III SA/Lu 356/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty pomocy na zalesianie na rok 2016 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Dyrektor L. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] o przyznaniu R. P. pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w wysokości 4.187,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu [...] czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego w B. wpłynął wniosek R. P. (dalej jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") o wypłatę pomocy na zalesianie (PROW 2007-2013), w kolejnym roku realizacji zobowiązania zalesieniowego. W dniu [...] grudnia 2016 r. w gospodarstwie wnioskodawczyni odbyła się kontrola na miejscu w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych i innych niż rolne" przez upoważnionych inspektorów terenowych z Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną kodem ZGR 5 "Zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesiania jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona. Wyniki kontroli zawarto w protokole z czynności kontrolnych nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. (dalej jako "organ I instancji") przyznał wnioskodawczyni pomoc w łącznej wysokości 4 187,00 zł, w tym: - premię zalesieniową w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne objętego PROW 2007-2013" w wysokości 4 187,00 zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 2 664,18 zł, środki krajowe 1 522,82 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy na wstępie przywołał przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2016 r., poz. 153 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie zalesiania"), stanowiącego materialnoprawną podstawę decyzji o przyznaniu płatności. Następnie organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawczyni we wniosku o wypłatę płatności na rok 2016 ubiegała się o wypłatę premii zalesieniowej do powierzchni 4,00 ha, do działki ewidencyjnej Nr 1/9, położonej w województwie l., powiat ż., gmina S., obręb W. W ramach wszczętego na wniosek strony postępowania administracyjnego, wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie na rok 2016 został poddany kontroli kwalifikowalności. W dniu [...] grudnia 2016 r. w gospodarstwie wnioskodawczyni odbyła się kontrola na miejscu w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych i innych niż rolne". Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną kodem ZGR 5 "Zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesiania jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona" - zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia tj. 4,00 ha jest większa niż powierzchnia stwierdzona tj. 3,55 ha (przedeklarowanie powierzchni 0,45 ha). Do protokołu załączono płytę CD zawierającą dane wektorowe z pomiaru oraz dokumentację fotograficzną. Pełnomocnik wnioskodawczyni obecny przy kontroli nie wniósł uwag do protokołu oraz nie złożył zastrzeżeń do wyników kontroli. Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej, ustalona zgodnie z § 4a i 4b rozporządzenia w sprawie zalesiania wynosiła 3,55 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną w kontroli na miejscu wynosiła 0,45 ha, co stanowiło 12,68% (0,45 ha/3,55 ha). W konsekwencji wnioskodawczyni przyznano pomoc na 2016 rok w łącznej wysokości 4.187,00 zł, w tym: - premia zalesieniowa w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego PROW 2007-2013 w wysokości 4.187,00 zł ({3,55 ha*-2*0,45 ha} * 15800,00 zł – 4.187,00 zł). Odnosząc się do zarzutu o zastosowaniu sankcji w postaci zmniejszenia kwoty wsparcia z tytułu zalesienia, organ II instancji wyjaśnił, że bezpośrednie zastosowanie miał art. 19 ust. 1, w związku z art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48, dalej jako "rozporządzenie delegowane nr 640/2014"), zgodnie z którym, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru zatwierdzonego. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro wynik kontroli uprawniał do przyjęcia w rozpatrywanej sprawie, że powierzchnia zalesienia jest mniejsza niż deklarowana i mieści się w powyższych granicach - zgodne z prawem było stosowne zmniejszenie płatności - o dwukrotną wykrytą różnicę. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Stwierdził, że to strona oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek - a ponadto - ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Pokreślił, że nieprawidłowości stwierdzone na zadeklarowanych działkach zostały potwierdzone bezpośrednim dowodem w postaci raportu z czynności kontrolnych, podpisanym przez stronę, w stosunku do których ustaleń nie wniosła żadnych zastrzeżeń w zakreślonym terminie. Raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie wynikające z protokołu kontroli ustalenia, co do stwierdzonych nieprawidłowości mogą być podważone. Niemniej jednak inicjatywa dowodowa w tym zakresie spoczywa na stronie. Odmienna ocena organu - niezgodna z oczekiwaniami strony - nie może oznaczać, iż przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca przedstawiła takie dowody. Organ odwoławczy stwierdził również, że wnioskodawca jest zobowiązany do deklarowania w złożonym wniosku działek rolnych zgodnie ze stanem faktycznym. Deklarowane powierzchnie muszą odpowiadać stanowi faktycznemu w danym okresie. Podstawowym zadaniem kontroli jest więc weryfikacja powierzchni deklarowanej przez wnioskodawców w danym roku gospodarczym. Z tego względu przy ustalaniu powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności uwzględnia się wynik kontroli wniosku dotyczącej roku referencyjnego, którego dotyczy kontrolowany wniosek. R. P. zaskarżyła decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, poprzez bezzasadne przyjęcie, że obszar zgłoszony do wniosku przekracza obszar zatwierdzony. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że powierzchnia zalesienia została potwierdzona raportem z czynności kontrolnych przeprowadzonych [...] grudnia 2011 r. W raporcie tym wskazano symbol GR1, co oznacza, że nie stwierdzono uchybień dotyczących powierzchni zalesienia działki. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, skoro w 2011 roku organ zatwierdził obszar, to obecnie nie można twierdzić, że zgłoszona powierzchnia jest inna niż ta zatwierdzona. Co więcej, obecnie obwód uprawy jest większy niż w 2011 roku. Skarżąca zarzuciła również, że w zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił przyczyn obniżenia premii. Z decyzji trudno wywnioskować, czy stwierdzona powierzchnia działki jest faktycznie mniejsza na gruncie niż ta widniejąca w ewidencji gruntów, czy też stwierdzony obszar zalesienia jest mniejszy niż deklarowany we wniosku. Skarżąca podniosła, że z raportu z czynności kontrolnych z [...] grudnia 2016 r. wynika, że obwód powierzchni całkowitej zalesienia wynosi 892 metry, co posłużyło do ustalenia 3,55 ha zmierzonej zalesionej powierzchni uprawy. Jednocześnie z pomiarów przeprowadzonych w 2011 r., kiedy ustalono, że obwód powierzchni zalesienia wynosi 824 metry, wynika, że zmierzona powierzchnia uprawy wynosi 4,08 ha. Skarżąca wskazała również na błąd pomiarów za pomocą systemu GPS. Zdaniem skarżącego, w trakcie przeprowadzania pomiaru kontrolnego w 2016 r. szerokość strefy buforowej została przyjęta na poziomie 1,25 m, gdyż urządzenie pomiarowe GPS standardowo posiada bufor dokładnościowy < 1,25. Natomiast dla strefy buforowej powinna być uwzględniona tolerancja 1,5 m. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego w takim stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie wypłaty pomocy na zalesianie. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Materialnoprawne przesłanki przyznania pomocy finansowej na zalesianie uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 153 ze zm. - dalej jako "rozporządzenie w sprawie zalesiania"), wydanego na podstawie art. 29 ust 1 pkt 1 i ust. 1a pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2016 r. poz. 1387 ze zm. - dalej jako "ustawa PROW"). Zgodnie z ustawą na organy nałożono jedynie obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy PROW). Natomiast to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ustawy PROW). Na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania i twierdzeń wnioskodawcy. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Obowiązkiem organów w sprawie pozostawało zatem rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, z czego organ się wywiązał. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy rozważyły i poddały ocenie, zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy PROW oraz art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia dokonane przez organ wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie zalesiania, wysokość pomocy na zalesianie, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn "stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej na hektar gruntu i powierzchni zalesionego gruntu objętego obszarem rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit b rozporządzenia nr 640/2014, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, w szczególności zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 16 i art 19 rozporządzenia nr 640/2014, a w przypadku wsparcia na zalesienie - zmniejszeń lub wykluczeń o których mowa w art, 63 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69, z późn. zm.). W myśl zaś § 8 ust. 4b rozporządzenia w sprawie zalesiania obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit b rozporządzenia nr 640/2014 zalicza się powierzchnię gruntu: 1) wyznaczoną przez granicę uprawy leśnej i granicę sąsiedniego gruntu stanowiącego własność innego podmiotu, lecz nie większą niż wyznaczona przez granicę uprawy leśnej i linię biegnącą w odległości: a) 1,5 m od granicy tej uprawy - w przypadku gdy grunt, na którym znajduje się ta uprawa, sąsiaduje z gruntem użytkowanym jako grunt leśny, stanowiącym własność innego podmiotu, b) 3 m od granicy tej uprawy - w przypadku gdy grunt, na którym znajduje się ta uprawa, sąsiaduje z gruntem użytkowanym w sposób inny niż określony w lit. a, stanowiącym własność innego podmiotu; 2) przeznaczoną do działań związanych z ochroną przeciwpożarową, o ile działania takie zostały określone w planie zalesienia; 3) zajętą przez: a) drzewa będące pomnikami przyrody, objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, b) rowy, których szerokość nie przekracza 2 m, c) oczka wodne w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m2. W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 ubiegała się o przyznanie pomocy na zalesianie (PROW 2007-2013), w kolejnym roku realizacji zobowiązania zalesieniowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. przyznano skarżącej premię zalesieniową w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych rolne objęte PROW 2007-2013" w wysokości 4.187,00 zł. Skarżąca kwestionuje wielkość powierzchni stwierdzonej, która stanowiła podstawę przyznanej płatności na zalesianie oraz sposób pomiaru działki. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii pomiaru działki i ustalenia powierzchni obszaru, do którego przysługuje pomoc (w niniejszej sprawie premia zalesieniowa). Z akt sprawy wynika, że we wniosku o wypłatę płatności na rok 2016 skarżąca ubiegała się o wypłatę premii zalesieniowej do działki ewidencyjnej nr 1/9, położonej w województwie l., powiat ż., gmina S., obręb W. We wniosku skarżąca wskazała, że powierzchnia gruntu zalesionego i powierzchnia gruntu zalesionego w ramach wyżej wymienionej działki ewidencyjnej wynosi 4,00 ha. W dniu [...] grudnia 2016 r. w gospodarstwie skarżącej przez upoważnionych inspektorów terenowych z Biura Kontroli na Miejscu L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa została przeprowadzona kontrola na miejscu w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych i innych niż rolne". Wyniki kontroli zawarto w protokole z czynności kontrolnych nr [...]. W tym miejscu podnieść należy, że ustalenie, czy dane grunty kwalifikują się do objęcia pomocą z tytułu zalesienia następuje w wyniku przeprowadzonej zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 kontroli administracyjnej. Z przepisu tego wynika, że zgodnie z art. 59, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu. W myśl zaś art. 28 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69, dalej jako "rozporządzenie wykonawcze nr 809/2014), kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola jest możliwa i stosowna za pomocą kontroli administracyjnych. Kontrole te gwarantują, że: a) spełnione są kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki w odniesieniu do systemu pomocy lub środka wsparcia; b) występuje brak podwójnego finansowania z innych systemów unijnych; c) wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest kompletny i został złożony w odpowiednim terminie oraz, w stosownych przypadkach, złożone zostały dokumenty uzupełniające i świadczą o kwalifikowalności; d) w stosownych przypadkach, istnieje zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi. Stosowanie do treści art. 29 ust. 1 lit. c rozporządzenia wykonawczego nr 809/2014, kontrola krzyżowa dotyczy zgodności między działkami rolnymi zgłoszonymi w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność a informacjami zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych w odniesieniu do działki referencyjnej zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, w celu sprawdzenia kwalifikowalności określonych obszarów do systemu płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich. Art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie: a) określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013; b) określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów środków obszarowych, o których mowa w art. 28-31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; c) lokalizują i ustalają wielkość tych obszarów proekologicznych, wymienionych w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w odniesieniu do których dane państwo członkowskie podjęło decyzję, że uznaje je za obszar proekologiczny. W tym celu państwa członkowskie stosują, w stosownych przypadkach, współczynniki przekształcenia lub współczynniki ważenia określone w załączniku X do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013; d) ustalają, czy mają zastosowanie przepisy dotyczące obszarów górskich, obszarów charakteryzujących się znacznymi ograniczeniami naturalnymi i innych obszarów charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, obszarów Natura 2000, obszarów objętych dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, gruntów rolnych zatwierdzonych do produkcji bawełny zgodnie z art 57 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, użytków rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obszarów wyznaczonych przez państwa członkowskie do wdrażania na poziomie regionalnym lub wspólnego wdrażania obszarów proekologicznych zgodnie z art. 46 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obszarów zgłoszonych Komisji zgodnie z art. 20 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obszarów pokrytych trwałymi użytkami zielonymi, które są wrażliwe pod względem środowiskowym, na obszarach objętych dyrektywą Rady 92/43/EWG lub dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE, jak i dalszych obszarów wrażliwych, o których mowa w art. 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub obszarów wyznaczonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 48 tego rozporządzenia (art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014). Stosownie do przepisu art. 5 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, państwa członkowskie dopilnowują, aby maksymalny kwalifikowalny obszar na działkę referencyjną, o którym mowa w ust. 2 lit. a), był właściwie określony ilościowo w granicach maksymalnie 2%, biorąc przy tym pod uwagę obwód i stan działki referencyjnej. W odniesieniu do środków, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. a) oraz w art. 30 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, państwa członkowskie mogą ustanowić odpowiednie alternatywne systemy, aby jednoznacznie identyfikować grunty objęte wsparciem, w przypadku gdy grunty te są pokryte lasem (art. 5 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014). W myśl zaś art. 5 ust. 5 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych zdefiniowanego w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, który pozwala na wykonanie znormalizowanych pomiarów oraz jednoznaczną identyfikację działek rolnych w zainteresowanych państwach członkowskich. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, systemy te wzajemnie się wykluczają, a każdy z nich zapewnia spójność pomiędzy elementami informacji odnoszącymi się do tego samego położenia. Na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 807 ze zm.) Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest właściwa do tworzenia i prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych. Stosownie do art. 9a ust. 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów , system identyfikacji działek rolnych zawiera: 1) wektorowe granice oraz powierzchnię: a) maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014; b) obszarów, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 640/2014; la) informacje, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 640/2014; 2) identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W myśl zaś art. 9 a ust. 2 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, do prowadzenia systemu, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w szczególności: 1) ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2) dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 3) dane z wniosków o przyznanie płatności; 4) wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym nr 640/2014 i rozporządzeniu wykonawczym nr 809/2014. Przepis art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty "ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. Podczas kontroli zmierzono wyżej wymienioną działkę, na której skarżąca zadeklarowała zalesienie i stwierdzono, że całkowita powierzchnia zalesienia wynosi 3,55 ha, a więc jest mniejsza o 0,45 ha od całkowitej powierzchni zalesienia zadeklarowanej we wniosku skarżącej o przyznanie płatności na rok 2016. W konsekwencji stwierdzoną nieprawidłowość oznaczono kodem ZGR 5 "Zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesiania jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona. Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli na miejscu w dniu [...] grudnia 2016 r. zmierzono powierzchnię całkowitą zalesienia. W trakcie kontroli ustalono, że obwód powierzchni całkowite zalesienia wynosi 892 m. Przyjęto szerokość strefy buforowej 1,25 m. Powierzchnia zmierzona wynosiła 3,55 ha. Skarżąca nie zgadza się z wynikami przeprowadzonych pomiarów, podnosząc, że w 2011 r. ustalono, że obwód powierzchni zalesienia wynosi 824 m. Skarżąca podniosła również, że szerokość strefy buforowej została przyjęta na poziomie 1,25 m, podczas gdy powinna być uwzględniona tolerancja 1,5 m. W procesie ustalania powierzchni działek rolnych stosowane są tolerancje pomiaru z uwagi na konieczność uwzględnienia błędów pomiaru. Wielkość tolerancji obliczana jest zgodnie z zasadami określonym przez Komisję Europejską i zamieszczonymi w Dokumencie Technicznym JRC IPSC/G03/P/SKA/ska D(2003) (1576). Sposób obliczenia tolerancji pomiaru zależy od narzędzia zastosowanego do pomiaru. W przypadku pomiaru powierzchni wykonanego przy użyciu odbiorników GPS tolerancja pomiaru jest równa powierzchni będącej iloczynem obwodu działki rolnej i szerokości strefy buforowej. Jak wynika z protokołu kontroli podczas pomiarów szerokość strefy buforowej przyjęto na 1,25 m. Powyższe było nieprawidłowe albowiem zgodnie z art. 30 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5- metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Wprawdzie istotnie rozporządzenie to utraciło moc, jednakże stosuje się je nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. (art. 86 rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina). Powyższa nieprawidłowość pozostawała bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia z tej przyczyny, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej odbiegała od powierzchni stwierdzonej w takim zakresie, który nie mieścił się również w granicach tolerancji określonych nawet przy uwzględnieniu 1,5- metrowej strefy buforowej. Podstawą do ustalenia powierzchni gruntów posiadanych przez rolnika jest jego deklaracja. W niniejszej sprawie zadeklarowana powierzchnia zalesienia na działce, gdzie kontrola wykazała nieprawidłowości, znacznie odbiega od powierzchni stwierdzonej, jak również nie mieści się w granicach tolerancji. Jak już wskazano tolerancja pomiaru jest równa powierzchni będącej iloczynem obwodu działki rolnej i szerokości strefy buforowej. Odnosząc się do niniejszej sprawy wskazać należy, że powierzchnia zmierzona wynosiła 3,55 ha, tolerancja pomiaru, przy przyjęciu strefy buforowej 1,25 m wynosiła zaś 0,11 ha (829 m x 1,25 m = 1115 m2, tj. 0,11 ha). Przyjmując, że strefa buforowa powinna wynieść 1,5 m, tolerancja pomiaru wynosiłaby: 829 m x 1,5 m = 1338 m2, tj. 0,1338 ha, czyli w przybliżeniu 0,13 ha. Skoro zmierzona powierzchnia zalesienia wynosiła 3,55 ha, to powierzchnia zmierzona powiększona o wartość tolerancji przy przyjęciu strefy buforowej 1,5 m wynosiłaby 3,68 ha (3,55 ha + 0,13 ha = 3,68 ha). Z powyższego wynika, że nawet gdyby przyjąć większą wartość tolerancji pomiaru, to powierzchnia obszaru zalesienia wynosiłaby 3,68 ha, a więc i tak byłaby mniejsza od powierzchni zadeklarowanej przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016, czyli 4 ha. W konsekwencji różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wynosiłaby 0,32 ha (4 ha – 3,68 ha = 0,32 ha), czyli 8%, a jeżeli różnica wynosi więcej niż 3%, to w świetle art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, płatność przyznaje się w pomniejszonej wysokości. Z tych też przyczyn przyjęcie przez organ przy dokonywaniu pomiarów węższej strefy buforowej pozostawało bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia albowiem zadeklarowana powierzchnia działki rolnej odbiegała od powierzchni stwierdzonej w tak znacznym zakresie, który nie mieścił się w granicach tolerancji określonych nawet przy uwzględnieniu 1,5- metrowej strefy buforowej. Na marginesie już więc tylko należy wskazać, że tolerancja pomiaru to różnica pomiędzy wymiarem maksymalnym a minimalnym. Obejmuje ona odchyłkę górną, określającą błąd wymiaru normalnego w kierunku największego dopuszczalnego wymiaru, jak również odchyłkę dolną, jako błąd wymiaru normalnego w kierunku najmniejszego dopuszczalnego wymiaru. W istocie zatem przy powiększaniu powierzchni stwierdzonej działki o wartość tolerancji należałoby ją zwiększyć jedynie o wartość odchyłki górnej, tj. o połowę powierzchni 0,13 ha, co tym bardziej uzasadniałoby przyjęcie, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną nie może zostać usprawiedliwioną jedynie dopuszczalnym błędem pomiarowym. Nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącej, że powierzchnia obszaru zalesienia powinna zostać przyjęta na takim samym poziomie jak stwierdzona w roku 2011. Z powołanych powyższej przepisów wynika, że każdy wniosek poddawany jest kontroli administracyjnej. Kontrola może zostać uzupełniona o kontrole na miejscu. Obowiązkiem każdego producenta rolnego jest weryfikacja przed złożeniem wniosku powierzchni gruntów rolnych, przez jej dostosowanie do stanu faktycznego na dany rok. Dane wskazane w pierwszym wniosku o przyznanie płatności oraz wyniki kontroli przeprowadzone w latach poprzednich nie zwalniają producenta z odpowiedzialności za zgodność danych zawartych we wniosku na kolejny rok ze stanem faktycznym. Podnieść w tym miejscu należy, że zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zalesiania, pomoc na zalesianie obejmuje premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia. Zalesianie jest więc zobowiązaniem o charakterze wieloletnim. Skarżąca przed przyznaniem pomocy zalesieniowej oświadczyła, iż zna zasady korzystania z niej i podpisała zobowiązanie do prowadzenia uprawy leśnej przez okres 15 lat od otrzymania pierwszej płatności na zalesianie. Zobowiązała się także do poinformowania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie mającym wpływ na przyznanie, pobieranie i wypłacanie pomocy, zmianie stanu faktycznego i prawnego. Obowiązki te były wyraźnie wyartykułowane w treści formularza wniosku, który skarżąca podpisała. W niniejszej sprawie, wyniki kontroli powierzchni zalesienia z 2011 nie mogły być zatem uwzględnione w 2016, ponieważ dla oceny wniosku i przyznania płatności istotny jest stan faktyczny na gruncie w roku, w którym płatność ma zostać przyznana. Podnieść również należy, że skarżąca nie złożyła zastrzeżeń ani uwag do raportu z czynności z dnia [...] grudnia 2016 r., w którym została prawidłowo pouczona o możliwości wniesienia uwag oraz możliwości odwołania się od wyników kontroli. Niezasadnie zatem skarżąca w przedmiotowej kwestii odwołuje się do ustaleń wynikających z raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2011 r. Po pierwsze, jak już wskazywano, deklarowane we wniosku o płatność powierzchnie gruntów, rodzaje upraw oraz ich stan muszą odpowiadać stanowi faktycznemu istniejącemu realnie na gruncie w danym okresie. Dla przyznania płatności na rok 2016 istotny był zatem stan gruntów rolnych istniejący w 2016 r., a nie w latach wcześniejszych, w tym w roku 2011. Po drugie uwadze skarżącej uszło to, że powierzchnia gruntów określona w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w 2011 r. nie została w całości ustalona w wyniku pomiaru całości gruntów. Z raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w 2011 r. wynika między innymi, że udział gat. drzew iglastych w pow. zalesienia ustalono na podstawie pomiaru GPS (2,80 ha), dowodów zakupu sadzonek oraz planu zalesienia, zaś powierzchnie zastosowania repelentów ustalono na podstawie planu zalesienia, okazanych dowodów zakupu repelentów albowiem nie było możliwości pomiaru za pomocą GPS w dniu kontroli (k.59, 61 akt administracyjnych). Z powyższego wynika, że w trakcie czynności kontrolnych w 2011 r. pomierzono faktycznie jedynie część zadeklarowanego obszaru, zaś co do pozostałej powierzchni poprzestano na danych wynikających z dokumentów przedstawionych przez wnioskodawczynię. Z tego też względu wyniki te nie mogą dyskredytować obecnie przeprowadzonych pomiarów całej działki, albowiem w 2011 r. pomiarów dokonano jedynie co do części działki. Analogicznie także dokument w postaci protokołu udatności uprawy leśnej z [...] kwietnia 2013 r. nie może stanowić wystarczającej podstawy do podważenia wyników kontroli przeprowadzonej w 2016 r. Po pierwsze przedmiotem czynności objętych tym protokołem była ocena udatności uprawy leśnej, a nie ustalenie rzeczywistej powierzchni działki zgłoszonej do programu pomocowego. Po drugie z protokołu tego nie wynika w żaden sposób, że rzeczywista powierzchnia działki objętej zalesianiem wynosi 4 ha. Podsumowując stwierdzić należy, że powierzchnia do pomocy na zalesianie została ustalona prawidłowo. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej, że organ nie wyjaśnił z jakiej przyczyny premia na zalesiania została przyznana w zmniejszonej wysokości. Zgodnie z art. 19 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru zatwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20 % obszaru zatwierdzonego, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, co następuje: Powierzchnie deklarowana w niniejszej sprawie wynosiła 4 ha. Powierzchnia stwierdzona (w wyniku prawidłowo przeprowadzonych czynności kontrolnych, o czym była mowa powyżej) wynosiła 3,55 ha. Różnica obszaru zadeklarowanego i stwierdzonego wynosiła: 4 ha – 3,55 ha = 0,45 ha. 0,45 ha stanowi zaś 12,68%. Stawka premii zalesieniowej wynosiła 1.580,00 zł/ha. W świetle art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy: {3,55 ha – (2 x 0,45 ha)} x 15.00,00 zł = 2,65 ha x 1.580,00 zł = 4.187,00 zł. Organ w niniejszej sprawie prawidłowo zatem obliczył wysokość przysługującej skarżącej premii zalesieniowej i wbrew zarzutom skargi, wyjaśnił przyczyny pomniejszenia premii oraz przedstawił szczegółowe wyliczenia w tym zakresie. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.