III SA/Lu 334/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie L. K. Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 5 maja 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu wniosku R.B. odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że wymienionym rozkazem personalnym Komendant Miejski Policji zwolnił R z dniem 11 marca 2011 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Uzasadniając rozkaz Komendant Miejski Policji podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż R.B. popełnił czyn z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Powyższy rozkaz personalny skarżący otrzymał w dniu 11 marca 2011 r. wraz z pouczeniem o prawie wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w terminie 14 dni od daty doręczenia rozkazu. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 25 marca 2011 roku. Skarżący wniósł odwołanie po upływie terminu, zgłaszając jednocześnie wniosek o jego przywrócenie. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że policjant od dnia 12 marca 2011 r. na skutek przejść i okoliczności wywołanych wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego i natychmiastowego zwolnienia go ze służby w Policji pozostawał w bardzo ciężkim stanie psychicznym i nie był w stanie sporządzić i wysłać odwołania. Dopiero w dniu 29 marca 2011 r., po podjęciu leczenia, policjant był w stanie udzielić pełnomocnictwa do reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym. Powołując się na przewidziane w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. przesłanki przywrócenia terminu Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że w świetle tego przepisu przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Zdaniem organu będący stroną postępowania administracyjnego R. B. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Powyższy termin upłynął w dniu 25 marca 2011 r. Natomiast w dniu 29 marca 2011 r. skarżący zgłosił się do lekarza – specjalisty psychiatry, który w trakcie wywiadu chorobowego przeprowadzonego z pacjentem ustalił, że R.B. od dłuższego czasu przeżywa problemy, od dnia 12 marca 2011 r. zamknął się w swoim domu, nie wychodził, przestał funkcjonować. Jako rozpoznanie podano zespół depresyjny reaktywny. Zaświadczenie zawierające powyższe stwierdzenie wydano na prośbę pacjenta celem przedłożenia odnośnym władzom. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji fakt przeżywania przez R.B. od 12 marca 2011 roku problemów osobistych i zawodowych nie stanowi potwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. Okoliczność ta nie wykluczała bowiem możliwości sporządzenia odwołania i nadania pisma np. przez rodzinę. Zgłoszenie się strony do lekarza w terminie kilku dni od upływu terminu do wniesienia odwołania nie uprawdopodabnia w sposób wystarczający, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Odwołując się do poglądów wyrażanych w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może natomiast nastąpić, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku Zwolnienie czy zaświadczenie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika. Wnioskodawca powinien uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność. Organ zauważył, że R.B., który zobowiązany był do zgłoszenia się w jednostce w dniu 14 marca 2011 r. w celu rozliczenia, w dniu 21 marca 2011 r. skontaktował się telefonicznie z Naczelnikiem Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej i wyjaśnił powód nieobecności w jednostce w dniu 14 marca 2011 r. Na powyższą okoliczność została sporządzona przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji notatka służbowa, z której wynika, że policjant przeprowadził rozmowę w sposób rzeczowy i jasny. W trakcie rozmowy oświadczył, że był zaabsorbowany sprawą rozwodową oraz toczącym się wobec niego postępowaniem karnym. Nie wspomniał, że zamierza złożyć odwołanie od decyzji personalnej Komendanta Miejskiego Policji czy też nie jest w stanie złożyć takiego odwołania z uwagi na stan zdrowia. Wskazując na powyższe okoliczności Komendant Wojewódzki Policji uznał, że wniosek R.B. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 11 marca 2011 r. nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Nie została bowiem uprawdopodobniona obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R.B. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 maja 2011 roku i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie faktu, iż skarżący co najmniej uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wskutek nagłej utraty pracy i zarobków oraz okoliczności, w których to nastąpiło, przy toczącym się jednocześnie procesie rozwodowym u skarżącego wystąpiła reakcja depresyjna. Uniemożliwiło to skarżącemu jakiekolwiek działanie obronne, polegające na sporządzeniu odwołania. Dopiero po upływie wielu dni, pod wpływem zaniepokojonego jego stanem otoczenia, skarżący podjął najpierw działania mające na celu uzyskanie pomocy lekarskiej, potem zasięgnął porady prawnej i udzielił pełnomocnictwa adwokatowi, w efekcie czego został złożony wniosek o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wbrew zarzutowi skarżącego postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 5 maja 2011 r. o odmowie przywrócenia R.B. terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji nie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 58 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu w razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, przedmiotem ustaleń i rozważań organu była kwestia spełnienia przez R.B. przewidzianego w art. 58 § 1 k.p.a. wymogu uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, jako niezbędnej przesłanki jego przywrócenia. W ocenie Sądu Administracyjnego wysnute z tych ustaleń i rozważań wnioski są prawidłowe. W szczególności Komendant Wojewódzki Policji w kontekście całokształtu ustalonych okoliczności sprawy zasadnie przyjął, że złożone przez R.B. zaświadczenie lekarskie nie uprawdopodabnia braku winy strony w uchybieniu terminu. Słusznie organ zwrócił uwagę na istotne w tym zakresie fakty wynikające ze złożonej do akt notatki urzędowej sporządzonej przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji. Treść notatki wskazuje bowiem, że R.B. w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania podejmował czynności wykraczające swoim charakterem poza zwykłe czynności życia codziennego, uczestnicząc w posiedzeniu sądowym w postępowaniu rozwodowym, zajmując się prowadzonym wobec niego postępowaniem karnym, a wreszcie załatwiając telefonicznie, w sposób jasny i rzeczowy, sprawy dotyczące dotychczasowego stosunku służbowego skarżącego. W skardze sądowej skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawił jakichkolwiek argumentów, które zmierzałyby do podważenia ustaleń organu administracji poczynionych w oparciu o przywołaną treść notatki urzędowej. Natomiast ustalone okoliczności wskazują, że R.B., mimo stwierdzonego w złożonym zaświadczeniu lekarskim stanu zdrowia, w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania podejmował różnorodne działania i czynności, w tym przed organami władzy publicznej. Zatem w pełni uprawnione jest stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji, iż treść złożonego zaświadczenia lekarskiego ani też okoliczność problemów osobistych i zawodowych nie wykluczała możliwości dokonania przez R, będącego stroną postępowania administracyjnego, czynności w postaci wniesienia odwołania od rozkazu personalnego. W konsekwencji zaś organ zasadnie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, wskutek obiektywnej przeszkody, której nie mógł usunąć. W związku z argumentacją podniesioną w skardze należy przy tym podkreślić, że przytoczone wyżej okoliczności, wynikające z notatki urzędowej, podważają zawarte w skardze twierdzenie, iż R.B. dopiero po udzieleniu mu pomocy lekarskiej był w stanie podejmować czynności obronne w postępowaniu administracyjnym. Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 58 § 1 k.p.a., a także innych przepisów prawa, które mogłyby skutkować jego uchyleniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.