III SA/Lu 349/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie wniosku M. B. o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W dniu 27 stycznia 2016 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) M. B. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W dniu 1 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przekazał skargę M. B. Głównemu Inspektorowi transportu Drogowego. W dniu 29 lutego 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie w/w skargę M. B. wraz z odpowiedzią na skargę. Postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. B. z uwagi na złożenie jej po terminie. W dniu 17 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że przesyłka została błędnie zaadresowana i nadana przez zatrudnionego w kancelarii praktykanta. Pełnomocnik nie posiadał na ten temat wiedzy, aż do dnia otrzymania odpowiedzi na skargę Głównego Inspektora Transportu Drogowego, co miało miejsce w dniu 11 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04). Wniosek o przywrócenie terminu złożony przez skarżącego w niniejszej sprawie odpowiada wymogom określonym w przywołanych wyżej przepisach. Skarżący wniósł go w terminie, dopełniając jednocześnie czynności, której nie dokonał w wyznaczonym terminie. Z akt sprawy wynika, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaczął biec od dnia 11 marca 2016 r., kiedy to pełnomocnik skarżącego otrzymał odpowiedź na skargę Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w której organ wnosił o odrzucenie skargi z uwagi na złożenie jej z uchybieniem terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 17 marca 2016 r. Nie uprawdopodobnił jednak okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że wskazywaną przez pełnomocnika skarżącego przeszkodą w zachowaniu terminu do złożenia skargi było błędne zaadresowanie i nadanie przesyłki zawierającej skargę przez osobę odbywającą praktykę w kancelarii pełnomocnika skarżącego. W ocenie sądu, jako brak winy nie może zostać zakwalifikowana nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie reprezentującego stronę profesjonalnego pełnomocnika, bądź zaniedbanie osoby, którą pełnomocnik posłużył się przy dokonywaniu czynności. Należy podzielić pogląd reprezentowany w doktrynie, że nawet lekkie niedbalstwo powinno prowadzić do odmowy przywrócenia terminu. Podkreślenia również wymaga, że wina w działaniu pracownika kancelarii nie była przez pełnomocnika skarżącego kwestionowana. Wskazywanie na omyłkę pracownika świadczy o tym, że gdyby pracownik ten dołożył należytej staranności w wykonywaniu powierzonych mu czynności, uchybienia terminu można było uniknąć. Podkreślić należy, że na pełnomocniku będącym profesjonalistą spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że profesjonalny pełnomocnik dochowując należytej staranności powinien był trzymać pieczę przez skontrolowanie dokonanych przez praktykanta czynności, nad prawidłowością nadania przesyłki. Nie ma zatem podstaw do uznania, że pełnomocnik skarżącego nie ponosi winy w uchybieniu termu z uwagi na pomyłkowe nadanie przesyłki zawierającej skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.