III SA/Lu 343/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przejęcia z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa samochodu marki Lublin postanawia : przyznać M. W. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 24 września 2007r. stronie skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie z jej żądaniem zawartym w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wypełnionym 27 lipca 2007r. W kolejnym piśmie sporządzonym dnia 25 stycznia 2008r. strona zwróciła się o przyznanie "adwokata lub radcy prawnego". Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, do strony skierowano wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy oznaczonego symbolem "PPF", w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Strona w terminie nadesłała wypełniony urzędowy formularz zakreślając iż wnosi o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Mając na uwadze, że wniosek o przyznanie prawa pomocy zawierał braki formalne, wezwaniem z dnia 27 marca 2008r. zobowiązano stronę do usunięcia braków złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie jednoznacznego oświadczenia, czy domaga się ustanowienia adwokata, czy ustanowienia radcy prawnego. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca nadesłała pismo z dnia 4 kwietnia 2008r., w którym oświadczyła, iż domaga się ustanowienia adwokata. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie (art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a.). W oparciu o aktualne dane przedstawione w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 7 marca 2008r. stwierdzić należy, że strona skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Strona obecnie przebywa w [...], nie posiada żadnego źródła dochodu, według oświadczenia, mimo podjętych starań o pracę nie została zatrudniona. Odnośnie stanu rodzinnego strona wymieniła małoletnią córkę (ur. [...]), jednakże jak wynika z wcześniejszych wyjaśnień, matka dziecka nie utrzymuje kontaktów ze stroną. W skład majątku strony wchodzi dom o pow. [...] m2 oraz nieruchomość gruntowa o pow. [...] m2. Jak wyjaśniła strona skarżąca w dodatkowym oświadczeniu zamieszczonym w rubryce nr 11 urzędowego formularza, w/w dom nie jest wynajmowany, ani też zamieszkany z uwagi na stan techniczny – brak tynków ściennych, urządzeń sanitarnych i kanalizacyjno-wodnych. Ponadto z informacji podanych w urzędowym formularzu wynika, że strona nie posiada zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Zatem sytuacja materialna strony nie uległa poprawie w stosunku do wykazanej w poprzednim wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, z dnia 27 lipca 2007r. Biorąc pod uwagę fakt, iż strona nie osiąga żadnych dochodów, jak również nie posiada oszczędności, ani majątku, który mógłby służyć pozyskaniu środków pieniężnych na sfinansowanie kosztów wynagrodzenia należnych profesjonalnemu pełnomocnikowi za prowadzenie sprawy, uznać należy, że strona skarżąca wykazała, iż spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.