEL o nr rejestracyjnym [...], użytkowanego przez przedsiębiorcę R.W. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [...]. Kierowca pojazdu w trakcie kontroli okazał m.in. wypis z licencji Nr na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wystawionego na w.w przedsiębiorcę, z datą ważności od dnia 26 maja 2007 r. do dnia 25 maja 2012 r. oraz wypis ze świadectwa kierowcy Nr [...] do celów zarobkowego przewozu drogowego na podstawie licencji ważnego od dnia 30 stycznia 2012 r. do 25 maja 2012 r. Z dokumentów tych w sposób bezsprzeczny wynikało, że w dacie przeprowadzenia kontroli były nieaktualne, ponieważ utraciły swą ważność z dniem 25 maja 2012 r. W przedmiotowej sprawie znajdują przede wszystkim zastosowanie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L z 2009 r., Nr 300, poz. 72). Zasady określające wydawanie licencji wspólnotowej zostały zawarte w art. 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia licencja wspólnotowa wydawana jest przez państwo członkowskie, każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który to przewoźnik ma siedzibę w tym państwie członkowskim zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego oraz jest uprawniony w państwie członkowskim siedziby przewoźnika do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, zgodnie z przepisami wspólnotowymi oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego dotyczącymi dostępu do zawodu drogowego przewoźnika rzeczy. Licencja wspólnotowa wydawana jest przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby na okres nie dłuższy niż dziesięć lat, z możliwością jego przedłużenia (art. 4 ust. 2 rozporządzenia). Uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej przechowywany jest w każdym z pojazdów przewoźnika i musi być okazywany na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 4 ust. 6 rozporządzenia). Z kolei szczegółowe zasady wydawania świadectwa kierowcy zawierają przepisy art. 5 rozporządzenia. Świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który jest posiadaczem licencji wspólnotowej oraz legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r., dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonego w tym państwie członkowskim na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych oraz w odpowiednich przypadkach na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim (art. 5 ust. 1 rozporządzenia). Świadectwo kierowcy należy do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika. Świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 5 ust. 6 rozporządzenia). Stosownie do unormowania art. 7 ust. 2 pkt 2 u.t.d., w międzynarodowym transporcie drogowym, licencja udzielana jest przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, na pisemny wniosek przedsiębiorcy (art. 8 ust. 1 u.t.d.). Świadectwo kierowcy, również wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na pisemny wniosek przedsiębiorcy posiadającego licencję na międzynarodowy transport drogowy rzeczy (art. 32b ust. 1 i ust. 2 u.t.d.). Jak zatem wynika z przytoczonych przepisów, zapewnienie wypisu z licencji dla kierowcy oraz świadectwa kierowcy jest obowiązkiem przedsiębiorcy wykonującego zarobkowo międzynarodowy drogowy przewóz rzeczy. W przedmiotowej sprawie obowiązek taki spoczywał na R.W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [...]. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z licencji, a w międzynarodowym transporcie drogowym – świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane. Dokumenty okazane podczas kontroli pojazdu w dniu [...] maja 2012 r., tj. wypis z licencji Nr [...], wystawionej w dniu [...]czerwca 2008 r. na R.W. "[...]" oraz wypis ze świadectwa kierowcy Nr [...] wydanego dnia [...] stycznia 2012 r. utraciły swoją ważność z dniem 25 maja 2012 r. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, z pisma Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r., organ I instancji uzyskał informację, że w dniu [...] maja 2012 r. strona skarżąca posiadała ważną do dnia 25 maja 2017 r. licencję Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego przewozu rzeczy. Obligowało to organ na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. do umorzenia prowadzonego postępowania w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, co też organ I instancji uczynił decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Niesporne jest jednak, że wymaganego wypisu z licencji kierowca w trakcie kontroli nie przedstawił. W dniu kontroli kierowca nie okazał także ważnego świadectwa kierowcy. Okazane świadectwo utraciło ważność z dniem 25 maja 2012 r., zaś kolejne, jak wynika z w.w pisma Biura ds. Transportu Międzynarodowego zostało wydane dopiero w dniu [...] czerwca 2012 r. Bezsprzecznie zatem w przedmiotowej sprawie przewóz drogowy był wykonywany z naruszeniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 6 rozporządzenia oraz w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.t.d. W ocenie sądu, nietrafny jest zarzut skargi, że do ustalonego w sprawie stanu faktycznego winny mieć zastosowanie przepisy art. 92 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.t.d. w związku z pkt 1.1 i 1.2 załącznika nr 2 do ustawy. Zauważyć należy, że przepisy u. t. d. przewidują w rozdziale 11 pt. "Kary pieniężne" dwa rodzaje kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pierwszym rodzajem kary jest kara grzywny, zgodnie z art. 92 ust. 5 u.t.d., która może dotyczyć kierującego wykonującego przewóz drogowy (wykaz naruszeń i wysokość grzywien określa załącznik nr 1 do ustawy) oraz osoby zarządzającej przedsiębiorstwem lub osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, o której mowa w art. 92 ust. 3 u.t.d. (wykaz naruszeń i wysokość grzywien określa załącznik nr 2 do ustawy). Drugim rodzajem kary pieniężnej jest przewidziana art. 92a ust. 1 u.t.d. administracyjna kara pieniężna, która nakładana jest na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie (wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokość kar określa załącznik nr 3 do ustawy). O tym, jaki rodzaj kary pieniężnej należy zastosować decyduje art. 92a ust. 5 u.t.d., zgodnie z którym, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. W przedmiotowej sprawie podmiotem wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy była osoba fizyczna – R.W. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą w [...]. W odniesieniu zatem do rodzaju kary organy prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 5 u.t.d., bowiem w stosunku do przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującego drogowy przewóz rzeczy stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Jednocześnie stwierdzić należy, że prawidłowa jest wysokość kary za stwierdzone naruszenia obowiązków określonych art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Pod pozycją 3.3. załącznika wyszczególniono naruszenie – wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Nieokazanie w dniu kontroli, tj. [...] maja 2012 r. aktualnego wypisu z licencji i aktualnego świadectwa kierowcy stanowiły naruszenia obowiązków, o jakich mowa w art. 4 ust. 6, art. 5 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, a także obowiązków określonych art. 87 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. organ I instancji stwierdził, że każde z tych naruszeń jest sankcjonowane karą w wysokości 8.000 zł. Jednakże z uwagi na unormowanie art. 92a ust. 2 u.t.d., stanowiącego, ze suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł, nałożona kara wyniosła 10.000 zł. Takie samo stanowisko zajął również organ II instancji. Podkreślić należy, że przepis art. 92a ust. 2 u.t.d. nie sprowadza kar za poszczególne naruszenia do kary łącznej, w unormowaniu tym jest bowiem mowa o sumie kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli za poszczególne naruszenia. Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie (wyrok NSA z 13 października 2010 r., II GSK 845/09, wyrok NSA z 29 kwietnia 2013 r. II GSK 2264/11, wyrok NSA z 29 kwietnia 2013 r., II GSK 2318/11 – dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Nie można zatem przychylić się do zarzutu skargi, że naruszony został przepis art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w związku z pkt 3.3. załącznika nr 3 do ustawy poprzez wymierzenie kary w wysokości nie przewidzianej tymi przepisami. Zdaniem sądu nie ma również podstaw do uznania zarzutu dotyczącego obrazy przepisów postępowania, polegającego na naruszeniu zasad praworządności, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a) poprzez zastosowanie w sprawie pkt 3.3. załącznika nr 3 do u.t.d., co zdaniem strony pozwala organowi na nieograniczoną uznaniowość interpretacyjną. Stwierdzić należy, że konsekwencją ustaleń, że w sprawie miało miejsce wykonywanie przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy niezgodnie z przepisami art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy o transporcie drogowym oraz przepisami art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, było zakwalifikowanie stwierdzonych naruszeń do pkt 3.3 załącznika nr 3 do ustawy. Powołane w zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o transporcie drogowym, jak również w.w rozporządzenia mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych unormowań, organ jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej. Zauważyć również należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., której rozwinięcie następuje w art. 77 § 1 k.p.a., organ prowadzący postępowanie prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy dokonując wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Okoliczność, że organy celne dokonując analizy materiału dowodowego oraz mających zastosowanie w sprawie przepisów, doszły do innych wniosków niż strona skarżąca, nie oznacza, że naruszyły one wymienione przepisy. Wskazać również należy, że zaskarżona decyzja prawidłowo wskazuje podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także zawiera wyczerpujące uzasadnienie stanowiska organu. Z tych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.