III SA/Lu 338/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego postanawia zawiesić postępowanie. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. umorzył postępowanie w sprawie wydania na wniosek spółki z ograniczoną odpowiedzialnością B. P. z siedzibą w C. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540, ze zm.) dalej: u.g.h., zgodnie z którym postępowania w sprawie wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Po rozpatrzeniu odwołania spółki decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2010 r. Spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego, ta jednak została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 305/10, z powodu nieuiszczenia wpisu. W dniu [...] października 2012 r. spółka B. P. skierowała do Dyrektora Izby Celnej w B. P. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2010 r. Spółka powołała się na art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (Fortuna i in.). Podniosła, że w powołanym wyroku TS uznał przepisy ustawy o grach hazardowych za niezgodne z prawem Unii Europejskiej z uwagi na niedopełnienie obowiązku notyfikacji projektu ustawy, zgodnie z wymogami dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s. 37, dalej: dyrektywa 98/34/WE). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. wznowił postępowanie, a decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2012 r. W skardze do sądu administracyjnego spółka B. P. podniosła zarzuty naruszenia art. 129 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2003 r., nr 65, poz. 597, ze zm.). Podniesiono także zarzut naruszenia art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE i z art. 129 ust. 2 u.g.h. poprzez niezastosowanie przez organ wiążącej wykładni dokonanej przez TS UE wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. Zarzucono również naruszenie art. 118 u.g.h. w zw. z art. 144 u.g.h., art. 129 ust. 2 u.g.h. i art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE poprzez nieuznanie, że przepisy te tworzą spójna regulację prawną umożliwiającą wydanie nowego zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. skarżąca spółka wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania przed sądem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10, którego rozstrzygnięcie będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcia sądów administracyjnych na terenie całego kraju, w tym również wynik przedmiotowego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie, a postępowaniem prowadzonym przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10. Po zawieszeniu i późniejszym podjęciu postępowania sprawie tej nadano nową sygnaturę: III SA/Gd 513/12. W dniu 20 listopada 2012 r. Sąd wydał w tej sprawie wyrok uchylający decyzje wydane w obydwu instancjach, a w uzasadnieniu sformułowano pogląd, że "ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej". Z informacji podanych przez stronę skarżącą, zweryfikowanych w sekretariacie Wydziału III WSA w Gdańsku, wynika, że od wyroku została wniesiona przez organ skarga kasacyjna, która dotychczas nie została rozpoznana. Przesądzenie kwestii, czy mające w sprawie zastosowanie przepisy u.g.h. (zwłaszcza art. 129 ust. 2) mają charakter techniczny czy też nie, jest kluczowe dla oceny zgodności z prawem decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na bardzo dużą liczbę spraw o analogicznym stanie prawnym i faktycznym konieczne jest zachowanie jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych w tej fundamentalnej kwestii. Zasadne jest wobec tego powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w niniejszej sprawie do czasu zapadnięcia wyroku NSA rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Gd 513/12. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.