III SA/Lu 375/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na działalność [...] Banku [...] S.A. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 maja 2006 r. A.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na działalność [...] Banku [...] S.A. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 czerwca 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wr 433/06) uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze skarżący podniósł, że zakupił ciągnik ZETOR typ 5340, korzystając z kredytu udzielonego przez [...] Bank [...] S.A. Gdy zaczął zalegać ze spłatą kredytu, wystąpił do banku o zawarcie ugody, lecz bank nie udzielił zgody i sprawę skierował do sądu i komornika. Komornik w 2003 r. zajął ciągnik, który został sprzedany za kwotę [...] zł. Skarżący o powyższym, jak i o tym, że wierzyciel domaga się od skarżącego odsetek w kwocie [...] zł i dalszych odsetek – [...] zł za każdy dzień aż do dnia zapłaty – został poinformowany pismem z dnia 13 października 2004 r. Zdaniem skarżącego bank nie ma prawa domagać się odsetek, skoro zajął ciągnik, który ponadto został sprzedany za zbyt niską cenę. W związku z powyższym skarżący zwrócił się do sądu o umorzenie powyższych odsetek i doprowadzenie do zakończenia powyższej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że ze skargi A.M. wynika, że skarży on czynności komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym polegające na zajęciu i sprzedaży ciągnika oraz na działalność wierzyciela, tj. [...] Banku [...] S.A., w przedmiocie kwoty naliczonych odsetek i odmowy umorzenia odsetek. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga do sądu administracyjnego na czynności komornika sądowego oraz kwestionowanie przed sądem administracyjnym roszczenia banku jest w świetle przepisów obowiązującego prawa niedopuszczalna. Zgodnie z art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177 Konstytucji), natomiast sądy administracyjne sprawują, w ustawowo określonym zakresie, kontrolę działalności administracji publicznej (art. 184 Konstytucji). Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawą sądowoadministracyjną czyli sprawą podlegającą kognicji sądu administracyjnego jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inna sprawa, do której przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego (...), 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego (...), 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie skargę wniesiono w sprawie egzekucyjnej prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r., nr 43, poz. 296 ze zm.) w związku ze stosunkiem cywilnoprawnym łączącym strony na podstawie umowy o udzielenie kredytu (art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe; Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 665 ze zm.). W przypadku nadania przez sąd powszechny klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, bank ma prawo przeprowadzić egzekucję według przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego– art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 665 ze zm.). W myśl przepisów Kodeksu postępowania cywilnego sprawy egzekucyjne należą do właściwości sądów rejonowych i działających przy tych sądach komorników (art. 758). W rozpatrywanej sprawie zaskarżone zostały czynności komornika sądowego sądu rejonowego. Czynności komornika nie podlegają w świetle powyżej przytoczonych przepisów właściwości sądów administracyjnych. Natomiast podlegają właściwości sądów powszechnych, bowiem w myśl art. 767 § 1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego na czynności komornika przysługuje skarga do sądu rejonowego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przy czym do rozpoznania skargi na czynności komornika właściwy jest sąd, przy którym działa komornik. Natomiast wszelkie zarzuty materialnoprawne dotyczące wierzytelności banku, objętej bankowym tytułem egzekucyjnym, np. odnoszące się do nieistnienia roszczenia banku lub istnienia roszczenia w mniejszej wysokości, dłużnik może podnieść wytaczając przeciwko bankowi powództwa przeciwegzekucyjne przewidziane w art. 840-843 Kodeksu postępowania cywilnego. Zatem jak wynika z przytoczonych przepisów sprawy egzekucyjne prowadzone na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego opatrzonego klauzulą wykonalności, w tym czynności komornicze oraz rozpatrywanie powództw przeciwegzekucyjnych, podlegają właściwości sądów powszechnych. Z uwagi na powyższe sprawa ta nie podlega w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy Prawo bankowe i ustawy Kodeks postępowania cywilnego – kognicji sądu administracyjnego, w związku z czym jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.