III SA/Lu 368/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] orzekł o skierowaniu K. K. na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Komendant Wojewódzki Policji w [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o skierowanie K. K. (dalej jako "skarżący") na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. U podstaw wniosku legło wielokrotne naruszenie przez K. K. przepisów ruchu drogowego, w konsekwencji których skarżący otrzymał 25 punktów, przypisanych w okresie od dnia 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Starosta [...] (dalej jako "organ I instancji") orzekł o skierowaniu skarżącego, posiadającego prawo jazdy kategorii B, C, B+E, C+E, na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "organ odwoławczy" lub organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że stosownie do przepisu art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o kierujących pojazdami", badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami wynika zaś, że badaniom psychologicznym w zakresie psychologii transportu podlega kierowca, jeżeli przekroczy liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Postępowanie w takiej sytuacji jest wszczynane na wniosek organu kontroli ruchu drogowego złożony w trybie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, a podstawą wniosku jest stwierdzenie przez ten organ przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ podkreślił, że decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne ma charakter decyzji związanej, a starosta wydający skierowanie nie posiada kompetencji do weryfikacji otrzymanego wniosku w zakresie zawartych w nim danych pod kątem zasadności przypisanych punktów. W postępowaniu dotyczącym skierowania na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu nie jest prowadzone żadne postępowanie dowodowe. Wniosek o skierowanie organy kontroli ruchu drogowego sporządzają na podstawie wpisów ostatecznych. Wykaz zdarzeń i dat oraz punktów z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego uwzględniony we wnioskach ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", i jako taki korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim danych. Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy stwierdził, że z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne wynikało, że w okresie od dnia 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r., a więc na przestrzeni niespełna roku, skarżący kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, uzyskując łącznie 25 punków. Organ II instancji podniósł, że punkty liczone są począwszy od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego do kolejnego, w którym kierowca przekroczył 24 punkty. Jeżeli od pierwszego naruszenia do kolejnego, w którym kierowca przekroczył 24 punkty nie upłynął rok, wówczas komendant wojewódzki Policji zobowiązany jest do wystąpienia do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy na badanie psychologiczne, zaś o zachowaniu rocznego terminu nie decyduje data sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji, czy też data wydania decyzji o skierowaniu na badanie, a odstęp czasowy wynoszący nie więcej niż jeden rok pomiędzy pierwszym naruszeniem przepisów ruchu drogowego (19 listopada 2016 r.) a kolejnym, w którym kierowca przekroczył liczbę 24 punktów (11 listopada 2017 r.). Organ odwoławczy uznał, że złożony przez organ Policji wniosek w dostateczny sposób uzasadnia konieczność przeprowadzenia u skarżącego badania na okoliczność istnienia bądź braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów dotyczących okoliczności przyjęcia mandatu w dniu 11 listopada 2017 r. Dostęp do pełnych danych zawartych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego możliwy jest tylko w jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne i zazwyczaj jest to Komenda Policji. Pomimo tego, że policjant podczas kontroli drogowej może nałożyć kolejne punkty "karne", to jednak nie zawsze ma możliwość sprawdzenia pełnej, dotychczasowej ich liczby. Organ odwoławczy podkreślił, że osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Wiedza co do uzyskanej dotychczas liczby punktów z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego obciąża kierowcę a nie policjanta. Organ odwoławczy za błędną uznał argumentację skarżącego, który podnosił, że gdyby nie przyjął mandatu w dniu 11 listopada 2017 r., sprawa wykroczenia drogowego poprzez skierowanie jej na drogę postępowania przed sądem powszechnym, spowodowałaby wydłużenie jej w czasie na tyle, że doszłoby do redukcji 8 punktów przypisanych w dniu 19 listopada 2016 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że do czasu wydania przez sąd powszechny prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie, do ewidencji wprowadza się tzw. wpis tymczasowy i to niezwłocznie po popełnieniu wykroczenia. Wpis tymczasowy zawiera informację o dacie popełnienia wykroczenia oraz liczbie punktów, które zostaną ostatecznie wpisane do ewidencji w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów i wydania wyroku skazującego. Jedynie w przypadku uniewinnienia, organ prowadzący ewidencję usuwa z niej wpis tymczasowy. W przeciwnym razie wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym potwierdzającym popełnienie wykroczenia w dacie, w której do popełnienia wykroczenia doszło Organ odwoławczy stwierdził również, że sytuacja materialna i rodzinna skarżącego nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne wydawana jest w razie spełnienia przesłanki przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Skarżący zarzuciła: 1) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzeniu postępowania i wydaniu zaskarżonej decyzji bez uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, przejawiającego się w okolicznościach niniejszej sprawy pominięciem ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji osobistej skarżącego i jego rodziny, podczas gdy skarżący jest jedynym żywicielem rodziny (na utrzymaniu bezrobotna żona oraz kilkumiesięczne dziecko), utrzymującym się z pracy zarobkowej w charakterze kierowcy zawodowego przy wykorzystaniu prawa jazdy kategorii: C i C+E; 2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzeniu postępowania i wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem okoliczności, że wskutek błędnej informacji przekazanej mu przez inny Policję, skarżący przyjął mandat karny za wykroczenie drogowe, którego przyjęcie spowodowało przekroczenie posiadanej przez skarżącego łącznej liczby 24 punktów, a w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonych decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 11 listopada 2017 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy z Komendy Powiatowej Policji w Ł. do kontroli drogowej. Wyjaśnił, że przyjął zaproponowany przez funkcjonariuszy Policji mandat karny, ponieważ funkcjonariusze Policji sprawdzili posiadaną przez skarżącego ilość punktów karnych oraz poinformowali go, że przyjęcie zaproponowanego przez nich mandatu nie spowoduje przekroczenia, łącznie z innymi wykroczeniami, 24 punktów karnych, a w konsekwencji nie doprowadzi do utraty przez niego prawa jazdy. Skarżący podkreślił, że kierując się zaufaniem do organów Policji, uznał, że przekazana informacja na temat ilości posiadanych przez niego punktów karnych jest rzetelna i prawdziwa. Gdyby nie błędna informacja funkcjonariuszy Policji, skarżący nie przyjąłby mandatu karnego, zwłaszcza że za kilkanaście dni upływał roczny termin od wystawienia skarżącemu innego mandatu karnego, co spowodowałoby skasowanie punktów karnych z tego mandatu, a w konsekwencji brak byłoby podstaw do wydania zaskarżonych decyzji. Skarżący zarzucił organowi I i II instancji brak podjęcia z urzędu inicjatywy dowodowej dotyczącej skarżącego i jego rodziny. Skarżący podkreślił, że zaskarżona decyzja jest bardzo dotkliwa w swoich konsekwencjach dla niego i jego rodziny, ponieważ jest jedynym żywicielem rodziny, utrzymującym się z pracy zarobkowej w charakterze kierowcy zawodowego, przy wykorzystaniu prawa jazdy kat. C i C+E. Zaskarżona decyzja pozbawia zatem skarżącego możliwości zarobkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o skierowaniu K. K., posiadającego prawo jazdy kategorii B, C, B+E, C+E, na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W myśl art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Podnieść w tym miejscu należy, że z przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, wynika obowiązek organu do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne, w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie, a więc w przypadku wniosku innego organu, który stwierdził przekroczenie dopuszczalnej ilości punktów karnych za naruszenia przepisów prawa drogowego. Starosta nie jest więc uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obliczona przez komendanta wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący ewidencją kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), dalej jako "rozporządzenie", jest wiążąca dla starosty w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Stosownie do przepisu art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuję się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. W rozpoznawanej sprawie podstawę decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne stanowiła informacja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o łącznej liczbie punktów, które skarżący otrzymał za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zawarta we wniosku o skierowanie na badanie psychologiczne z dna [...] stycznia 2018 r. Z zawartej we wniosku informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wynika, że skarżący w okresie od dnia 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r., a więc przed upływem roku od pierwszego naruszenia, otrzymał 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W dniu 19 listopada 2016 r. jadąc samochodem osobowym w obszarze wiejskim miejscowości Ł. skarżący przekroczył dozwoloną prędkość w przedziale od 41 do 50 km/h, za co otrzymał 8 punktów. W dniu 14 maja 2017 r. jadąc samochodem ciężarowym/ciągnikiem siodłowym obwodnicą Trójmiasta w miejscowości G. nie zastosował się do znaku zakazu wyprzedzania (B-25) uzyskując 5 punktów. W dniu 11 lipca 2017 r. jadąc również samochodem ciężarowym/ciągnikiem siodłowym w obszarze wiejskim w miejscowości N. przekroczył dozwoloną prędkość w przedziale od 21 do 30 km/h uzyskując kolejne 4 punkty i w dniu 11 listopada 2017 r. jadąc samochodem osobowym w obszarze wiejskim w miejscowości G. naruszył warunki dopuszczalności używania świateł przeciwmgłowych tylnych oraz przekroczył dozwoloną prędkość w przedziale od 31 do 40 km/h, za co przypisano mu kolejne 8 punktów z tytułu naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Inaczej mówiąc starosta zobligowany jest skierować na badanie psychologiczne kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący w okresie od 19 listopada 2016 r. do dnia 11 listopada 2017 r. przekroczył liczbę 24 punktów przypisanych mu za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okoliczność ta bezspornie wynika z informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zawartej we wniosku o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne. Organ I instancji zobligowany był uwzględnić informację Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a następnie, po wszczęciu postępowania, orzec na podstawie powołanego wyżej art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ okoliczności przyjęcia mandatu karnego przez skarżącego w dniu 11 listopada 2017 r., konsekwencją czego było przekroczenie liczby 24 punktów. Skarżący podniósł, że w trakcie kontroli został błędnie poinformowany przez funkcjonariuszy Policji o przypisanych punktach za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Gdyby nie błędna informacja, skarżący nie przyjąłby mandatu, ponieważ za kilkanaście dni upływał roczny termin od wystawienia wcześniejszego mandatu, co spowodowałoby usuniecie z ewidencji przypisanych punktów karnych. Postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia wpis tymczasowy, który zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia, wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1. Jak już wyżej wskazano, Policja prowadzi ewidencją kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i do jej zadań należy dokonywanie wpisów i ich usuwanie z ewidencji. W świetle § 9 rozporządzenia, każdy kierowca może uzyskać informację lub zaświadczenie o liczbie posiadanych punktów w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Policja i organy administracji nie mają żadnego obowiązku informowania kierowcy jaką ilość punktów zgromadził on w ewidencji. W interesie kierowcy leży kontrolowanie stanu swoich punktów. Z powołanego przepisu wynika, że liczbę przypisanych punktów można sprawdzić w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Nieuprawniony jest zatem zarzut skarżącego, że w trakcie kontroli w dniu 11 listopada 2017 r. został błędnie poinformowany przez funkcjonariuszy Policji o przypisanych punktach, ponieważ funkcjonariusze podczas kontroli drogowej nie mieli obowiązku informować o przypisanej liczbie punktów oraz mogli nie mieć odpowiednich możliwości technicznych sprawdzenia danych zawartych w ewidencji. Podkreślić jeszcze raz należy, że to kierowca, który dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego i w konsekwencji zostały mu przypisane punkty, sam musi kontrolować stan przypisanych punktów. Bezzasadny jest zarzut, że organ nie ustalił okoliczności faktycznych sprawy i nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie ustalenia liczby punktów przypisanych skarżącemu. Liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest wiążąca dla starosty w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne. Starosta był związany podaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] liczbą punktów, gdyż sam nie ma uprawnień do korygowania ewidencji. Ewidencję, stosowanie do art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, prowadzi Policja. Organy administracji publicznej orzekające w tym postępowaniu nie mogły zatem dokonywać zmian w ewidencji, korygować liczby punktów ani też prowadzić postępowania wyjaśniającego (dowodowego) czy podana przez wnioskodawcę liczba punktów jest prawidłowa. Błędna jest również argumentacja skarżącego, który wywodzi, że gdyby nie przyjął mandatu w dniu 11 listopada 2017 r., sprawa wykroczenia drogowego zostałaby skierowana do sądu powszechnego, a to spowodowałoby jej wydłużenie w czasie na tyle, że doszłoby do usunięcia punktów przypisanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 19 listopada 2016 r. Datą istotną dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wpis punktów do ewidencji, będący konsekwencją naruszenia przepisów, ma jedynie charakter techniczny a data dokonania wpisu w żadnym wypadku nie ma wpływu na ustalanie rocznego terminu, po upływie którego wpisane do ewidencji punkty podlegają usunięciu. Jeśli chodzi o wpis tymczasowy do ewidencji, to również odnosi się on do naruszenia przepisów ruchu drogowego w konkretnej dacie. Zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże skutek w postaci skierowania na badanie psychologiczne jest przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, niezależnie od daty wpisów dokonanych w ewidencji. Zatem dla oceny czy w ciągu roku liczba 24 punktów została przekroczona istotna jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data uprawomocnienia się wyroku sądu rozstrzygającego o dokonaniu naruszenia. Okoliczność odbycia przez skarżącego w dniu 22 maja 2018 r. szkolenia zmniejszającego liczbę punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a więc już po przekroczeniu liczby 24 punktów, nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Odbycie szkolenia ma sens w sytuacji, gdy kierowca zbliża się do granicy 24 punktów i nie chcąc przekroczyć tego limitu, odbywa na własny koszt szkolenie w celu zmniejszenia już naliczonych punktów. Udział w szkoleniu nie może stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście sankcji wynikającej z przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Nieuzasadniony jest również zarzut nieuwzględnienia sytuacji ekonomicznej i rodzinnej skarżącego. Jak już wyżej wskazano, decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne ma charakter decyzji związanej. Starosta ma obowiązek wydania decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w przepisie 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, czyli przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów. Starosta w postępowaniu o skierowaniu na badanie psychologiczne nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej i materialnej kierowcy, ponieważ okoliczności te nie stanowią podstawy decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, która opiera się na przesłance uregulowanej w powołanym wyżej przepisie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).