III SA/Lu 385/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L., po rozpatrzeniu odwołania R. L., utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], odmawiającą wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż wnioskiem z [...] grudnia 2009 r. R. L. wystąpił do Starosty B. o wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta J. polegającej na zmianie powierzchni działki Nr [...] z 0,1634 ha na 0,18 ha. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Starosta B. odmówił wprowadzenia żądanych zmian, jako pozbawionych podstaw prawnych. Od decyzji R. L. wniósł odwołanie, argumentując, że wskutek błędów geodezyjnych popełnionych przez organ utracił 166 m² swojej działki. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne w sprawie: Aktem własności ziemi z dnia [...] lutego 1974 r., potwierdzono M. A. i R. małżonkom L. własność gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,76 ha położonego we wsi P., gm. J. W skład tego gospodarstwa wchodziły dwie działki oznaczone wówczas Nr [...] o powierzchni 0,18 ha oraz Nr [...] o powierzchni 0,58 ha. W latach 1989-1992, w związku ze zmianą granic miasta J., i włączeniem obszaru wsi P. do tego miasta, dokonano modernizacji dotychczasowego operatu ewidencyjnego wsi P. przez nowy pomiar oraz zmianę numerów działek a także ścisłe obliczenie ich powierzchni. W wyniku tych czynności dotychczasowej działce Nr [...] nadano nowy numer [...] w ark. mapy [...] a jej powierzchnię w sposób ścisły określono na 0,1634 ha, zaś działce Nr [...] o powierzchni 0,58 ha nadano numer [...] w ark. mapy [...] i jej powierzchnię określono na 0,5894 ha. Nowy stan został ogłoszony zainteresowanym właścicielom gruntów co dokumentuje protokół ogłoszenia stanu władania przechowywany w aktach archiwalnych Starostwa Powiatowego w B. W aktach tych zachowane jest również zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania w tej sprawie skierowanego do R. L. W powołanym wyżej protokole przy działce Nr 6 widnieje podpis syna R. L. – K. poświadczający iż zapoznał się on z nowym stanem posiadania natomiast przy działce Nr [...] brak jest jakiegokolwiek podpisu. Tak zmodernizowany operat ewidencyjny został wprowadzony do użytku obwieszczeniem Kierownika Urzędu Rejonowego w B., jako organu właściwego wówczas do prowadzenia ewidencji gruntów, z dnia 19 lipca 1995 roku ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Zamojskiego z dnia 3 sierpnia 1995 roku, Nr 18, poz. 98. W ocenie organu odwoławczego w świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zmiana powierzchni działek została wprowadzona w operacie ewidencji gruntów w sposób prawem przewidzianym a powstałe zmiany ogłoszone w sposób również zgodny z przepisami. Organ zwrócił także uwagę, że zmiana powierzchni działek po modernizacji nastąpiła również i z tego powodu, że w dotychczasowej ewidencji gruntów wsi P. powierzchnie działek wykazywane były z dokładnością do 1 ara. Zaokrąglenia powodowały, że wykazywane powierzchnie odbiegały w sposób znaczący od powierzchni rzeczywistych. W trakcie modernizacji, przy zachowaniu dotychczasowego stanu użytkowania, powierzchnie działek zostały obliczone w sposób ścisły i faktyczny. W ocenie organu nie ma znaczenia zarzut strony, że w trakcie modernizacji nie podpisywała osobiście żadnego protokołu a więc zmiany wtedy dokonane w stosunku do jego własności nie mogą obowiązywać. Zachowane dokumenty jednoznacznie potwierdzają, że R. L. był w sposób prawidłowy poinformowany o przysługujących mu wówczas prawach i wtedy mógł wnosić uwagi do dokonanych ustaleń. W sposób świadomy z tego prawa nie skorzystał. Organ zwrócił ponadto uwagę na wyniki analizy powierzchni działek sąsiednich, przed i po modernizacji, oznaczonych obecnie numerami [...] i [...]. Z analizy tej wynika, że powierzchnie wspomnianych działek po modernizacji również uległy zmniejszeniu a zatem zarzut R. L., iż zmniejszenie powierzchni jego działki oznaczonej Nr [...] spowodowany został zmianą przebiegu granicy jest bezpodstawny i bezzasadny. Działki te nigdy nie miały powierzchni określonych w ewidencji gruntów przed modernizacją. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z [...] czerwca 2010 r. R. L. uznał za absurdalną argumentację organów, że zmiana powierzchni działek zmniejszyła się wskutek pomiarów. Zdaniem skarżącego jest to sprzeczne z twierdzeniem organu, że granice działek nie uległy zmianie. Skarżący podniósł, że wskutek błędnych zapisów w ewidencji toczy spór sądowy ze swoim sąsiadem, który arbitralnie przesunął granice swoje działki. Skarżący stwierdził także, iż nigdy nie był informowany o jakichkolwiek zmianach w ewidencji gruntów, ponadto jego syn nie jest właścicielem działek nr [...] i [...], ani nie miał stosownego upoważnienia, aby składać wiążące oświadczenia w przedmiocie zapoznania się z nowym stanem posiadania. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie zaskarżonego aktu następuje wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanki skutkującej jego nieważność albo stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd takich wad i naruszeń nie stwierdził. Będąca przedmiotem niniejszego postępowania ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) jest zbiorem danych, które stanowią podstawę planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami. Co do gruntów, zawiera ona informacje o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczeniu ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających (art. 20 cyt. ustawy). Spełnia ona zatem funkcje informacyjno - techniczne, rejestrując stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy. Ewidencja ta powinna być zachowana w stanie aktualności, co wynika z art. 20 cyt. ustawy w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Aktualizacji danych dokonuje się z urzędu lub na wniosek, przy czym z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, ale również opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych (§ 46 ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. rozporządzenia). W praktyce oznacza to, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności, co wynika z istoty ewidencji gruntów i budynków, która ma charakter techniczno-deklaratoryjny. Kompetencje organów ewidencyjnych sprowadzają się zatem do rejestracji stosownego dokumentu i naniesienia wynikających z niego zmian. W przedmiotowej sprawie skarżący zwrócił się do Starostwa Powiatowego w B. o "wyjaśnienie rozbieżności" w powierzchni działki oznaczonej nr [...], a następnie po ustaleniu, że w latach 1990-1992 dokonano modernizacji operatu ewidencyjnego wsi P. w związku z tym, iż grunty tej wsi weszły w skład obrębu miasta J., R. L. wniósł o sprostowanie błędu w powierzchni tej działki i wniósł o jej zmianę z 0,1634 ha na pow. 0,18 ha. Dokumenty które złożył: wykaz zmian gruntowych i wypis z rejestru gruntu z dnia 23 czerwca 2006 r. oraz wypis z rejestru gruntu z dnia 7 maja 1991 r. i odpis księgi wieczystej nr [...] świadczą według niego o błędzie w ewidencji gruntów. Z przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że inna wielkość powierzchni działki, dla której prowadzona jest Kw nr [...] oznaczonej poprzednio nr [...], a powierzchnią działki oznaczonej aktualnie nr [...] jest następstwem szczegółowych pomiarów tej działki, dokonanych w czasie modernizacji operatu w latach 1990-1992. O pracach pomiarowych przeprowadzonych na gruncie na potrzeby zmiany granic ewidencyjnych miasta J., R. L. był zawiadomiony. To, iż nie stawił się osobiście na gruncie w trakcie wykonywania czynności przez geodetę nie tamowało tego postępowania. Ponadto kompletny operat ewidencji został wyłożony do publicznej oceny i wprowadzony do użytku obwieszczeniem kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 19 lipca 1995 r. o ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Zamojskiego nr 3 poz. 98. Zdaniem Sądu po przeanalizowaniu dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych stwierdzić trzeba, że procedura postępowania modernizacyjnego wynikająca z obowiązującego w tym czasie zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (MP z 1969 r. Nr 11, poz. 98) została zachowana. Zważyć również należy, że biegły geodeta dokonał pomiarów działek według wskazanych na gruncie granicach i wyliczył faktyczną powierzchnię działek, stosując się do treści przepisów wówczas obowiązujących. Przepis § 11 cytowanego powyżej zarządzenia nakładał na geodetę obowiązek wyliczenia powierzchni działek z dokładnością do 1 m kwadratowego, dlatego też po pomiarach powierzchnia działki oznaczonej nr [...] wynosiła 0,1634 ha. Poprzednia powierzchnia działki wykazywana była w ewidencji z dokładnością do 1 ara, co również wynikało z treści § 11 ust. 4 wyżej wymienionego rozporządzenia. W związku z powyższymi ustaleniami organ odmówił skarżącemu dokonania żądanej zmiany – przywrócenia w ewidencji dawnej powierzchni działki 0,18 ha. W ocenie sądu, takie rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zmiany danych nastąpiły w wyniku przeprowadzonej modernizacji w latach 1990-1992 r. W związku z tym organ prawidłowo odmówił uwzględnienia w postępowaniu jako dowodu wypisu z rejestru gruntów z 3 listopada 1972 r., który stracił swoją aktualność oraz z odpisu z księgi wieczystej nr [...], dokumenty te powstały i wykazują stan gruntu sprzed ostatniej zmiany w ewidencji z roku 1995. Rękojmią wiary ksiąg wieczystych z art. 5 ustawy z dnia 8 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm.), na którą w skardze powołuje się skarżący nie jest objęty obszar nabytej nieruchomości (patrz. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1989 r. sygn. akt III CP 13/89 OSNC 1990/2/26). Sąd w całości podziela pogląd wyrażony w tej uchwale i przypomina tylko, iż art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że dane zawarte w ewidencji gruntów są podstawą oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, a nie odwrotnie oraz, że dane te posiadają walor aktualności. Skoro, jak twierdzi skarżący, na skutek modernizacji gruntów w roku 1990-1992 dokonano zmian niekorzystnych dla skarżącego, to winien on przedłożyć organowi administracji, wymagane przepisami prawa dokumenty pochodzące z okresu późniejszego, a wskazujące na odmienny niż uwidoczniony w ewidencji stan faktyczny i prawny granic i powierzchni działki. Sąd w całości aprobuje poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 1999 r. w sprawie II SA 566/1999 (Lex nr 46217) i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2003 r. w spawie II SA 1478/91 (Lex nr 156384) , z których wynika, że w art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne chodzi o takie dokumenty sporządzone w odpowiednich postępowania np. rozgraniczeniowych, podziałowych, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych. W świetle powyższego nie może ostać się zarzut skargi o błędnych zapisach w ewidencji i nieprawidłowych pomiarach działki. Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.