III SA/Lu 343/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdaca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Starszy inspektor Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 listopada 2007r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przejęcia z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa samochodu marki [...] oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa samochodu marki Lublin nr rej. [...] oraz zarządzenia jego sprzedaży, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, że w dniu [...] grudnia 2005 r. Komenda Miejska Policji Sztab Policji wydała dyspozycję usunięcia samochodu marki Lublin nr rej. [...], stanowiącego własność M. W. Pojazd odholowano na parking strzeżony w E., o czym poinformowano zainteresowanego pismem w dniu [...] stycznia 2006 r., wskazując jednocześnie adres parkingu i skutki jego nieodebrania w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu. Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. Komenda Miejska Policji poinformowała Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego o nieodebraniu powyżej określonego pojazdu z parkingu strzeżonego przez okres 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa samochodu marki Lublin i zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2006 r. wysłanym na adres domowy, powiadomił o tym M. W. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego orzekł o przejęciu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, samochodu marki Lublin nr rej. [...] oraz zarządził jego sprzedaż. Pismem nazwanym "zażaleniem" z dnia [...] października 2006 r. M. W. podniósł m.in., że nie brał udziału w postępowaniu w sprawie przejęcia jego samochodu na rzecz Skarbu Państwa, gdyż od [...] stycznia 2006 r. przebywa w zakładzie karnym. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wznowił postępowanie administracyjne w sprawie przejęcia ww. samochodu na rzecz Skarbu Państwa, zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i zapoznaniu M. W. z aktami sprawy, wydano decyzję z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...], którą Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. w przedmiocie przejęcia z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego samochodu. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej , podzielił w całości argumentację podniesioną przez organ pierwszoinstancyjny w zaskarżonej decyzji. Orzeczenie o przejęciu samochodu na rzecz Skarbu Państwa ma charakter deklaratoryjny, gdyż jedynie stwierdza przejęcie pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w momencie wystąpienia zdarzenia, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednakże M. W. nie brał udziału w postępowaniu, które toczyło się przed Pierwszym Urzędem Skarbowym przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r., gdyż w tym czasie przebywał w zakładzie karnym i korespondencja kierowana na adres domowy nie była mu doręczana. Zasadnie w związku z tym organ pierwszoinstancyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie. W wyniku wznowionego postępowania ustalono, że przeprowadzone postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] naruszyło art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z uwagi na treść art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prawidłowo wydał zaskarżoną decyzję, jednocześnie stwierdzając w jej sentencji oraz uzasadnieniu, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Wadliwość, w postaci naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., której skutkiem było wznowienie postępowania administracyjnego, ma charakter proceduralny i nie ma wpływu na merytoryczną treść decyzji. W wyniku uchylenia ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. potwierdzającego fakt przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów art. 2 i art. 32 Konstytucji RP nie zasługują na uwzględnienie, gdyż odwołujący nie wskazał, na czym polegało naruszenie przepisów art. 2 i art. 32 Konstytucji, co w konsekwencji uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do tego zarzutu. Na decyzję organu drugiej instancji M. W. wniósł w dniu [...] maja 2007 r., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, żądając uchylenia decyzji. W uzasadnieniu skarżący podnosił, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności przepisów art. 2 i 32 Konstytucji. Uważa również, że organy I i II instancji prowadziły postępowanie nierzetelnie i nie zapewniły mu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, która w art. 130a w ust. 1 pkt 2 stanowi, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia. Pojazd zaś, który został usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 cytowanego przepisu i nieodebrany przez uprawnioną osobę terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (ust. 10 art. 130a ustawy). Wobec nieodebrania przez skarżącego samochodu marki Lublin nr rej. [...], czego M. W. w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w trybie zwyczajnym i nadzwyczajnym nie kwestionuje, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie w przedmiocie przejęcia ww. pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. była przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.; Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), gdyż skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zwykłym o przejęciu pojazdu na własność Skarbu Państwa. W przedmiotowym postępowaniu organy I i II instancji umożliwiły M. W. czynny udział w postępowaniu. W dniu [...] lutego 2007 r. pracownik Pierwszego Urzędu Skarbowego zapoznał skarżącego przebywającego w Areszcie Śledczym z dowodami i materiałami wznowionego postępowania administracyjnego, również w dniu [...] kwietnia 2007 r. pracownicy Izby Skarbowej zapoznali skarżącego w Zakładzie Karnym w C. z całością materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, umożliwili mu wypowiedzenie się co do tych dowodów i materiałów. Argumenty prezentowane przez skarżącego, że nie posiadał wiedzy o tym, iż nieodebranie pojazdu z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia spowoduje przejęcie go na rzecz Skarbu Państwa, nie mogą być uznane za prawdziwe. Na zawiadomieniu z dnia [...] stycznia 2006 r. informującym M. W. o powyższych skutkach widnieje jego własnoręczny podpis. Również w piśmie z dnia [...] października 2006 r. - nazwanym "skargą" i w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r. kierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego potwierdza otrzymanie zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2006 r. Oznacza to, że spełnione zostały wymogi formalne przewidziane przez Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r. nr 134, poz. 1133 ze zm.) podjęcia decyzji o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającej przejęcie pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w momencie wystąpienia zdarzenia, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy. Z uwagi na powyższe należy uznać, że organy administracji prawidłowo dokonały analizy i oceny kwestionowanej przez skarżącego decyzji jako naruszającej prawo przez uchybienie prawom strony postępowania (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i jednocześnie oceniły ten akt jako niewadliwy materialnie, co dawało podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Przywołać w tym miejscu należy pogląd prezentowany w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego (G. Łaszczyca, K. Martysz, A. Matan, Zakamycze 2005, str. 323): "Przesłanka druga, wynikająca z art. 146 § 2 kpa, zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 kpa należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia". Innymi słowy organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które – raz jeszcze należy podkreślić – jest zgodne z prawem materialnym. Po raz kolejny trzeba zaznaczyć, że organ drugiej instancji w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał, jakie wady proceduralne zostały popełnione w postępowaniu zwykłym oraz iż nie miały one wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi naruszenia przez organy administracji przepisów Konstytucji, należy wskazać, że ochrona prawa własności nie ma charakteru absolutnego i ograniczenie tego prawa jest możliwe w akcie rangi ustawowej, co ma miejsce w niniejszym postępowaniu. Skarżący zdaje się zapominać, że ingerencja Państwa w sferę jego prawa własności była konsekwencją uprzedniego sprzecznego z prawem zachowania się samego M. W.. Nie wykazał się on przed odpowiednimi organami państwowymi, na ich żądanie, posiadaniem dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki od tego ubezpieczenia. Z przyczyn wymienionych wyżej, wobec niezasadności skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.