III SA/Lu 356/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze Służby w Policji oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. L. Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie zwolnienia T. K. ze służby w Policji z dniem 31 marca 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43. poz. 277 z późn. zm., dalej jako ustawa). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 23 stycznia 2011 r. I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w L. wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy tj. popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego były ustalenia poczynione w toku postępowania przygotowawczego RSD-55/11, Ds. 116/11/s, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w L. w sprawie wypadku drogowego w dniu [...] 2011 r. w miejscowości K.. Ze wstępnych ustaleń wynikało, iż o godz. 18.30 w K. na oznakowanym przejściu dla pieszych kierujący samochodem osobowym potrącił pieszego, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia. Pieszy doznał licznych wielonarządowych obrażeń. Pokrzywdzony w chwili zdarzenia drogowego był w stanie po użyciu alkoholu (podał, że wypił 3 piwa). W toku podjętych bezpośrednio po zdarzeniu czynności w trybie art. 308 k.p.k. w odległości około 1 km od miejsca wypadku drogowego znaleziono porzucony samochód marki [...] nr rej. [...] z widocznymi uszkodzeniami. Właściciel samochodu – G. K., w dniu 20 stycznia 2011 r. początkowo podał, iż jego samochód został skradziony z jego posesji w tym dniu w godzinach popołudniowych. Kradzież samochodu zgłosił Policji. Jednakże w dniu 21 stycznia 2011 r. przed przyjęciem zawiadomienia o przestępstwie, gdy policjant pouczył go o odpowiedzialności karnej z art. 233, 234 i 238 k.k., G. K. oświadczył, że nie będzie składał zawiadomienia, gdyż kradzież nie miała miejsca. Samochód za jego zgodą wziął skarżący, który miał pojechać do K. W dniu 21 stycznia 2011 r. o godz. 13 skarżący został zatrzymany jako podejrzany o spowodowanie wypadku drogowego. W dniu 23 stycznia 2011 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w L. przedstawił skarżącemu zarzut, że w dniu [...] 2011 r. w miejscowości K. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-ki [...] nr rej. [...] na prostym odcinku drogi nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił przechodzącego przez oznakowane przejście dla pieszych P. B., powodując u niego obrażenia które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała na czas powyżej dni 7, a następnie nie udzielając pomocy rannemu oddalił się z miejsca wypadku, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk. w zw. z art. 178 § 1 kk. Skarżący w swych zeznaniach potwierdził, że uczestniczył w tym zdarzeniu drogowym, lecz pieszy nagle wtargnął pod kierowany przez niego samochód. Skarżący odjechał z tego miejsca w obawie przed linczem ze strony jego znajomych, którzy w tym miejscu i o tej porze przebywają i spożywają alkohol. Żadnych mężczyzn nie widział. ale był przekonany, że zawsze tam stoją. W nieznacznej odległości od miejsca potrącenia zatrzymał samochód, zamierzając wrócić w to miejsce. Zauważył jednak biegnących w jego kierunku nieznanych mu ludzi, więc zaczął uciekać w pobliskie poła. Nic zadzwonił od razu na pogotowie i Policję, gdyż był w szoku, a ponadto jego telefon komórkowy uległ uszkodzeniu. Skarżący zeznał również, że w okresie jego pracy w K., tj. od 2006 r. niejednokrotnie zdarzały się pobicia i bójki, a około dwóch lat temu jednemu z policjantów w K. nieznani sprawcy obrzucili nowy budynek mieszkalny zużytym olejem. Policjanci byli również wyzywani przez pijanych mężczyzn z K. Zdarzenia te potwierdzają zdaniem skarżącego, jego obawy o bezpieczeństwo po zdarzeniu. Opisując przebieg wypadku skarżący zeznał, że jechał przez K. z prędkością około 50 km/h. Zbliżając się do przejścia dla pieszych na ul. Piłsudskiego przy skrzyżowaniu nie widział tam osób w pobliżu, ani na przejściu. Po lewej stronie przejście to było zacienione, tak jakby latarnia nie oświetlała go do końca. Wjeżdżając na przejście zauważył jak gwałtownym krokiem z lewej strony wbiega na przejście mężczyzna ubrany na ciemno, jednak nie miał szans na zahamowanie pojazdu. Skarżący tego dnia nie spożywał alkoholu. W dniu 23 stycznia 2011 r. Prokuratura Rejonowa w L. skierowała do Sądu wniosek o zastosowanie wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Sąd nie uwzględnił wniosku, ale stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż skarżący popełnił zarzucany mu czyn zabroniony. W dniu 24 stycznia 2011 r. Komendant Powiatowy Policji w L. zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy, zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w L. o opinię w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. W dniu 24 lutego 2011 r. do Komendanta Powiatowego Policji w L. wpłynęła negatywna opinia Prezydium Zarządu Wojewódzkiego. NSZZ Policjantów w L. w powyższej sprawie. Komendant Powiatowy Policji w L. rozkazem personalnym 65 z dnia 29 marca 2011 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 marca 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy. Organ uznał, że negatywna opinia związkowa nie jest dla niego wiążąca. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, związanymi z obowiązkiem utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, który powinien być realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki, o jakich jest mowa w art. 25 ustawy o Policji. Skarżący dopuścił się czynu niezgodnego z przepisami obowiązującego prawa, naruszył honor, godność i dobry wizerunek Policji, bowiem zbiegł z miejsca wypadku i nie udzielił pomocy ofierze. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że przekroczono granice uznania administracyjnego, nienależycie wyjaśniono istotę sprawy, wydano rozkazu o zwolnieniu ze służby, mimo braku podstaw do przyjęcia, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 k.k. jest oczywiste (z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a.), odstąpiono od należytego uzasadnienia faktycznego zaskarżonego rozkazu (wbrew dyspozycji art. 107§ 3 kpa), nadano rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności z powołaniem się na istnienie interesu społecznego, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Decyzje wydawane w przedmiocie zwolnienia mają charakter decyzji uznaniowych. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji dotyczy wyłącznie oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, a nie przesądza o winie sprawcy czynu i zastosowaniu sankcji karnych. Zarzucany skarżącemu czyn jest czynem o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 177 § 1 k.k. i art. 178 kk. Natomiast oczywistość popełnienia tego czynu musi być oceniana przez pryzmat stanu faktycznego, który w danej sprawie nie może budzić wątpliwości i jest bezsporny, pewny. Skoro skarżący nie kwestionuje powyższych faktów, o czym świadczą jego zeznania bezpośrednio po zdarzeniu, a popełnienie czynu o znamionach przestępstwa jest poparte ponadto innymi dowodami przeprowadzonymi w trakcie postępowania przygotowawczego, to przesłanka oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa została przez organ wykazana. Świadczą o tym niezbicie - postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 23 stycznia 2011 r., protokół posiedzenia Sądu Rejonowego w L. z dnia 23 stycznia 2011 r. w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, postanowienie Sądu Rejonowego w L. II Wydział Karny z dnia 23 stycznia 2011 r. sygn. II Kp 28/11, protokół przesłuchania świadka T. K. z dnia 21 stycznia 2011 r., protokoły z dnia 20 stycznia 2011 r. z oględzin miejsca wypadku oraz oględzin pojazdu. Ujawnione okoliczności faktyczne związane bezpośrednio z popełnionym czynem w postaci ucieczki policjanta z miejsca zdarzenia oraz nieudzielania poszkodowanemu pierwszej pomocy przedlekarskiej pozwalają na przyjęcie, że organ pierwszej instancji przy ocenie tych okoliczności nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, który winien cieszyć się publicznym zaufaniem i wymaga nieskazitelnej postawy. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że interes skarżącego jest należycie chroniony. Ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne i postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu nie popełnienia przestępstwa. Wówczas zgodnie z art. 42 ust. 1 i 5 ustawy o Policji, funkcjonariusz może być przywrócony do służby na stanowisko równorzędne, z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Analizując zasadność nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy podkreślił, że w tej sprawie zaszła niezbędność niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie, ponieważ zwłoka zagrażała dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy podzielił opinię organu pierwszej instancji, który miał na uwadze szczególny status i zadania Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, co nie jest możliwe, gdy w jej szeregach są funkcjonariusze nie realizujący tychże działań. Na decyzję tę skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez nienależytą i powierzchowną ocenę dowodów zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego i administracyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje na "oczywistość" popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa z art. 177 § 1 w zw. z art. 178 k.k., oraz przez przekroczenie granic uznania administracyjnego polegające na przyjęciu, iż okoliczności związane bezpośrednio z czynem przemawiają za niemożliwością pozostawienia skarżącego w służbie po popełnieniu czynu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wprawdzie organy obu instancji korzystały z materiałów zebranych przez organy ścigania w równolegle toczącym się postępowaniu karnym (przygotowawczym), to jednak miały obowiązek poczynienia samodzielnej, zakreślonej granicami przepisów postępowania administracyjnego oceny dowodów i ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Dla przejrzystości motywów zapadłego rozstrzygnięcia niewystarczające było odwołanie się do treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów, czy postanowienia Sądu w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania. Do organu należało poczynić własne ustalenia faktyczne, których przedmiotem byłoby sprecyzowanie, na czym polegało przestępcze zachowanie skarżącego. W dalszej kolejności organ winien dokonać prawnokarnej oceny zachowania skarżącego pod kątem przepisów art. 177 § 1 k.k. i art. 178 k.k. Uwaga ta dotyczy zarówno tej części zdarzenia, które obejmuje potrącenie pieszego (w ramach art. 177 § 1 k.k.), jak i oceny dalszego zachowania skarżącego, tj. oddalenia się z miejsca zdarzenia (w ramach art. 178 k.k.). Takiej oceny organ II instancji samodzielnie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu nie przeprowadza. W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarżący niesłusznie zarzuca, że w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do zastosowania wobec niego – określonego w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji – trybu zwolnienia ze służby w Policji. Z uwagi na charakter sporu należy wyjaśnić, po pierwsze, że przepis ten określa, iż policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Po drugie, komentowany przepis nie wymaga, aby popełnienie przestępstwa zostało stwierdzone w postępowaniu karnym, prowadzonym w oparciu Kodeks postępowania karnego. Oznacza to, iż wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby na podstawie w./w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy jest dopuszczalne i prawnie skuteczne w sytuacji, kiedy przełożony dyscyplinarny uzna, że okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, iż został popełniony czyn o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Ustawa wymaga w tym zakresie , aby popełnienie tego rodzaju czynu było oczywiste, czyli nie budziło wątpliwości, co zaistnienia zdarzenia świadczącego o popełnieniu przez funkcjonariusza czynu mającego znamiona przestępstwa. Ponadto tego rodzaju czyn uniemożliwia dalsze pełnienie służby przez funkcjonariusza Policji, to znaczy, że nie może on wykonywać czynności wynikających z ustawowych zadań Policji, związanych z obowiązkiem utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, skoro sam funkcjonariusz dopuszcza się czynu niezgodnego z przepisami obowiązującego prawa i traci przez to nieposzlakowaną opinię, o której mowa w art. 25 ustawy o Policji. Szczególny status i zadania Policji wykluczają służbę tych osób, które popełniają czyn o istotnym znaczeniu w aspekcie naruszonego dobra podlegającego prawnej ochronie. Wbrew stanowisku skarżącego, występują ustawowe przesłanki do zwolnienia go ze służby w Policji. W sprawie nie jest sporne, że skarżący jest odpowiedzialny za naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i spowodowanie w dniu [...] 2011 r. wypadku drogowego w miejscowości K.. Już wstępne ustalenia poczynione w toku postępowania karnego wskazują, że na prostym odcinku drogi i na oznakowanym przejściu dla pieszych, skarżący kierujący samochodem osobowym m-ki [...] nr rej. [...] potrącił pieszego, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia. Pieszy doznał poważnych obrażeń ciała. Skarżący nie zatrzymał się, aby udzielić mu pomocy. Skarżący potwierdza, że uczestniczył w tym zdarzeniu drogowym. Nie przypisuje sobie żadnej winy i wyjaśnia, iż pieszy nagle wtargnął pod samochód. Tłumaczy się tym, że odjechał z miejsca wypadku w obawie przed linczem ze strony znajomych pieszego, którzy w tym miejscu i o tej porze przebywają i spożywają alkohol. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że nie można mu zarzucić nie zachowania szczególnej ostrożności. Czyn skarżącego posiada znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 kk. Popełnienie czynu jest oczywiste, co potwierdzają między innymi wyjaśnienia złożone przez samego skarżącego. Pokrzywdzony P. B. został potrącony na oznakowanym przejściu dla pieszych. Doznał obrażeń, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała na czas powyżej dni 7. Rzeczą skarżącego było zatrzymać się i udzielić pokrzywdzonemu pierwszej pomocy. Fakt oddalenia się z miejsca wypadku może być oceniany jako czyn określony w art. 178 § 1 k.k. W tych okolicznościach prawidłową czynnością było wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W sprawie toczyło się już postępowanie przygotowawcze, w trakcie którego w dniu 21 stycznia 2011 r. skarżący został zatrzymany jako podejrzany o spowodowanie wypadku drogowego. Prokuratura przedstawiła skarżącemu zarzut, że w dniu 20 stycznia 2011 r. w miejscowości K. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-ki [...] nr rej. [...] na prostym odcinku drogi nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił przechodzącego przez oznakowane przejście dla pieszych P. B., powodując u niego obrażenia które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała na czas powyżej dni 7, a następnie nie udzielając pomocy rannemu oddalił się z miejsca wypadku, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 kk. w zw. z art. 178 § 1 kk. Zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie narusza prawa. Za nieusprawiedliwione uznać trzeba zarzuty, że rozstrzygnięcie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. jest wynikiem nienależytej i powierzchownej oceny dowodów zgromadzonych w toku postępowania przygotowawczego i administracyjnego., Zebrany materiał dowodowy świadczy o "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa z art. 177 § 1 w zw. z art. 178 k.k. W rezultacie nie można mówić o przekroczeniu przez organ granic uznania administracyjnego. Należy wyraźnie podkreślić, że artykuł 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji upoważnia organ do zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, w sytuacji kiedy zaistnieją określone w tym przepisie przesłanki. Skarżone rozstrzygnięcie L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. omawia je i prawidłowo wyjaśnia motywy zwolnienia skarżącego. Subiektywną jest dokonana przez skarżącego ocena przebiegu zdarzeń, które miały miejsce w dniu wypadku drogowego. To, że organy obu instancji korzystają z materiałów zebranych przez organy ścigania w równolegle toczącym się postępowaniu karnym (przygotowawczym), nie oznacza, iż zaskarżony rozkaz personalny jest arbitralnym rozstrzygnięciem. Zawiera on szeroki opis stanu faktycznego sprawy, jaki i czynu przypisywanego skarżącemu. Na drugi plan schodzi bowiem kwestia prawnokarnej ceny czynu. Rozstrzyga się ją ostatecznie w postępowaniu karnym. Skarżący nie może się domagać, aby w postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby było bardziej precyzyjne od postępowania prowadzonego przez organy ścigania. Przyznanie racji skarżącemu prowadziłoby do wniosku, że funkcjonariusza Policji można zwolnić w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy dopiero wówczas, gdy prawomocnie zakończy się odrębnie prowadzone postępowanie karne i postępowanie administracyjne uzupełni je w sensie dowodowym, poprzez samodzielne i własne ustalenia poczynione przez organ przed podjęciem decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Z tego rodzaju wykładnią art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy nie można się zgodzić chociażby z tego względu, że komentowany przepis nie odwołuje się do prawnokarnej kategorii winy, jako elementu składającego się na pojęcie przestępstwa. Argumentacja podniesiona w uzasadnieniu skargi zmierza do wykazania, że nie zaistniało przestępstwo, gdyż zachowanie skarżącego nie wyczerpywało znamion czynu z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 k.k. Zdaniem skarżącego, żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie uzasadnia tezy, iż naruszył on zasadę szczególnej ostrożności w komunikacji skoro brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu, który podważałby prawdziwość twierdzeń skarżącego, że jedyną bezpośrednią przyczyną wypadku było wtargnięcie pieszego pod samochód. W ocenie skarżącego, za przedwczesne należy uznać stwierdzenie, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa w danym przypadku polegało na nienależytej obserwacji jezdni przez skarżącego, w sytuacji kiedy p postawieniu takiego wniosku może decydować jedynie opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Tego rodzaju zarzuty są niezasadne i podobnie jak i pozostałe argumenty skargi, że do zakwalifikowania zachowania wyczerpującego dyspozycję art. 178 k.k. konieczne jest ustalenie, iż sprawca wypadku podjął świadomie działanie z "kierunkowym zamiarem uniknięcia odpowiedzialności lub jej zminimalizowania", nie podważają stanowiska L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. oraz legalności podjętego przez niego rozkazu personalnego. Organ ma rację, że czyn przypisywany skarżącemu - ze względu na interes społeczny - uniemożliwia skarżącemu dalszą służbę w Policji. Wypada tylko zaznaczyć, że pełnić ją mogą osoby cieszące nieposzlakowaną opinią, a takie wartości jak honor i godność funkcjonariusza Policji muszą być wpisane w kryteria tejże opinii. Nie może być ona dyskusyjną – a jest - w obliczu zdarzenia w postaci wypadku drogowego z udziałem tego funkcjonariusza. Z tych też względów i na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.