III SA/Lu 345/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2004 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], oznaczonym numerem [...], wydanym na podstawie przepisu art. 135r ust. 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r., nr 7, poz. 58 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu zażalenia R. D. na postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2004r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że R. D. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] września 2000r. o ukaraniu wydaleniem ze służby. Wniosek został złożony na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ze wskazaniem, że z dniem 30 września 2003r., na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2002r., utracił moc obowiązującą zapis § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998r., nr 4, poz. 14). Następnie postanowieniem z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji (zgodnie z właściwością określoną przepisem art. 135r ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji) wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem Komendanta Powiatowego Policji, skoro orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego weszło w życie z dniem 30 września 2003r., to termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego upłynął w dniu 30 października 2003r. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło dopiero w dniu 16 grudnia 2003r., a wiec po upływie terminu określonego w art. 135r ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w całości zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji, podnosząc przy tym, że roczny termin od ogłoszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego do jego wejścia w życie był dostatecznie długi do zapoznania się z jego treścią. Na powyższe postanowienie R. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł w skardze, że w świetle zmiany przepisów ustawy o Policji, dokonanych na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przysługuje mu możliwość wznowienia postępowania dyscyplinarnego i administracyjnego. Nie jest, jego zdaniem, zasadne postanowienie Komendanta Wojewódzkiego, w sprawie utrzymania w mocy postanowienia Komendanta Powiatowego Policji o odmowie wznowienia postępowania w jego sprawie. Skarżący nie zgodził się z argumentem Komendanta Wojewódzkiego Policji, który utrzymał zaskarżone postanowienie powołując się na przekroczenie terminu do składania wniosku o wznowienie postępowania. Według skarżącego, przekroczył on wymagany termin, gdyż jako emeryt mieszkający na wsi nie ma dostępu do publikacji prawnych. Skarżący podniósł, że w sytuacji uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, można termin przywrócić. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził ponadto, że wniosek skarżącego o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, jest przedmiotem odrębnego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy stwierdzić, że zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania czy organ administracji publicznej w toku postępowania nie naruszył przepisów prawa. Owa kontrola obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przypadku funkcjonariusza Policji takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r., nr 7, poz. 58 ze zm.), zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jest oczywiste, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest kończącym postępowanie, a więc poddanym kontroli sądów administracyjnych. W okolicznościach niniejszej sprawy, kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 cyt. ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 8 października 2002 r. (Dz. U. Nr 176, poz. 1457), orzekł o niezgodności z przepisem art. 92 ust. 1 Konstytucji przepisu art. 139 ust. 2 cyt. ustawy o Policji, w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, przy czym określił termin utraty mocy obowiązującej tego przepisu na dzień 30 września 2003r. Postępowanie dyscyplinarne w stosunku skarżącego prowadzone było na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998r., nr 4, poz. 14 ze zm.). Oznacza to, że do postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego – w dacie wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – znajdowały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zagadnienie to nie było uregulowane w przepisach cyt. rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (zob. § 45 tego rozporządzenia). W myśl przepisu art. 145a § 1 i 2 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W takiej sytuacji skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Taki sam termin wprowadzony został w cyt. ustawie o Policji, co nastąpiło na skutek wejścia w życie przepisu art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz.U. z 2003r., nr 192, poz. 1873), z dniem 29 listopada 2003 r., jednakże – wbrew stanowisku wyrażonemu przez organy obu instancji – przepis art. 135r ust. 3 tej ustawy nie znajdował zastosowania, gdyż termin jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, upłynął przed wejściem w życie tego przepisu. Jest bezsporne, ze skarżący uchybił terminowi określonemu w przepisie art. 145a § 2 k.p.a., co na podstawie przepisu art. 135r ust. 9 cyt. ustawy o Policji w zw. z art. 145a § 2 k.p.a., stanowiło podstawę odmowy wznowienia postępowania. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że odrębnym zagadnieniem jest ewentualne przywrócenie skarżącemu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co podnosi skarżący w skardze. Dopuszczalność oraz istnienie przesłanek do uwzględnienia takiego wniosku nie może być przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, bowiem zaskarżone postanowienie nie zawiera rozstrzygnięcia w tym zakresie. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz, 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.