III SA/Lu 367/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] o zatrzymaniu K. K. prawa jazdy kategorii B, C, B+E, C+E. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Komendant Wojewódzki Policji w [...] w pismach z dnia [...] stycznia 2018 r. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie posiadanych przez K. K. (dalej jako "skarżący") uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, C, B+E, C+E oraz o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. U podstaw obu wniosków legło wielokrotne naruszenie przez K. K. przepisów ruchu drogowego, w konsekwencji których skarżący otrzymał 25 punktów, przypisanych w okresie od dnia 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Starosta [...] (dalej jako "organ I instancji") orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B, C, B+E, C+E do czasu pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "organ odwoławczy" lub organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541), dalej jako "ustawa zmieniająca", wynika obowiązek starosty wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, otrzymanych na podstawie art.130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy za naruszenie przepisów ruchu drogowego, których konsekwencją jest przekroczenie 24 punktów, co do zasady nie jest prowadzone żadne postępowanie dowodowe w zakresie zasadności przyznania punktów za poszczególne naruszenia ruchu drogowego. Wniosek o skierowanie organy kontroli ruchu drogowego sporządzają na podstawie wpisów ostatecznych. Wykaz zdarzeń i dat oraz punktów z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego uwzględniony we wnioskach ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako taki korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim danych. Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy stwierdził, że z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne oraz wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do prowadzenia pojazdów wynikało, że w okresie od dnia 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r., a więc na przestrzeni niespełna roku, skarżący kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, uzyskując łącznie 25 punków na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Organ II instancji podniósł, że punkty liczone są począwszy od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego do kolejnego, w którym kierowca przekroczył 24 punkty. Jeżeli od pierwszego naruszenia do kolejnego, w którym kierowca przekroczył 24 punkty nie upłynął rok, wówczas komendant wojewódzki Policji zobowiązany jest do wystąpienia do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, zaś o zachowaniu rocznego terminu nie decyduje data sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji, czy też data wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a odstęp czasowy wynoszący nie więcej niż jeden rok pomiędzy pierwszym naruszeniem przepisów ruchu drogowego (19 listopada 2016 r.) a kolejnym, w którym kierowca przekroczył liczbę 24 punktów (11 listopada 2017 r.). Konsekwencją sporządzenia takiego wniosku jest konieczność wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów dotyczących okoliczności przyjęcia mandatu w dniu 11 listopada 2017 r. Dostęp do pełnych danych zawartych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego możliwy jest tylko w jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne i zazwyczaj jest to Komenda Policji. Pomimo tego, że policjant podczas kontroli drogowej może nałożyć kolejne punkty "karne", to jednak nie zawsze ma możliwość sprawdzenia pełnej, dotychczasowej ich liczby. Organ odwoławczy podkreślił, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Wiedza co do uzyskanej dotychczas liczby punktów z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego obciąża kierowcę, a nie policjanta. Organ odwoławczy za błędną uznał argumentację skarżącego, który podnosił, że gdyby nie przyjął mandatu w dniu 11 listopada 2017 r., sprawa wykroczenia drogowego poprzez skierowanie jej na drogę postępowania przed sądem powszechnym, spowodowałaby wydłużenie jej w czasie na tyle, że doszłoby do redukcji 8 punktów przypisanych w dniu 19 listopada 2016 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że do czasu wydania przez sąd powszechny prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie, do ewidencji wprowadza się tzw. wpis tymczasowy i to niezwłocznie po popełnieniu wykroczenia. Wpis tymczasowy zawiera informację o dacie popełnienia wykroczenia oraz liczbie punktów, które zostaną ostatecznie wpisane do ewidencji w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów i wydania wyroku skazującego. Jedynie w przypadku uniewinnienia, organ prowadzący ewidencję usuwa z niej wpis tymczasowy. W przeciwnym razie wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym potwierdzającym popełnienie wykroczenia w dacie, w której do popełnienia wykroczenia doszło Organ odwoławczy stwierdził również, że względy natury osobistej, rodzinnej czy ekonomicznej nie mogą wpłynąć na zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, nie może zniweczyć żadna okoliczność faktyczna chociażby najistotniejsza z punktu widzenia strony skarżącej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Skarżący zarzucił: 1) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzeniu postępowania i wydaniu zaskarżonej decyzji bez uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, przejawiającego się w okolicznościach niniejszej sprawy pominięciem ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji osobistej skarżącego i jego rodziny, podczas gdy skarżący jest jedynym żywicielem rodziny (na utrzymaniu bezrobotna żona oraz kilkumiesięczne dziecko), utrzymującym się z pracy zarobkowej w charakterze kierowcy zawodowego przy wykorzystaniu prawa jazdy kategorii: C i C+E; 2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzeniu postępowania i wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem okoliczności, że wskutek błędnej informacji przekazanej mu przez inny Policję, skarżący przyjął mandat karny za wykroczenie drogowe, którego przyjęcie spowodowało przekroczenie posiadanej przez skarżącego łącznej liczby 24 punktów, a w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonych decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 11 listopada 2017 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy z Komendy Powiatowej Policji w Ł. do kontroli drogowej. Wyjaśnił, że przyjął zaproponowany przez funkcjonariuszy Policji mandat karny, ponieważ funkcjonariusze Policji sprawdzili posiadaną przez skarżącego ilość punktów karnych oraz poinformowali go, że przyjęcie zaproponowanego przez nich mandatu nie spowoduje przekroczenia, łącznie z innymi wykroczeniami, 24 punktów karnych, a w konsekwencji nie doprowadzi do utraty przez niego prawa jazdy. Skarżący podkreślił, że kierując się zaufaniem do organów Policji, uznał, że przekazana informacja na temat liczby posiadanych przez niego punktów karnych jest rzetelna i prawdziwa. Gdyby nie błędna informacja funkcjonariuszy Policji, skarżący nie przyjąłby mandatu karnego, zwłaszcza że za kilkanaście dni upływał roczny termin od wystawienia skarżącemu innego mandatu karnego, co spowodowałoby skasowanie punktów karnych z tego mandatu, a w konsekwencji brak byłoby podstaw do wydania zaskarżonych decyzji. Skarżący zarzucił organowi I i II instancji brak podjęcia z urzędu inicjatywy dowodowej dotyczącej skarżącego i jego rodziny. Skarżący podkreślił, że zaskarżona decyzja jest bardzo dotkliwa w swoich konsekwencjach dla niego i jego rodziny, ponieważ jest jedynym żywicielem rodziny, utrzymującym się z pracy zarobkowej w charakterze kierowcy zawodowego, przy wykorzystaniu prawa jazdy kat. C i C+E. Zaskarżona decyzja pozbawia zatem skarżącego możliwości zarobkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o zatrzymaniu K. K. prawa jazdy kategorii B, C, B+E, C+E. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z powołanym przepisem, do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do przepisu art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuję się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym , punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej wszedł w życie z dniem 18 maja 2015 r. Jednocześnie stosownie do art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm.), w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 czerwca 2018 r. i naruszenia te spowodowały przekroczenie liczby 24 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Podnieść w tym miejscu należy, że liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obliczona przez komendanta wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący ewidencją kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w myśl art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), dalej jako "rozporządzenie", jest wiążąca dla starosty w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Starosta nie dysponuje samodzielną kompetencją do ustalania liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W rozpoznawanej sprawie podstawę do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy stanowiła informacja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o łącznej liczbie punktów, które skarżący otrzymał za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zawarta we wniosku o sprawdzenie kwalifikacji oraz we wniosku o skierowanie na badania psychologiczne. Z wniosków Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wynika, że skarżący w okresie od dnia 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r., a więc przed upływem roku od pierwszego naruszenia, otrzymał 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W dniu 19 listopada 2016 r. jadąc samochodem osobowym w obszarze wiejskim miejscowości Ł. skarżący przekroczył dozwoloną prędkość w przedziale od 41 do 50 km/h, za co otrzymał 8 punktów. W dniu 14 maja 2017 r. jadąc samochodem ciężarowym/ciągnikiem siodłowym obwodnicą Trójmiasta w miejscowości G. nie zastosował się do znaku zakazu wyprzedzania (B-25) uzyskując 5 punktów. W dniu 11 lipca 2017 r. jadąc również samochodem ciężarowym/ciągnikiem siodłowym w obszarze wiejskim w miejscowości N. przekroczył dozwoloną prędkość w przedziale od 21 do 30 km/h uzyskując kolejne 4 punkty i w dniu 11 listopada 2017 r. jadąc samochodem osobowym w obszarze wiejskim w miejscowości G. naruszył warunki dopuszczalności używania świateł przeciwmgłowych tylnych oraz przekroczył dozwoloną prędkość w przedziale od 31 do 40 km/h, za co przypisano mu kolejne 8 punktów z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest decyzją uznaniową, ani też nie zezwala na żadną dowolność, ma charakter decyzji związanej. Starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Inaczej mówiąc starosta zobligowany jest zatrzymać prawo jazdy osobie, która przekroczyła liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący w okresie od 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r. przekroczył liczbę 24 punktów przypisanych mu za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okoliczność ta bezspornie wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz z wniosku o skierowanie na badania psychologiczne. Organ I instancji zobligowany był uwzględnić informację wynikającą z wyżej wymienionych wniosków Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a następnie, po wszczęciu postępowania, orzec na podstawie powołanego wyżej art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ okoliczności przyjęcia mandatu karnego przez skarżącego w dniu 11 listopada 2017 r., konsekwencją czego było przekroczenie liczby 24 punktów i wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Skarżący podniósł, że w trakcie kontroli został błędnie poinformowany przez funkcjonariuszy Policji o przypisanych punktach za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Gdyby nie błędna informacja, skarżący nie przyjąłby mandatu, ponieważ za kilkanaście dni upływał roczny termin od wystawienia wcześniejszego mandatu, co spowodowałoby usuniecie z ewidencji przypisanych punktów karnych. Postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia wpis tymczasowy, który zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia, wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1. Jak już wyżej wskazano, Policja prowadzi ewidencją kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i do jej zadań należy dokonywanie wpisów i ich usuwanie z ewidencji. W świetle § 9 rozporządzenia, każdy kierowca może uzyskać informację lub zaświadczenie o liczbie posiadanych punktów w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Policja i organy administracji nie mają żadnego obowiązku informowania kierowcy jaką ilość punktów zgromadził on w ewidencji. W interesie kierowcy leży kontrolowanie stanu swoich punktów. Z powołanego przepisu wynika, że liczbę przypisanych punktów można sprawdzić w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Nieuprawniony jest zatem zarzut skarżącego, że w trakcie kontroli w dniu 11 listopada 2017 r. został błędnie poinformowany przez funkcjonariuszy Policji o przypisanych punktach, ponieważ funkcjonariusze podczas kontroli drogowej nie mieli obowiązku informować o przypisanej liczbie punktów oraz mogli nie mieć odpowiednich możliwości technicznych sprawdzenia danych zawartych w ewidencji. Podkreślić jeszcze raz należy, że to kierowca, który dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego i w konsekwencji zostały mu przypisane punkty, sam musi kontrolować stan przypisanych punktów. Bezzasadny jest zarzut, że organ nie ustalił okoliczności faktycznych sprawy i nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie ustalenia liczby punktów przypisanych skarżącemu. Liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest wiążąca dla starosty w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Starosta nie dysponuje samodzielną kompetencją do ustalania liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i nie prowadzi postępowania dowodowego w celu ustalenia okoliczności wystawienia mandatu i przypisania punktów. Błędna jest również argumentacja skarżącego, który wywodzi, że gdyby nie przyjął mandatu w dniu 11 listopada 2017 r., sprawa wykroczenia drogowego zostałaby skierowana do sądu powszechnego, a to spowodowałoby jej wydłużenie w czasie na tyle, że doszłoby do usunięcia punktów przypisanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 19 listopada 2016 r. Datą istotną dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wpis punktów do ewidencji, będący konsekwencją naruszenia przepisów, ma jedynie charakter techniczny a data dokonania wpisu w żadnym wypadku nie ma wpływu na ustalanie rocznego terminu, po upływie którego wpisane do ewidencji punkty podlegają usunięciu. Jeśli chodzi o wpis tymczasowy do ewidencji, to również odnosi się on do naruszenia przepisów ruchu drogowego w konkretnej dacie. Zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże skutek w postaci zatrzymania prawa jazdy jest przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, niezależnie od daty wpisów dokonanych w ewidencji. Zatem dla oceny czy w ciągu roku liczba 24 punktów została przekroczona istotna jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data uprawomocnienia się wyroku sądu rozstrzygającego o dokonaniu naruszenia. Okoliczność odbycia przez skarżącego w dniu 22 maja 2018 r. szkolenia zmniejszającego liczbę punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a więc już po przekroczeniu liczby 24 punktów, nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Odbycie szkolenia ma sens w sytuacji, gdy kierowca zbliża się do granicy 24 punktów i nie chcąc przekroczyć tego limitu, odbywa na własny koszt szkolenie w celu zmniejszenia już naliczonych punktów. Udział w szkoleniu nie może stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście sankcji wynikającej z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Nieuzasadniony jest również zarzut nieuwzględnienia sytuacji ekonomicznej i rodzinnej skarżącego. Jak już wyżej wskazano, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter decyzji związanej. Starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, czyli przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów. Starosta w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej i ekonomicznej kierowcy, ponieważ okoliczności te nie stanowią podstawy decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, która opiera się na przesłance uregulowanej w powołanym wyżej przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).