III SA/Lu 343/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Z akt sprawy wynikało, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] Marszałek Województwa L. odmówił Z. Z. wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej Ż[...] - L[...]. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że w trakcie postępowania wniosek został poddany analizie rynkowej w celu stwierdzenia, czy realizacja wnioskowanych przewozów nie będzie stanowiła zagrożenia dla istniejących już linii regularnych. Wykonana analiza wykazała, że proponowane kursy zostały zaprojektowane w nieznacznym odstępie czasowym od kursów innych przewoźników realizowanych już na tej samej linii. W opinii organu wprowadzenie nowych kursów na podstawie złożonego wniosku ma na celu przejęcie pasażerów korzystających z dotychczas istniejących kursów na zagęszczonej juz kursami linii komunikacyjnej. To z kolei stanowić będzie poważne zagrożenia dla istniejących linii regularnych. Organ podkreślił również, iż wnioskodawca zaprojektował swój rozkład jazdy w przedziałach czasowych kiedy są już kursy realizowane, nie uwzględnił natomiast okoliczności, że w innych godzinach brak jest komunikacji. Nadto organ wskazał, iż na podstawie przeprowadzonych kontroli wykonywania przewozów osób przez stronę stwierdzono naruszenia zasad transportu i obowiązujących przepisów. Na powyższą decyzję Z. Z. wniósł odwołanie, zarzucając, że postępowanie było przeprowadzone z naruszeniem zasad bezstronności i obiektywizmu, skoro rozkład jazdy został pozytywnie zaopiniowany przez właściwe organy uzgadniające. Zmiany kursów nie są podyktowane chęcią przejęcia pasażerów od innych przewoźników, a mają na celu polepszenie wykonywanych usług i poprawi obsługę pasażerów poprzez uruchomienie nowych połączeń. Poza tym nie można zgodzić się z twierdzeniami organu I instancji o domniemanych nieprawidłowościach o charakterze powszechnym w zakresie transportu drogowego osób, ponieważ wykazane przez organ naruszenia miały charakter incydentalny. Odwołujący się podniósł, że skarżona decyzja została wydana na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] maja 2009 sygn. akt. [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję, a odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę, wyjaśniło, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez marszałka województwa w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej, wykraczającej poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże nie wykraczającej poza obszar województwa. Przepis art. 22a ust.1 pkt 2 cyt. ustawy stanowi, że organ administracji publicznej właściwy do wydania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym może odmówić udzielenia lub zmiany powyższego zezwolenia w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: 1) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników (art.22a ust. 1 pkt 2 lit. a); 2) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych (art.22a ust.1 pkt 2 lit.b); 3) wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od mego, krajowych przewozów regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni (art.22a ust.1 pkt 2 lit.c); 4) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (art.22a ust. 1 pkt 2 lit.d). W myśl przepisu art.22a ust.3 cyt. ustawy, podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Konstrukcja przepisu art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, oparta jest na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że organ administracji publicznej może dokonać wyboru skutku prawnego. Może on zatem wydać zarówno decyzję pozytywną w postaci zmiany zezwolenia, jak i decyzję negatywną czyli odmówić jego zmiany. W treści art. 22a ust. 1 cyt. ustawy wskazane zostały kryteria wydania decyzji negatywnej. Przesłanki przemawiające za wydaniem decyzji odmawiającej zmiany zezwolenia mogą stanowić: zagrożenie jakie stanowić będzie linia regularna dla linii już istniejących, a także stwierdzenie braku przestrzegania warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonywanie przewozów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem W świetle powyższej regulacji prawnej, obowiązkiem organu administracji w niniejszej sprawie było ustalenie, czy wydanie zezwolenia na zaproponowane przez wnioskodawcę kursy na trasie Ż[...] - L[...] me spowodują zagrożenie dla już istniejących linii regularnych realizowanych przez innych przewoźników oraz czy strona przestrzega warunki dotychczasowego zezwolenia. W ocenie Kolegium, ustalenia organu I instancji w powyższym zakresie uznać należało za prawidłowe i poparte w zgromadzonym materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ I instancji przeprowadził analizę rynku i świadczonych usług w zakresie transportu osób na przedmiotowej trasie. Podkreślić należy, iż na podstawie tej analizy w sposób wyraźny wykazano, że linia komunikacyjna L[...] - Ż[...] obsługiwana jest przez kilku przewoźników - przewoźników prywatnych oraz PKS, a częstotliwości kursowania pojazdów do przewozu osób są wystarczające. Dokonana analiza wykazała również, iż zaproponowane przez skarżącego kursy jazdy zaplanowane zostały w niewielkich odstępach czasu przed realizowanymi kursami: trasa Ż[...]-L[...] - godzina odjazdu [...] z Ż. z odstępem 15 minutowym od już realizowanego kursu przez PKS z odjazdem o godzinie [...], trasa L[...]-Ż[...] - godzina odjazdu z L. [...] z 12-minutowym odstępem od kursu A. Z. z godz. [...], przy czym odstęp w P. wynosi już 4 minuty, a w G. 1 minutę; godzina odjazdu z L. [...]z 10-minutowym odstępem od kursu PKS z godz. [...], godzina odjazdu z L. [...]z 15-minutowym odstępem od kursu A.Z. z godz. [...], odcinek L. – P. - godzina odjazdu z L. [...]o tej samej godzinie odjazdu co kurs A. J. do K., odcinek P[...] - L[...] - godzina odjazdu z P. [...]o tej samej godzinie co kurs realizowany przez W. R.; godzina odjazdu z P. [...]o tej samej godzinie co kurs realizowany przez H. D.; godzina odjazdu z P. [...]z 4minutowym odstępem od kursu T. C. z godz. [...]; godzina odjazdu z P. [...]z 1-minutowym odstępem od kursu B. R. z godz. [...]; godzina odjazdu z P. [...]z 1-minutowym odstępem od kursu PKS z godz. [...]. Z treści powyżej powołanego materiału dowodowego dodatkowo wynika, że w ciągu jednego dnia realizowanych jest po 8 kursów relacji L. – Ż., a na odcinku L.-P. 170 kursów, z kolei P.-L. - 192 kursy. Z tego powodu można stwierdzić, że mieszkańcy wszystkich gmin znajdujących się na wskazanej trasie mogą korzystać z dużej ilości połączeń do i z L. oraz miejscowości pośrednich. Organ I instancji stosownie do przepisu art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy o transporcie drogowym zwrócił się do Starostów Powiatów, przez które przebiega przedmiotowa linia o dokonanie wymaganych uzgodnień. Należy zwrócić jednak uwagę, że same pozytywne uzgodnienia organów właściwych ze względu na przebieg planowanej trasy nie implikują obowiązku wydania przez organ I instancji stosownego zezwolenia na wykonywanie transportu osób. Z treści tych uzgodnień oraz innych zebranych przez organ pism nie wynika, że na terenie właściwości tych organów istnieje szczególnie uzasadniona potrzeba, co do zasadności wprowadzenia dodatkowych kursów komunikacyjnych na przedmiotowej linii. Mając powyższe ustalenia na uwadze należy stwierdzić, iż potrzeby przewozowe na proponowanej linii o wskazanych przez wnioskodawcę godzinach są w pełni zaspokojone, a wprowadzenie zmienionych kursów doprowadzi do spadku liczby przewożonych pasażerów, co w rezultacie przyczyni się do spadku rentowności kursów realizowanych przez dotychczasowych przewoźników, a w konsekwencji do likwidacji tychże linii. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego obowiązujące przepisy dają możliwość organom administracji publicznej do oceny zasadności wniosku strony o wydanie przedmiotowego zezwolenia pod względem prawidłowego wykonywania przez wnioskodawcę innych udzielonych zezwoleń. Celem tych przepisów jest w szczególności ocena wiarygodności i rzetelności wnioskodawcy odnośnie do dotychczasowej działalności w zakresie transportu osób. Organ mógł więc uwzględnić fakt, iż w toku czynności kontrolnych wykazano dokonanie przez skarżącego naruszeń obowiązującego zezwolenia i przepisów ustawy. W trakcie przeprowadzonej kontroli w dniu [...]września 2007 r. stwierdzono m.in. naruszanie przepisów ustawy poprzez wysadzanie pasażerów poza przystankami ujętymi w rozkładzie jazdy, zakończenie kursu przed czasem, przyspieszanie realizacji kursu oraz brak w pojeździe licencji. Na podstawie ustaleń kontroli nałożono na stronę karę pieniężną decyzją z dnia [...] października 2007 r. znak: [...] w wysokości [...] zł. Okoliczność ta, jak wskazano wyżej, zgodnie z przepisem art. 22a ust. l pkt 2 lit.d), może uzasadniać odmowę zmiany wydanego uprzednio zezwolenia. W ocenie Kolegium, organ I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący zebrał materiał dowodowy w sprawie i wyjaśnił jej okoliczności faktyczne sprawy, a po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących odmowę zmiany zezwolenia na wykonanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii L. Ż. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, iż strona wtoku przeprowadzonego postępowania obu instancji miała możliwość zapewnioną możliwość czynnego w mm udziału, w szczególności poprzez składanie wniosków i uwag. Kolegium wskazało, że organ I instancji, pomimo negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, nie wykluczył wydania zezwolenia na przewóz osób na przedmiotowej trasie w innych godzinach niż zaplanowane przez skarżącego. Organ I instancji poinformował stronę pismem z dnia [...] lutego 2009 r. o możliwości uruchomienia kursów z innymi godzinami odjazdu, rezygnacji z niektórych przystanków pośrednich, uruchomienia kursów na linii L.-K. Strona wprawdzie zaproponowała rezygnację z niektórych przystanków m.in. K., Kol. K., K., W., J., jednakże stwierdziła, że uruchomienie zaproponowanych przez organ I instancji kursów nie będzie opłacalne, co dotyczy również kursów w soboty i niedziele oraz w godzinach rannych i wieczornych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie mógł skorygować swojego rozkładu jazdy, gdyż nie był poinformowany o tym, że na przedmiotowej linii kursy realizowane są także przez innych przewoźników, Kolegium stwierdziło, iż ten zarzut jest bezzasadny, nie tylko z uwagi na fakt, że pismem z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...]strona została poinformowana o kolizjach jej propozycji z kursami PKS i kursami A. Z., ale również ze względu na powszechnie znaną okoliczność funkcjonowania innych przewoźników na tej trasie. W tej kwestii należy również dodać, iż powyższa okoliczność wynika z przeprowadzonej analizy, do której skarżący miał zapewniony dostęp. Ponadto wszystkie wskazane przez organ I instancji kolizje zostały oparte o dane z wcześniej wydanych zezwoleń. Informacje te znajdują się w aktach sprawy, do których stronie zapewniono dostęp stosownie do przepisu art. 10 k.p.a. Dotyczy to także wszystkich stanowisk innych przewoźników świadczących swoje usługi na przedmiotowej linii oraz na odcinkach w niej zawierających się. Organ I instancji wykazał również stronie, iż na podstawie informacji od samorządów lokalnych istnieje potrzeba uruchomienia komunikacji w innych godzinach oraz w soboty i niedziele (.k. 175, 178, 181 akt sprawy I instancji). Sugestie te zostały przez stronę przy konstruowaniu rozkładu pominięte lub wobec nich strona zajęła stanowisko negatywne z uwagi, w jej opinii, na ich nieopłacalność. Wprawdzie strona powołała się na pisma kilku sołtysów o potrzebie uruchomienia dodatkowych kursów (k. 231-226), jednakże w świetle przeprowadzonej analizy rynku uznać należy, że nie odzwierciedlają one stanu faktycznego i sporządzone zostały jedynie na użytek niniejszego postępowania. Podkreślenia wymaga również ogólny stan rynku przewozu osób w transporcie krajowym. Kolegium, mając na uwadze konieczność dokonywania kompleksowej oceny świadczonych usług przewozu osób, analizuje wiele analogicznych do niniejszej spraw związanych z wykonywaniem przewozu osób na wielu liniach komunikacyjnych. Negatywne zjawiska jakie występują przy tego rodzaju sprawach tj. nieuczciwa konkurencja, podbieranie pasażerów poprzez projektowanie godzin odjazdów bezpośrednio przed odjazdami innych przewoźników, tzw. wyścigi kierowców, faktyczne naruszanie przez nich zasad ruchu drogowego, w tym dozwolonej prędkości przejazdu jest zjawiskiem powszechnie znanym (znanym również stronie postępowania). Zasadnym jest więc ograniczanie tego rodzaju negatywnych zjawisk, w tym bezzasadne zagęszczania ilości kursów, jako powodujących zwiększenie niebezpieczeństwa nie tylko dla przewożonych osób, ale również innych użytkowników dróg. Prewencyjne działanie organu I instancji w tym zakresie należy uznać za wszech miar uzasadnione. W skardze sądowej Z. Z. zarzucił, że niewłaściwe przeanalizowano przedłożony rozkład jazdy i mylnie wskazano poszczególne odstępy czasowe wynikającego z rozkładów jazdy innego przewoźnika – PKS. Pominięto duże zapotrzebowanie na przewóz osób na tej trasie. Skoro opinie wszystkich urzędów (w tym starostw powiatowych) były pozytywne, to brakowało podstaw do wydania odmownej decyzji w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez marszałka województwa w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej, wykraczającej poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże nie wykraczającej poza obszar województwa. Kolegium ma rację, że konstrukcja przepisu art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, oparta jest na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organ administracji publicznej rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych może wydać zarówno decyzję pozytywną dla strony, jak i decyzję negatywną czyli odmowną. Zgodnie z art. 22 a ust. 2 ustawy o transporcie o drogowym, organ administracji publicznej właściwy do wydania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym może odmówić udzielenia lub zmiany powyższego zezwolenia w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: 1) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników (art.22a ust. 1 pkt 2 lit. a); 2) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych (art.22a ust.1 pkt 2 lit.b); 3) wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, krajowych przewozów regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni (art.22a ust.1 pkt 2 lit.c); 4) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (art.22a ust. 1 pkt 2 lit.d). Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób (art.22a ust.3 ustawy). Lektura akt sprawy wskazuje, że Marszałek Województwa L. przed wydaniem decyzji nie przeprowadził niezbędnej analizy, o której mowa w art. 22 a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Wprawdzie organ podejmuje próbę przeanalizowania sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób na linii komunikacyjnej Ż. – L., co ilustruje wyodrębniony fragment uzasadnienia decyzji "Analiza sytuacji rynkowej" to jednak nie sposób uznać tego rodzaju działania za wykonanie obowiązku przewidzianego ustawą. Przewiduje ona w art. 22 a ust. 5, że organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w roku przeprowadza analizę, o której mowa w ust. 3, z uwzględnieniem między innymi: - istniejącej komunikacji, w tym rodzajów pojazdów , godziny ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowania do potrzeb społecznych, -dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf, - przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych. Przepis powyższy w powiązaniu z treścią art. 22 a ust. 1 pkt 2 litera a) oznacza, że bez pełnej analizy sytuacji rynkowej w zakresie przewozu osób organ nie może odmówić wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów na zaplanowanej przez wnioskodawcę linii komunikacyjnej. W przeciwnym wypadku rozstrzygnięcie organu jest nieuzasadnionym, a przez to dowolnym, nie mającym oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. To z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy – zebranego stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - ma wynikać, czy i z jakich powodów projektowana linia przewozów regularnych stanowić będzie zagrożenie dla istniejących już linii komunikacyjnych. Lakoniczna analiza z dnia [...] grudnia 2008 r. (k.145 – 146 akt adm.) zawierająca głównie zestawienie i porównanie zaplanowanego przez wnioskodawcę rozkładu jazdy z godzinami odjazdów innych przewoźników, obsługujących do tej pory określoną linię komunikacyjną oraz adnotacją na temat przeprowadzonej wcześniej kontroli, zakończonej decyzją organu z dnia [...] października 2007 r. o wymierzeniu wnioskodawcy kary pieniężnej w kwocie [...] zł za naruszenie warunków udzielonego wcześniej zezwolenia, jest niewystarczające do podjęcia przez organ uznaniowej decyzji w trybie art. 22 a ust. 1 pkt litera a) ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Marszałka Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w istocie ogranicza się do stwierdzenia, że istnieje zagrożenie dla linii już istniejących, czego dowodzić ma zestawienie częstotliwości kursów i godzin odjazdów pojazdów należących do przewoźników funkcjonujących na lokalnym rynku przewozów pasażerskich, w tym PKS. To za mało na podjęcie merytorycznej decyzji, jeśli się zważy, że ustawa o transporcie drogowym wymaga analizy sytuacji rynkowej. Wymogów takiej analizy nie spełnia obszerne uzasadnienie decyzji organu I instancji, który podaje w ślad za informacjami uzyskanymi tylko od jednego z przewoźników, to jest PKS, pewne dane ekonomiczne, dotyczące na przykład 3310 ilości przewiezionych osób w okresie [...]listopada 2008 r. na trasie Ż. – P. – L., rentowności na tej linii wynoszącej [...]zł/km . Skoro źródłem tych danych jest jeden z przewoźników, to w sytuacji, kiedy organ nie bazuje na własnych dokładnych ustaleniach, a powinien – jak wyżej wykazano przeprowadzić co najmniej raz w roku analizę sytuacji rynkowej – nimi dysponować, trudno odeprzeć zarzut braku obiektywizmu, co strona podnosi w skardze sądowej, przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów pasażerskich. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że przepis art. 22 a ust. 1 pkt 2 litera a) ustawy o transporcie drogowym, stanowiący ograniczenie zasady wolności gospodarczej, musi być interpretowany ściśle i może znaleźć zastosowanie tylko wówczas, gdy prawidłowo zostaną poczynione i udowodnione rzeczywiste zagrożenia (finansowe lub organizacyjne) dla istniejących linii komunikacyjnych, przy czym samo wystąpienie konkurencji nie jest równoznaczne z zagrożeniem (zob. wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt II GSK 402/08). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w stopniu pozwalającym na merytoryczne rozstrzygnięcie. Zabrakło bowiem rzetelnej analizy okoliczności dających podstawę do zastosowania art. 22 a ust. 1 pkt 2 litera a) ustawy o transporcie drogowym, co czyniło, iż skontrolowana decyzja w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób, była rozstrzygnięciem wadliwym. Nic nie stało na przeszkodzie, aby organ poczynił ustalenia na temat tak zwanego potoku pasażerów, to jest ilości osób wsiadających i wysiadających na poszczególnych przystankach usytuowanych na trasie przedmiotowej linii komunikacyjnej. Chodzi tu między innymi o przystanek początkowy i końcowy. Sygnalizowany przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji aspekt związany z obniżeniem rentowności przewoźników obsługujących trasę musi być do końca wyjaśniony i potwierdzony wszechstronną analizą. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił obie wyżej omówione decyzje na mocy art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.