III SA/Lu 385/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący pismem z dnia 8 czerwca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [..] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Skarżący wskazał w treści skargi jedynie to, że wnosi skargę na wskazaną decyzję. Kolejnym pismem z dnia 10 sierpnia 2011 r. skarżący wskazał, że "ponownie wnosi skargę" na wskazaną decyzję, bez żadnego uzasadnienia. Wobec braku rozwinięcia skargi, zarządzeniem z dnia 21 września 2011 r. skarżący został wezwany do wskazania naruszenia prawa lub interesu prawnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako ppsa) – skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do art. 49 § 1 ppsa - jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skarżący mimo wezwania nie podjął żadnej próby wykazania, dlaczego zaskarżoną decyzje uważa za naruszającą prawo lub jego interes prawny. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, należało orzec jak postanowieniu.