III SA/Lu 364/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania T. T. (dalej także jako "skarżący", "zarządzający transportem") utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 5 lipca 2020 r. o godz. 09:25, na odcinku autostrady nr [...] (5km+300m), inspektorzy inspekcji transportu drogowego zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] Pojazdem kierował D. L.. Do kontroli okazano dokumenty przewozowe: CMR nr [...] MRN [...], z których wynikało, że przejazd, wykonywany w imieniu [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., odbywał się z Rosji, po uprzednim załadunku palet drewnianych o masie 5838 kg (brutto), do miejscowości P. we Francji. Kontrolerzy na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalili, że międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy wykonywany był w dniu 5 lipca 2020 r. czyli w okresie wakacyjnym, w godzinach 8:00 - 22:00. Oznacza to, że pojazd poruszał się z naruszeniem § 2 pkt 3 lit. c rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Przepis wprowadza okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na obszarze całego kraju, w następujących terminach w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h - od godziny 8:00 do godziny 22:00 w niedziele. Czynności z kontroli utrwalone zostały w protokole z dnia 7 lipca 2020 r. nr [...] Na podstawie danych zawartych na stronie Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego ustalono, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie spółki [...] Sp. z o.o. jest T. T.. Wobec powyższego, L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił T. T., jako zarządzającego transportem, o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 27 lipca 2020 r. skarżący złożył wyjaśnienia. W jego opinii nie jest stroną w postępowaniu, gdyż jedyną osobą odpowiedzialną za naruszenie przepisów prawa jest kierowca D. L.. Do przesłanych wyjaśnień załączył oświadczenie kierowcy, z którego wynika, że powodem naruszenia był brak wolnych miejsc parkingowych, nikt nie wydał mu polecenia, aby prowadzić pojazd w czasie obowiązywania okresowych ograniczeń w ruchu pojazdów, a pracodawca udzielił mu wcześniej instrukcji kiedy, w jakich godzinach i w jakim kraju obowiązują zakazy dla ruchu pojazdów ciężarowych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na zarządzającego transportem karę pieniężną w wysokości 1.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d." i Ip. 18 załącznika nr 4 do tej ustawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił odwołania T. T.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu 5 lipca 2020 r. naruszono przepisy rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach. W kontekście zarzutu naruszenia art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) dalej jako "k.p.a.", organ odwoławczy podniósł, że pismem z dnia 7 lipca 2020 r. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia lp.18 załącznika nr 4 do u.t.d. Zawiadomienie zostało doręczone adresatowi w dniu 20 lipca 2020 r. Zatem strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia 27 lipca 2020 r. skarżący złożył wyjaśnienia. Jednocześnie strona nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnego ustalenia strony postępowania. Organ wyjaśnił istotę Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD). Wskazał, że spółka T. posiada licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy, zatem w świetle rozporządzenia nr 1071/2009 miała obowiązek wyznaczyć osobę zarządzającą transportem. Z danych zawartych w rejestrze KREPTD wynika, że jest to T. T.. Odnosząc się do zarzutu podwójnego ukarania tej samej osoby, organ odwoławczy podniósł, że decyzja z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary administracyjnej w kwocie 2.000 zł za naruszenie Ip. 1.11 załącznika 3 została wydana w stosunku do spółki [...], zaś zgodnie z danymi z KRS nr [...] - stan na dzień 4 grudnia 2020 r. (wpis nr 1), prezesem zarządu w tej spółce jest T. T.. Natomiast postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest wobec zarządzającego transportem, za naruszenia określone w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W załączniku nr 3 został zamieszczony wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych, które nakładane są na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Załącznik nr 1 stanowi natomiast wykaz wykroczeń oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia, których dopuścił się kierujący. Zaś w załączniku nr 4 ustawodawca przewidział wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę zarządzającą przedsiębiorstwem lub transportem. Ukaranie osoby zarządzającej przedsiębiorstwem za naruszenia określone w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec przewoźnika za naruszenia określone w załączniku nr 3. Dalej organ odwoławczy wskazał, że uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera natomiast dowodów wskazujących na istnienie, w rozumieniu art. 92c ust. 1 u.t.d., okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. To zarządzającego transportem obciążają kwestie właściwego doboru osoby kierującej pojazdem. Obowiązkiem zarządzającego transportem jest nadzór nad zachowaniami ludzkimi. Istotnie, kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i wówczas trudno jest o osobisty nadzór. Tej okoliczności nie można jednak kwalifikować w kategoriach "braku wpływu". Zarządzający transportem jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem i zarządzającego transportem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. T. zarzucił decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2) art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przez skarżącego przed wydaniem decyzji organu I instancji; 3) art. 11 k.p.a. - zasady przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy; 4) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niepoczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 5) art. 78 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przesłuchanie świadka na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy; 6) art 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej, w szczególności przemilczenie podnoszonego w odwołaniu art. 92a ust. 10 u.t.d.; 7) art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a., poprzez niezastosowanie w sprawie gdzie wadliwość postępowania wykazana została już na etapie wyjaśniającym; 8) art. 156 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowanej do podmiotu nie będącego stroną w sprawie; 9) prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 10 u.t.d., pomimo ustawowego zakazu dwukrotnego ukarania za ten sam czym; 10) art. 2 Konstytucji RP, poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym próbę dwukrotnego ukarania tej samej osoby za jeden czyn (fundamentalną zasadę ne bis in idem). W oparciu o powyższe T. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, które określają zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Jak stanowi art. 4 pkt 22 lit. 1 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009. str. 51, z późn. zm. 4). Ponadto, podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1968). W myśl art. 10 pkt 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów. Przepis § 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2007 r. określa okresowe ograniczenia oraz zakaz ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów. Stosownie do § 2 pkt 3 rozporządzenia wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu pojazdów, o których mowa w § 1, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w następujących terminach: w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h: a) od godziny 18.00 do godziny 22.00 w piątek, b) od godziny 08.00 do godziny 14.00 w sobotę, c) od godziny 08.00 do godziny 22.00 w niedziele. Konsekwencją naruszenia wskazanych obowiązków jest nałożenie na zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie kary pieniężnej. Stosownie bowiem do art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazanych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do u.t.d. (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do lp. 18 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach sankcjonowane jest na zarządzającego karą pieniężną w wysokości 1.000 zł. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone w przedmiotowej sprawie. Nie kwestionuje tego zresztą sam skarżący. Z uwagi na treść zarzutów skargi, idących najdalej, a dotyczących kwestii prawidłowości ustalenia strony postępowania w tym miejscu należy wskazać, że w świetle przepisów art. 92 ust. 1 i art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego ponosi nie tylko kierujący pojazdem, lecz również przedsiębiorca i zarządzający transportem, których obciążają skutki działań osób uczestniczących przy wykonywaniu działalności gospodarczej. Co do zasady, bez znaczenia są więc okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń w przedsiębiorstwie. Wskazane przepisy stwarzają bowiem domniemanie odpowiedzialności tych podmiotów, przy czym zaznaczenia też wymaga, że ustawodawca umożliwił im obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia określonych ustawą przesłanek. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że ukaranie kierowcy mandatem karnym za naruszenie, o jakim mowa w załączniku nr 1 do ustawy, czy przedsiębiorcy z załącznika nr 3 nie miało wpływu na odpowiedzialność skarżącego, ponieważ odpowiedzialność administracyjna zarządzającego transportem jest niezależna od odpowiedzialności kierowcy i przedsiębiorcy. Stąd też, Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego braku podstaw do obciążenia skarżącego karą pieniężną w sytuacji wcześniejszego ukarania mandatem kierowcy za te same naruszenia i z uwagi na nałożenie kary administracyjnej na przedsiębiorcę (spółka [...]). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawidłowo za adresata zaskarżonej decyzji uznano skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie. Jak wskazano już wyżej, na mocy art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego i podlega karze pieniężnej w określonej w tym przepisie wysokości. Stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE L nr 300 z 14.11.2009 r., s. 51, ze zm.), dalej "rozporządzenia nr 1071/2009" - zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem – która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) – to jest cieszy się dobrą reputacją oraz posiada wymagane kompetencje zawodowe, i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c). Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 3 i 4). Dalej należy wskazać, że osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego KREPTD), który został utworzony w oparciu o przepisy art. 82g i następne u.t.d. Na podstawie art. 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d. w ewidencji przedsiębiorców gromadzi się dane określające także imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania, rodzaj posiadanego certyfikatu posiadanych kompetencji zawodowych, numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę tego certyfikatu, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych oraz ewentualną datę utraty dobrej reputacji. Rejestr ten jest jawny i ogólnie dostępny w Internecie. Przywołane powyżej przepisy definiują pojęcie osoby zarządzającej transportem, nakładając na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca, będący osobą fizyczną, nie pełni tej funkcji. Przepisy te wskazują jednocześnie wymogi, jakie powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, w tym m.in. stosowne doświadczenie i posiadanie wiedzy (certyfikat). Celem ustanowienia funkcji osoby zarządzającej transportem jest zatem dbałość o należyte wykonywanie obowiązków związanych z organizacją i bezpieczeństwem transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia określonych obowiązków w transporcie drogowym. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że spółka [...] posiada licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy i w świetle rozporządzenia nr 1071/2009 miała obowiązek wyznaczyć osobę zarządzającą transportem. W dacie dokonywania kontroli osobą tą był T. T.. Ustaleń organ dokonał w oparciu o dane zawarte na stronie Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego. Dodać w tym miejscu należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy wskazany fakt nie mógł jednak stanowić – stosownie do dyspozycji art. 92a ust. 10 u.t.d. - przeszkody dla obciążenia odpowiedzialnością administracyjną skarżącego, gdyż zarówno spółka [...], będąca podmiotem wykonującym przewóz drogowy, jak też skarżący – T. T., pełniący funkcję osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spółki, stanowią odrębne podmioty w świetle przepisów o transporcie drogowym, na których z mocy ustawy spoczywa odpowiedzialność administracyjna. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. W dniu 5 lipca 2020 r. o godz. 09:25, na odcinku autostrady nr [...] (5km+300m), inspektorzy inspekcji transportu drogowego zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki W. o nr rej. [...] Pojazdem wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, czyli w godzinach 8:00 - 22:00, w okresie wakacyjnym. W związku z powyższym pojazd poruszał się z naruszeniem § 2 pkt 3 lit. c rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Stwierdzone naruszenie wypełniło więc znamiona naruszenia wymienionego w załączniku 4 do ustawy pod pozycją lp. 18 (wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach). Wysokość przewidzianej w przypadku tego naruszenia kary pieniężnej to 1.000 zł. Będąc związanym dyspozycją wskazanych przepisów organ zasadnie i w prawidłowej wysokości nałożył przedmiotową karę. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd stwierdza, że są one oczywiście bezzasadne. W sprawie w istocie nie było sporne, że do szczegółowo opisanych w decyzjach organów obu instancji naruszeń doszło. W ocenie sądu organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Wbrew zarzutom skargi, zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie wskazanego przepisu do utrzymania tej decyzji w mocy. Trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nieuzasadnione przekonanie skarżącego o braku jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia nie mogą być uznane za okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Sformułowane w tym zakresie zarzuty zmierzają do wykazania, że w sprawie zostały wykazane okoliczności egzoneracyjne, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., natomiast organy nie uwzględniły tych okoliczności na korzyść skarżącego. Nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego w zakresie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na które skarżący nie miał wpływu i któremu nie mógł zapobiec i nie mógł przewidzieć. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy a tym samym i zarządzającego transportem drogowym należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Samo przeszkolenie kierowców czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli zarządzający transportem tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto podmiot ten powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość i przebieg tras koniecznych do pokonania przez kierowcę. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że obowiązkiem zarządzającego transportem w takim przedsiębiorstwie jest nadzór nad zachowaniami ludzkimi. Trafnie organ odwoławczy zauważa, że kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i wówczas trudno jest o osobisty nadzór. Tej okoliczności nie można jednak kwalifikować w kategoriach "braku wpływu". Zarządzający transportem jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem i zarządzającego transportem. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności zwalniających ją z odpowiedzialności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., a kontrolowane organy dokonały prawidłowej i zgodnej z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych wykładni powyższych przepisów, niewadliwie stosując je w ustalonym stanie faktycznym. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.