III SA/Lu 336/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. J. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 postanawia: odrzucić skargę. W skardze do sądu administracyjnego, wniesionej za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR lub Agencja), C. J. wniósł "o rozpatrzenie jego dopłat za rok 2009 i 2010", podnosząc że organy Agencji nie wyjaśniły właściwie jego sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że dotyczy ona decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na to, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu w toku postępowania administracyjnego środków zaskarżenia decyzji. W związku z wątpliwościami co do przedmiotu zaskarżenia, zarządzeniem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na wezwanie, udzielonej w terminie otwartym do usunięcia braków skargi, skarżący oświadczył, iż zaskarża decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Paragraf 2 cytowanego przepisu precyzuje, iż pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W badanej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji – decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że skarżący, choć prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia decyzji w administracyjnym toku instancji, nie wniósł od niej odwołania, lecz skargę do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona od decyzji wydanej przez organ I instancji, z pominięciem odwołania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że zgodnie z art. 54 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W badanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu I instancji – Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i to ten organ, a nie organ drugiej instancji powinien przekazać skargę sądowi wraz z odpowiedzią na skargę, nawet jeżeli skarżący nie dopełnił warunku wyczerpania środków zaskarżenia. Powyższe uchybienie nie ma jednakże żadnego znaczenia z punktu widzenia oceny badanej sprawy a wywód powyższy ma na celu jedynie zasygnalizowanie organom właściwego trybu postępowania ze skargą do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienie.