III SA/Lu 376/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędziowie WSA Robert Hałabis WSA Iwona Tchórzewska Protokolant referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia studiów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. przyznaje adwokatowi J. K.-M. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) podatku od towarów i usług. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2018 r., znak [...] Prorektor [...] Uniwersytetu [...] [...] utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Filozofii z dnia [...] 2018 r. znak: [...] w przedmiocie negatywnego załatwienia wniosku P. B. (dalej jako: "skarżący") o wznowienie studiów. Stan faktyczny sprawy wskazywał, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. (data wpływu pisma do organu) skarżący złożył wniosek o umożliwienie powtarzania VI semestru studiów na kierunku Retoryka Stosowana i o "przywrócenie na listę studentów". W decyzji z dnia [...] 2018 r. Dziekan Wydziału Filozofii [...], powołując się Regulamin studiów [...] Uniwersytetu [...] stwierdził, że osoba skreślona z listy studentów może ubiegać się o wznowienie studiów, jednak nie więcej niż raz na studiach I stopnia (§ 25 ust. 2 Regulaminu). Organ wskazał również, że student może uzyskać pozwolenie na powtarzanie semestru jeden raz w czasie studiów I stopnia (§ 24 a ust. 3 Regulaminu). Wyjaśnił także, że skarżącemu nie przysługuje prawo do wznowienia studiów ani prawo do powtarzania VI semestru ponieważ studia były już raz wznawiane w roku akademickim 2016/2017, a to oznacza, że skarżący wykorzystał już możliwość powtarzania semestru. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył odwołanie, w którym wnosił o przywrócenie na listę studentów oraz o umożliwienie obrony pracy licencjackiej. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2018 r., znak [...] (w decyzji tej błędnie wskazano, że wydano ją w roku 2017) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2018 r. W uzasadnieniu stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił między innymi, że skarżący w ubiegłym roku akademickim wznowił studia, nie obronił pracy licencjackiej, w związku z czym ostateczną decyzją Prorektora ds. studenckich z dnia [...] 2017 r. został skreślony z listy studentów. Skarżący wyczerpał możliwość regulaminowego wznowienia studiów - zgodnie z Regulaminem studiowania. Organ podkreślił, że osoba skreślona z listy studentów może ubiegać się o wznowienie studiów, jednak nie więcej niż jeden raz na studiach I stopnia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i art. 7a k.p.a., poprzez dowolne i niewyczerpujące rozpoznanie sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że skarżący z własnej winy nie dopełnił "obowiązków w terminie" oraz art. 6 k.p.a., poprzez zmuszenie skarżącego do podpisania "umowy studenckiej" z datą wsteczną i żądanie z tego tytułu opłat. Z treści zarzutów i wniosków skargi wynikało, po pierwsze, że skarżący podtrzymuje argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2018 r. odnośnie naruszenia przepisów prawa, a po drugie, że z powodu "wstrzymywania dokumentacji studenckiej" uniemożliwiło skarżącemu zaliczenie semestru i złożenie pracy licencjackiej w wymaganym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z poźn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to zarówno przepisami prawa procesowego, jak i przepisami prawa materialnego. W przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Skontrolowana decyzja jest rozstrzygnięciem wadliwym z następujących powodów. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 15 k.p.a., wynika, że obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w postępowaniu odwoławczym, jest ponowne rozpatrzenie sprawy oraz ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków strony skarżącej. Powyższe oznacza, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja decyzji, ale ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej, zgodnie z zasadami - zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.),.informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na sytuację prawną strony (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Zaniechanie dopełnienia przez organ powyższych obowiązków, skutkuje naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 525/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 790/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Op 622/17). Niewyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego i nieodniesienie się do zarzutów odwołania uzasadnia uchylenie decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt I OSK 471/16). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Dziekana Wydziału Filozofii [...] z dnia [...] 2018 r. Lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej strony sprowadzało się w istocie do stwierdzenia, że skarżący wyczerpał możliwość regulaminowego wznowienia studiów - zgodnie z Regulaminem studiów [...] Uniwersytetu [...] oraz że osoba skreślona z listy studentów może ubiegać się o wznowienie studiów, jednak nie więcej niż jeden raz na studiach I stopnia. Organ odwoławczy nie odniósł się w sposób merytoryczny do okoliczności, które spowodowały, że skarżący nie mógł przedstawić pracy licencjackiej w wymaganym terminie. W odniesieniu do zarzutów o "licznych naruszeniach" w działalności Biura Studenckich Spraw Socjalnych, Komisji Stypendialnej i Odwoławczej Komisji Stypendialnej organ wyjaśnił, że "rozstrzygnięcia należy pozostawić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie". Powyższe oznacza, że organ odwoławczy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, nie tylko nie przedstawił dokładnego stanu faktycznego sprawy i aktualnej sytuacji skarżącego (w świetle wydanych przez władze Uczelni dotychczasowych decyzji i obowiązujących aktualnie postanowień Regulaminu studiów), ale również, że rozstrzygnął sprawę bez oceny i bez odniesienia się do złożonych na etapie postępowania odwoławczego twierdzeń skarżącego. Obszerny opis sytuacji skarżącego organ zaprezentował dopiero w odpowiedzi na skargę. Ubocznie należy podnieść, że organ odwoławczy wskazał błędną datę wydania decyzji. Z akt sprawy wynikało, że zaskarżone orzeczenie wydano w dniu [...] 2018 r., a nie w dniu [...] 2017 r. Z uwagi na przedstawione wyżej i stwierdzone uchybienia niezbędnym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O należnym wynagrodzeniu przysługującym profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego Sąd orzekł na mocy art. 250 § 1 p.p.s.a.