III SA/Lu 379/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A..T.. T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 5 marca 2025 r. nr [...] Powyższa decyzja wydana została w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco. W dniu 9 grudnia 2024 r. na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w Hrebennem przeprowadzono kontrolę trzyosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z trzyosiową naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym przewożony był ładunek podzielny w postaci foli PCV w rolkach (483 szt.) o wadze brutto 25 190,00 kg. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. (dalej również jako "skarżąca" lub "Spółka"). W toku kontroli dokonano pomiaru rzeczywistych parametrów zewnętrznych pojazdu. Wyniki statycznego ważenia wykazały przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 1 180 kg (2,95%). W wyniku powtórnego ważenia, przeprowadzonego na żądanie kierowcy, ponownie stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 1 180 kg. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 9 grudnia 2024 r. nr [...] Decyzją z dnia 5 marca 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego po drogach publicznych, wbrew zakazowi określonemu w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm., dalej jako "p.r.d.") – jak za brak zezwolenia kategorii IV. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "DIAS", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 tego przepisu, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. DIAS przywołał definicję pojazdu nienormatywnego oraz wyjaśnił, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w p.r.d. oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz. U. 2016 r. poz. 2022 ze zm., dalej jako "rozporządzenie"), wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 66 ust. 5 p.r.d. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - nie może przekraczać 40 ton. W rozpoznawanej sprawie stwierdzono natomiast przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów o 1,18 t (1180 kg), tj. 2,95%. Wyniki powtórnego ważenia również wykazały przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 1,18 t (1180 kg), tj. 2,95%. W dniu kontroli waga nieautomatyczna użyta do kontroli spełniała wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152), a tym samym zapewniała poprawność przeprowadzonego ważenia. Wydana deklaracja zgodności potwierdza również, że waga jest właściwie oznaczona oraz wyposażona w system automatycznej sygnalizacji błędów pomiaru. Brak sygnalizacji błędu przez system wagi oznacza, że ważenie przebiegło w sposób prawidłowy. Organ odwoławczy wskazał również, że zarówno przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2063), jak również przepisy wydanych na podstawie tej ustawy rozporządzeń, o których mowa wyżej, nie zobowiązują użytkowników wag z ważną legalizacją do analizy błędu pomiaru oraz do podawania danych dotyczących niepewności pomiaru. Wyniki uzyskanych pomiarów są prawidłowe, wiarygodne i potwierdzające, że kontrolowany pojazd był nienormatywny w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 35a p.r.d. Wbrew twierdzeniom strony, zezwolenie kategorii IV numer [...] z dnia 21 czerwca 2024 r. nie uprawniało do przejazdu kontrolowanym pojazdem w dniu 9 grudnia 2024 r. Zgodnie z art. 64ea p.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Zezwoleniem uprawniającym do poruszania się przez stronę przedmiotowym pojazdem byłoby zezwolenie kategorii IV, ale tylko wówczas, jeśli przewożony ładunek byłby niepodzielny. Przepisy ustawy zezwalają bowiem na przejazd pojazdem nienormatywnym w sytuacji, gdy nie jest możliwe przewiezienie towaru partiami. Z treści przepisu art. 64 ust. 2 p.r.d. wynika, że intencją ustawodawcy było umożliwienie przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku niepodzielnego, przy którym nie ma technicznej możliwości przewiezienia tego ładunku w sposób zgodny z obowiązującymi normami. W sytuacji zaś przewozu ładunku podzielnego ustawodawca przyjął co do zasady, istnienie możliwości przewozu tego ładunku pojazdami, których masa, naciski osi i wymiary są dopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie zespołem pojazdów przewożono ładunek w postaci folii PCV w ilości 483 szt. rolek o łącznej wadze brutto 25190 kg, a więc ładunek podzielny. Istniała zatem możliwość jego podziału na mniejsze ładunki, które mogły być przewożone oddzielnie (rozdzielnie, w kilku partiach). Organ odwoławczy wskazał również, że skarżąca nie okazała ważnego zezwolenia kategorii IV podczas kontroli, natomiast w dniu 27 grudnia 2024 r. przedłożyła zezwolenie kategorii IV z dnia 21 czerwca 2024 r. wydane spółce przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na okres 6 miesięcy w terminie od 24 czerwca 2024 r. do 24 grudnia 2024 r. Powyższe zezwolenie, uprawnia ten podmiot do przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi określonych w pozycji 4 tabeli "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" załącznika do p.r.d. oraz z uwzględnieniem przepisu art. 64 ust. 2 p.r.d., tj. z ładunkiem niepodzielnym. Zezwolenie to nie uprawniało natomiast do poruszania się pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym w postaci 483 rolek folii PCV. W świetle powyższego DIAS zasadnie uznał, że w związku z przewozem ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym, za przejazd ten należało nałożyć karę pieniężną przewidzianą w art. 140ab ust. 2 p.r.d., tj. karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., za brak zezwolenia kategorii II-IV ustala się karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, w wysokości 5 000 zł. Organ odwoławczy nie stwierdził wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. Przedsiębiorca ponosi ryzyko następstw działań lub zaniechań własnych oraz osób wykonujących przejazd w jego imieniu i na jego rzecz, związanych z brakiem należytej staranności w działalności prowadzonej w zakresie przejazdów (przewozów). Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności, by uzyskać rezultat w postaci zachowania wymiarów pojazdu, masy i nacisków na osie w zgodności z normami. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jest profesjonalnym przewoźnikiem, który powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przejazdu pojazdu po drogach publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 140ab ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 140ab ust. 2 p.r.d., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżąca dopuściła się przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii IV, mimo że stosowne zezwolenie zostało wydane, było ważne i obowiązywało w dniu przejazdu; 2) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako "k.p.a.", polegające na pominięciu przez organ istotnych okoliczności sprawy, w tym faktu, że skarżąca przedłożyła ważne zezwolenie kategorii IV w toku postępowania, działała w dobrej wierze oraz że brak dokumentu przy kontroli wynikał z niezawinionego niedopatrzenia organizacyjnego; 3) konstytucyjnych zasad proporcjonalności i sprawiedliwości materialnej, wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie rażąco wygórowanej sankcji administracyjnej (kara 5 000 zł) w sytuacji, gdy uchybienie miało charakter wyłącznie techniczno-organizacyjny i nie spowodowało żadnych negatywnych skutków dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ani interesu publicznego. Organ zastosował sankcję nieproporcjonalną do charakteru i wagi uchybienia, co narusza konstytucyjny standard sprawiedliwości i równości wobec prawa. 4) art. 2 pkt 35b p.r.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu dotyczącego definicji ładunku niepodzielnego, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że przewożony przez skarżącą ładunek był ładunkiem podzielnym. Organ nie uwzględnił specyfiki przewożonego towaru ani praktyki branży transportowej, w której ładunek o określonej charakterystyce technicznej i funkcjonalnej nie może być przewożony w sposób podzielny bez uszczerbku dla jego właściwości lub bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (ust. 3). Jednocześnie, zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Ładunek niepodzielny, stosownie do definicji ustawowej z art. 2 pkt 35b u.p.r.d. to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.), a w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, które nie mają jednak zastosowania w niniejszej sprawie. W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., za brak zezwolenia kategorii IV ustala się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. Jednocześnie, w myśl art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, czyli zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Dopuszczalne parametry pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w art 61 p.r.d. oraz w przepisach rozporządzenia. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. Bezsporne jest, że w dniu kontroli kierowca wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy – ładunku w postaci 483 rolek foli PCV. Przewóz wykonywany był pojazdem członowym składającym się z trzyosiowego pojazdu silnikowego i trzyosiowej naczepy, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy, dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów została przekroczona o 1,18 t (1 180 kg), tj. 2,95%. Powtórne ważenie, przeprowadzone na żądanie kierowcy, również wykazało przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 1,18 t (1 180 kg), tj. 2,95%. Strona skarżąca nie kwestionowała powyższych wyników ważenia i nie ma uzasadnionych podstaw, aby je podważyć. Zarzuty skargi koncentrują się natomiast na nieuwzględnieniu przez organy zezwolenia kategorii IV, które skarżąca przedstawiła w toku postępowania. W aktach sprawy rzeczywiście znajduje się ważne na dzień kontroli zezwolenie kategorii IV nr 654/WA/2024 z dnia 21 czerwca 2024 r. W ocenie sądu, prawidłowe jest jednak stanowisko organów, że posiadane przez stronę zezwolenie kategorii IV nie uprawniało jej do wykonania przejazdu opisanym wyżej pojazdem z ładunkiem w postaci 483 rolek foli PCV. Podkreślić jeszcze raz należy, że przepisy p.r.d. dopuszczają ruch pojazdów nienormatywnych (pod określonymi warunkami), zakazują jednak wykonywania przewozu tymi pojazdami ładunków innych niż ładunki niepodzielne. Ładunek niepodzielny, stosownie do definicji ustawowej z art. 2 pkt 35b p.r.d. to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Niewspółmiernie wysokie koszty, o których mowa w powyższym przepisie, odnoszą się natomiast do kosztów o szczególnym charakterze ponoszonych, np. w związku z nadmiernie uciążliwym demontażem urządzenia (ładunku) w celu podzielenia go na większą ilość ładunków zapewniających normatywność pojazdu, którym ładunek taki jest transportowany, a następnie ponownego montażu urządzenia w celu doprowadzenia go do pierwotnego stanu. Kategoria ta nie odnosi się do typowych kosztów przewozu wynikających ze zwykłego, prostego podziału przewożonego ładunku, w szczególności, gdy ładunek ten został już uprzednio podzielony. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do uznania za ładunek niepodzielny każdego ładunku, którego przewóz w częściach powodowałby powstanie dodatkowych kosztów transportu. W sytuacji takiej, za ładunek niepodzielny należałoby uznać zatem każdy przewożony ładunek powodujący nienormatywność pojazdu, co tym samym zaprzeczałoby sensowi wprowadzania do systemu prawa przepisów powodujących rozróżnienie ładunków na ładunki podzielne i niepodzielne. Nie ulega zatem wątpliwości, że ładunek w postaci 483 rolek folii PCV, który przewoziła skarżąca, mógł być podzielony na mniejsze ładunki przewożone oddzielnie, bez ponoszenia niewspółmiernie wysokich kosztów. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały przewożony ładunek za ładunek podzielny. Podzielność przewożonego ładunku oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu powoduje z kolei, że zezwolenie kategorii IV pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy, bowiem nie znosi ono zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż niepodzielne, wynikającego z art. 64 ust. 2 p.r.d. W świetle przytoczonych regulacji i stwierdzonych w trakcie kontroli okoliczności należało uznać, że organy prawidłowo ustaliły, że kontrolowany zespół pojazdów był nienormatywny, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Prawidłowo również przyjęły, że ze względu na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowany pojazd wymagałby uzyskania pozwolenia kategorii IV. Pojazdem tym przewożony był jednak ładunek podzielny, który nie może być przewożony pojazdem nienormatywnym (z wyjątkiem niemającego w sprawie zastosowania przypadku przejazdu na podstawie zezwolenia kategorii I), wobec czego organy słusznie wymierzyły stronie skarżącej karę za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii IV, na podstawie art. 64 ust. 2 w zw. z art. 140ab ust. 2 p.r.d. Wysokość kary ustalono na postawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d. W ocenie sądu, postępowanie organów w tym zakresie było prawidłowe. Organy zasadnie również stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Zgodnie z art. 140aa ust. 4, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Przepis art. 140aa ust. 4 p.r.d. jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że dochowanie należytej staranności oznacza, że podmiot wykonujący przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, na które nie miał wpływu doszło do naruszenia prawa. Podejmując się przewozu określonego ładunku, podmiot wykonujący przejazd powinien przedsięwziąć kroki, zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych parametrów pojazdu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka nie wykazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Skarżąca jako podmiot profesjonalny w zakresie przewozu ładunków po drogach publicznych, powinna znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Przed rozpoczęciem przewozu powinna upewnić się również, czy po załadowaniu towaru nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. W ocenie sądu, postepowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy, z zachowaniem zasad wyrażonych w k.p.a. Organy obu instancji, opierając się na właściwej wykładni przepisów, dokonały niewadliwych ustaleń faktycznych co do okoliczności istotnych z punktu widzenia treści rozstrzygnięcia. Nie naruszyły też reguł prowadzenia postępowania dowodowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odniósł się również do podniesionych w odwołaniu zarzutów i wyjaśnił, dlaczego nie uznał je za zasadne. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, które mogłyby mieć w sposób istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś strona skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy.