III SA/Lu 335/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], Okręgowy Inspektor Pracy w L., po rozpatrzeniu odwołania Samodzielnego Publicznego Szpitala [...] w L., utrzymał w mocy nakaz Inspektora Pracy z dnia [...] czerwca 2010, nr rej. [...], nakazujący umieszczenie pracownika J. T. w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż pracownik, którego dotyczy nakaz z [...] czerwca 2010 r., zatrudniony jest na stanowisku instruktora terapii zajęciowej w Klinice Psychiatrii Samodzielnego Publicznego Szpitala [...]. Analiza dokumentacji pracowniczej pracowników zatrudnionych na omawianych stanowiskach w Klinice Psychiatrii wykazała, że do ich obowiązków należy m.in.: prowadzenie zajęć terapeutycznych, organizowanie zajęć i prac w celu aktywizacji pacjentów oraz czynne w nich uczestniczenie, pomaganie pacjentom w dokonywaniu zakupów, uczestniczenie w spacerach z pacjentami, współpraca z salowymi w celu zapewnienia bezpieczeństwa w oddziale, wyjścia z pacjentami poza oddział (m.in. wycieczki), rozmowy indywidualne z pacjentami, uczestnictwo w spotkaniach grupowych oraz odpowiedzialność za bezpieczeństwo pacjentów i ich zdrowie w czasie zajęć terapeutycznych. Z opisu czynności wykonywanych na stanowisku terapeuta, sporządzonym w ramach oceny ryzyka zawodowego dokonanej przez pracodawcę, wynika, że do obowiązków pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach należy m.in. organizowanie czasu wolnego pacjentom, wyjścia na salę gimnastyczną – zajęcia ruchowe oraz organizowanie wyjście do miasta. W karcie oceny ryzyka zawodowego jako czynniki szkodliwe, uciążliwe i niebezpieczne w środowisku pracy podano poczucie stałego zagrożenia i stres, związane z kontaktem z pacjentem i stałym zagrożeniem ze strony pacjenta psychicznie chorego. Na podstawie powyższego stanu faktycznego inspektor pracy uznał, że pracownicy wykonujący prace instruktora terapii zajęciowej w Klinice Psychiatrii, wykonują prace należące do obowiązków szeroko rozumianego personelu medycznego (uczestnictwo w czynnościach pielęgnacyjnych, diagnostycznych i ratowniczych pacjentów) i mają bezpośredni kontakt z pacjentami, przez co narażeni są na czynnik ryzyka zawodowego, jakim jest nieprzewidywalność postępowania tych pacjentów, skutkująca sytuacjami zagrażającymi bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu własnemu i innych osób. W odwołaniu od nakazu z [...] czerwca 2010 r., pracodawca podniósł, że pracownik, którego dotyczy decyzja zatrudniony jest na stanowisku instruktora terapii zajęciowej, i w rozumieniu poz. 23 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656) nie spełnia wymogów osoby wykonującej zawód medyczny w rozumieniu art. 18d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007r., Nr 14, poz. 89 z późn. zm.). Takie stanowisko podziela również Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w L. oraz Główny Inspektorat Pracy, Centralny Instytut Ochrony Pracy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Do odwołania załączono pismo Okręgowego Inspektoratu Pracy w L.. z 19 lutego 2009r., w którym stwierdzono, że zgodnie ze stanowiskiem Departamentu Prawnego Ministerstwa Zdrowia, wyrażonym w piśmie z dnia 23 lipca 2009r., za personel medyczny w rozumieniu poz. 23 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych należy uznać osoby wykonujące zawód medyczny w rozumieniu art. 18d ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Stwierdzono ponadto, że przytoczone stanowisko Ministerstwa Zdrowia jest zbieżne z ustaleniami zespołu roboczego do spraw wdrażania emerytur pomostowych. Wyrażono również pogląd, że interpretacja taka pozostawia psychologów, instruktorów terapii zajęciowej, salowych oraz sanitariuszy poza zakresem przedmiotowego pojęcia. Uzasadniając od strony prawnej rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy nakaz z [...] czerwca 2010 r. organ odwoławczy stwierdził, iż nie ma należytego uzasadnienia stanowisko odwołującego się, że pojęcie "personel medyczny" użyte w poz. nr 23 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych jest tożsame z pojęciem "osoba wykonująca zawód medyczny" zdefiniowanym w art. 18d ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Stanowisko to nie ma oparcia ani w gramatycznej wykładni określenia "personel medyczny", ani w wykładni systemowej, która w świetle zasad techniki legislacyjnej oraz przy założeniu racjonalności działania ustawodawcy, uzasadnia odmienne rozumienie różnych określeń użytych przez organy stanowiące prawo. Utożsamianiu wymienionych wyżej pojęć sprzeciwia się wykładnia celowościowa. W ocenie organu zaliczenie pracownika, którego dotyczy zaskarżona decyzja, w poczet personelu medycznego oddziałów psychiatrycznych leczenia uzależnień w bezpośrednim kontakcie z pacjentami, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego można uzasadnić treścią rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy - rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20 października 1995 r. w sprawie organizowania zajęć rehabilitacyjnych w szpitalach psychiatrycznych i nagradzania uczestników tych zajęć (Dz. U. Nr 127, poz. 614), jak również treścią art. 3 pkt 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Na gruncie rozporządzenia, zajęcia rehabilitacyjne w szpitalach psychiatrycznych prowadzone są przez terapeutów zajęciowych, zgodnie z przygotowanym przez nich programem. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania, w szczególności związane między innymi z rehabilitacją leczniczą. Przepisy te wskazują na udział terapeutów zajęciowych w procesie udzielania świadczeń zdrowotnych, niezależnie od kwestionowanej przez pracodawcę przynależności tej grupy zawodowej do kategorii "osób wykonujących zawód medyczny". Kategoria ta została zdefiniowana na użytek ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i zawężanie w oparciu o tą definicję pojęcia "personel medyczny" w rozumieniu ustawy o emeryturach nie wydaje się uprawnione. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z [...] lipca 2010 r. Samodzielny Publiczny Szpital [...] w L. podniósł zarzut naruszenia przepisu załącznika Nr 2 poz. 23 ustawy o emeryturach pomostowych oraz art. 18d ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej W wykazie stanowisk pracy o szczególnym charakterze wymienionym w poz. 23 Zał. Nr 2 wymienione są prace personelu medycznego oddziałów psychiatrycznych i leczenia uzależnień w bezpośrednim kontakcie z pacjentami, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. J. T. zatrudniony na stanowisku instruktora terapii zajęciowej posiada wykształcenie średnie i nie wykonuje najprostszych nawet czynności o charakterze udzielania świadczeń zdrowotnych. Poza sporem jest, że pracownik wykonuje swoją pracę w Klinice Psychiatrii w bezpośrednim kontakcie z pacjentami, nie czyni go to jednak personelem medycznym, co jest wymogiem do zaliczenia do pracy na stanowisku o szczególnym charakterze. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych wprowadzona została z dniem 1 stycznia 2009 r. reforma systemu ubezpieczeń społecznych. Przepisy tej ustawy definiują pracę w szczególnych warunkach i pracę o szczególnym charakterze. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy przez pracę w szczególnych warunkach rozumie się prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy. Prace o szczególnym charakterze, zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy, to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się. Wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, z woli ustawodawcy określone zostały prace zaliczane do prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, co oznacza, że nie zachodzi potrzeba badania, czy każde z rodzaju prac wymienionych w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy, spełnia wymogi definicji pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że cech pracy "o szczególnym charakterze" lub "w szczególnych warunkach" nie mogą posiadać inne prace choćby sposób ich wykonywania i ich jakość mogła obniżyć się z wiekiem. W sprawie niniejszej przedmiotem oceny organów orzekających była praca o szczególnym charakterze wymieniona w pkt 23 załącznika nr 2 do ustawy w brzmieniu: "prace personelu medycznego oddziałów psychiatrycznych i leczenia uzależnień w bezpośrednim kontakcie z pacjentami, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego". Z akt sprawy, a szczególności z opisu stanowiska pracy, zakresu obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności wynika, że do zakresu obowiązków instruktora terapii zajęciowej J. T. należy wykonywanie następujących czynności: prowadzenie zajęć terapeutycznych, organizowanie zajęć i prac w celu aktywizacji pacjentów oraz czynne w nich uczestniczenie, pomaganie pacjentom w dokonywaniu zakupów, uczestniczenie w spacerach z pacjentami, współpraca z salowymi w celu zapewnienia bezpieczeństwa w oddziale, wyjścia z pacjentami poza oddział (m.in. wycieczki), rozmowy indywidualne z pacjentami, uczestnictwo w spotkaniach grupowych oraz odpowiedzialność za bezpieczeństwo pacjentów i ich zdrowie w czasie zajęć terapeutycznych. W ocenie ryzyka zawodowego na stanowisku instruktora terapii zajęciowej, jako czynniki szkodliwe, uciążliwe i niebezpieczne w środowisku pracy podano: "poczucie stałego zagrożenia i stres". Na aprobatę Sądu zasługuje stanowisko organów orzekających, że pracownika wykonującego prace instruktora terapii zajęciowej należy zaliczyć do personelu medycznego, o którym mowa w pkt 23 załącznika nr 2 do ustawy. Pojęcie "personelu medycznego" zawarte w pkt 23 załącznika nr 2 do ustawy nie można utożsamiać z definicją "zawodu medycznego" o której mowa w art. 18d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 stycznia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r., nr 14, poz. 89 ze zm.) i w tym zakresie Sąd w całości podziela poglądy wyrażone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo tylko należy zważyć, że użyte w ustawie o emeryturach pomostowych pojęcie "personel medyczny" jest pojęciem szerszym niż definicja "zawodu medycznego" z ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Ustawa o emeryturach pomostowych nie definiuje zwrotu "personel medyczny", również inne akty prawne, jak przykładowo ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027), czy ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty (Dz.U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857), czy też rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w publicznych zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 30, poz. 300 z późn. zm.) , które nie zawierają jego definicji , mimo iż pojęcia tego używają. Dokonując więc wykładni językowej tego sformułowania należy sięgnąć do "Uniwersalnego słownika języka polskiego" (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r. str.414), według którego "personel" to zespół ogółu pracowników instytucji , biura itp. Do określenia pracowników, którzy tworzą zespół (personel) w zakładzie opieki zdrowotnej pomocna może być definicja "pracownika działalności podstawowej" zawarta w § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 8 czerwca 1999 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 52, poz. 543), według której jest to pracownik medyczny, który ukończył wyższe studia medyczne lub średnią szkołę medyczną, jak również pracownik, który uzyskał wykształcenie wyższe lub średnie inne niż medyczne i posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe mają zastosowanie przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych oraz innego pracownika niż wymieniony powyżej, którego prawa pozostają w związku udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Rozporządzenie to wydane zostało na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 40 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Powyższe uzasadnia zaliczenie instruktora terapii zajęciowej do personelu medycznego w Klinice Psychiatrii Samodzielnego Publicznego Szpitala [...] w L. Chybione jest zatem stanowisko skarżącego, że skoro instruktor terapii zajęciowej w zakładzie psychiatrycznym nie spełnia wymogów osoby wykonującej zawód medyczny w rozumieniu art. 18d ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, to nie można go uznać za pracownika personelu medycznego oddziału psychiatrycznego w rozumieniu pkt 23 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych. Skarga zatem, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a szczególności art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz załącznika nr 2 pkt 23 do ustawy o emeryturach pomostowych, nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu. Z tych względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.