III SA/Lu 386/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi i parkowanie pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz W. R. kwotę [...] zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi i parkowanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. W dniu 10 kwietnia 2014 r. W. wniósł do Starosty [...] wniosek o przyznanie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie, od dnia usunięcia do dnia zapłaty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], a w niektórych przypadkach do dnia odbioru pojazdu z parkingu, pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], w stosunku do samochodów wymienionych w załączniku do wniosku. Załącznik ten w 28 pozycjach obejmował łącznie 42 pojazdy, w tym m.in. wyżej wymieniony pojazd. We wniosku W. wskazał, że wnosi o przyznanie wynagrodzenia w oparciu o art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Z uzasadnienia wniosku wynika, że stanowi on żądanie jednego ze wspólników (W.) rozwiązanej w dniu 31 grudnia 2013 r. spółki cywilnej [...] M. i W., w której skarżący posiadał 50% udziałów, o przyznanie mu połowy wynagrodzenia należnego wspólnikom spółki cywilnej za usunięcie z drogi i dozór nad pojazdami wymienionymi w załączniku do wniosku. Przy tym nominalna wysokość żądania zapłaty należności objętych wnioskiem nie została określona odnośnie żadnego ze wskazanych w załączniku do wniosku pojazdów. Na skutek sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą [...], a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w [...] o to, który z tych organów jest właściwy do rozpoznania sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt I OW 150/14 wskazał Starostę Zamojskiego jako organ właściwy w sprawie. W kilku wydanych następnie kolejno postanowieniach Starosta [...] wyrażał stanowisko, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do odmowy wszczęcia postępowania na zasadzie art. 61a § 1 k.p.a. Jednakże na skutek zażaleń skarżącego wszystkie te rozstrzygnięcia zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], Starosta [...] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wszczęte na skutek wniosku W. z dnia 10 kwietnia 2014 r. o przyznanie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie pojazdu – samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego z drogi w dniu 4 stycznia 2005 r., w stosunku do którego w dniu 26 sierpnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał decyzję o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa. W uzasadnieniu postanowienia Starosta [...] wskazał na bezprzedmiotowość postępowania, która wynika z tego, że sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Organ zwrócił uwagę, że w obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] ostatecznym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...]. Wymienione postanowienia były przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt III SA/Lu 282/08, oddalił skargę na wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Ponadto podjęta przez wnioskodawcę próba wyeliminowania postanowienia z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym zakończyła się wydaniem w dniu 5 lipca 2011 r. przez Ministra Finansów postanowienia nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Starosta [...] podniósł, że skoro w obrocie prawnym pozostają prawomocne orzeczenia w sprawie, to kolejne postępowanie w tej samej materii jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe, jak również prawnie niedopuszczalne, gdyż kolejne postanowienie rozstrzygające sprawę co do jej istoty byłoby obarczone kwalifikowaną wadą prawną przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W. wniósł zażalenie na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r., domagając się jego uchylenia. Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazało, że przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym co do zasady obciążania właściciela kosztami usunięcia i parkowania pojazdu nie zmieniły się. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym zarówno w brzmieniu do dnia 3 września 2010 r., jak i w brzmieniu obowiązującym po tym dniu oraz ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018, z późn. zm.) nie zwierają w istocie przepisów, które rozstrzygałyby, kto powinien ponosić koszty usunięcia i parkowania za okres od usunięcia pojazdu z drogi do dnia orzeczenia jego przepadku. W tym zakresie podstawą żądania takiej wypłaty okazuje się być ostatecznie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010r. w sprawie sygn. akt I OPS 1/10, której postanowienia i uzasadnienie zostały przytoczone we wniosku skarżącego oraz w zażaleniu. Jak stwierdził organ, przedmiotowa uchwała nie może stanowić podstawy do prowadzenia, na wniosek jednostki usuwającej pojazdy i prowadzącej parking, odrębnego postępowania w sprawie przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie pojazdu za okres od dnia usunięcia pojazdu do dnia jego przejęcia na własność Skarbu Państwa w sprawach, które zostały już ostatecznie zakończone, a prowadzone były zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Postępowanie wszczęte w takiej sprawie powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 17 i 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że sprawa przyznania wynagrodzenia za dozór nad pojazdem objętym wnioskiem została ostatecznie załatwiona postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Postanowienie wydane w tej sprawie podlegało kontroli instancyjnej, a skarga na postanowienie organu odwoławczego została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 282/08. Postanowienia te nie zostały także wzruszone w trybie nadzwyczajnym. Zasadne było więc umorzenie postępowania i w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że sprawa przyznania wynagrodzenia za dozór nad pojazdem oraz zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru została ostatecznie załatwiona postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., podczas gdy postanowienie to dotyczyło jedynie okresu sprawowania dozoru nad pojazdem od dnia przejęcia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa do dnia odbioru pojazdu z parkingu; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy powinno ono zostać uchylone; - art. 10 § 1 k.p.a., polegające na pozbawieniu strony przed wydaniem postanowienia możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez brak jego zastosowania w sprawie. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Starosty [...], a także na podstawie art. 145a p.p.s.a. o zobowiązanie organu do wydania postanowienia w przedmiocie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi i parkowanie pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Po dokonaniu według opisanych zasad kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga podlega uwzględnieniu, gdyż rozstrzygnięcia organów obu instancji naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, niniejsze postępowanie toczyło się na wniosek z dnia [...] kwietnia 2014 r., w którym skarżący domagał się "przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie od dnia usunięcia do dnia zapłaty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] a w niektórych przypadkach do dnia odbioru pojazdu z parkingu, pojazdów przejętych na rzecz Skarbu Państwa przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], w stosunku do pojazdów wymienionych w załączniku do niniejszego wniosku". Starosta Zamojski w postanowieniu umarzającym postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. uznał, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, wskazując jednocześnie, że postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zostało już przyznane skarżącemu wynagrodzenie za określony czas. Według organu, skoro w obrocie prawnym znajdują się prawomocne orzeczenia w sprawie, to kolejne postępowanie w tej samej materii jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe. Prowadzenie kolejnego postępowania jest w związku z tym prawnie niedopuszczalne, a kolejne rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty byłoby obarczone kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., prowadzącą do stwierdzenia jego nieważności ze skutkiem ex tunc. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podzieliło w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, powyższe zapatrywanie narusza art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ brak było podstaw do uznania postępowania za bezprzedmiotowe, gdyż treść wniosku z dnia 10 kwietnia 2014 r. zawiera jedynie ogólnikowe i niedostatecznie sformułowane żądanie zwrotu wydatków oraz przyznania wynagrodzenia. Przesłanka bezprzedmiotowości określona w art. 105 § 1 k.p.a. występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź też nie zachodzą podstawy do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkujący tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość może mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. W przypadku przyczyny o charakterze przedmiotowym brak jest przedmiotu faktycznego do rozpoznania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Dlatego bezprzedmiotowość zachodzi tylko wówczas, gdy w sposób oczywisty brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie organ nie wykazał istnienia bezprzedmiotowości postępowania w powyższym rozumieniu. W przypadku postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek (art. 61 § 1 in principio k.p.a.) ramy postępowania wyznacza żądanie strony. Zatem dla możliwości oceny wystąpienia bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. przede wszystkim żądanie strony musi być precyzyjnie określone. Warunki formalne wniosku wymienione są w art. 63 § 2 k.p.a. Wniosek musi być czytelny, co oznacza że skarżący obowiązany jest jasno wskazać, czego domaga się od organu, gdyż żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania. Wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, jak też jakiekolwiek pismo procesowe w toku instancji, w przypadku wątpliwości co do treści zgłoszonego żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Wprawdzie zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną m.in. w art. 63 i art. 128 k.p.a., jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu, to jednak nie można przyjąć, że organ uprawniony został do dowolnej oceny żądania strony. Jeżeli zatem żądanie strony jest zredagowane w sposób niezrozumiały lub nieprecyzyjny, to organ administracji publicznej nie jest uprawniony do precyzowania treści tego żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji wnoszącego podanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 2188/00). W konsekwencji, w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organy administracji publicznej nie są uprawnione do arbitralnego, a więc uznaniowego kształtowania przedmiotu tego postępowania. Jak wskazano bowiem wyżej, ramy postępowania wyznacza żądanie strony. Warto przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie lub wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ wzywa wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Braki, o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a., należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Wszystkie tego rodzaju braki podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu. Jednakże, aby mogło dojść do usunięcia braku formalnego podania, organ musi dokonać wezwania do uzupełnienia stwierdzonego braku. Dopóki takie wezwanie nie zostanie skierowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a., dopóty rozpatrzenie wniosku obarczonego wadą formalną stanowi naruszenie prawa procesowego. Tymczasem z treści wniosku z dnia 10 kwietnia 2014 r. nie wynika jednoznacznie, jaki jest zakres żądania skarżącego, co do okresu, za który skarżący domaga się zwrotu wydatków oraz przyznania wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa. Wniosek jest bowiem w tym zakresie niejednoznaczny. Nie można zatem przesądzić na tym etapie, że pozostające w obrocie prawnym postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] przyznające wspólnikom spółki cywilnej [...] zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym (w tym przypadku samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]) w wysokości 34,38 zł rozstrzyga co do tego samego okresu sprawowania dozoru nad pojazdem, co okres objęty wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. Z treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. wynika, że okres za jaki przyznano stronie wynagrodzenie obejmował datę od przejścia prawa własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (5 lipca 2005 r.) do dnia odmowy wydania pojazdu (11 lipca 2005 r.), czyli 6 dni dozoru. Nie jest jasnym natomiast, jakiego okresu dotyczył wniosek strony z dnia 10 kwietnia 2014 r. Rozstrzygając wniosek skarżącego organ pierwszej instancji, a w ślad za nim również organ odwoławczy, wyszły z błędnego założenia, że okres za jaki strona domaga się obecnie przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie pojazdu pokrywa się z okresem objętym już rozstrzygnięciem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Okoliczność ta budzi istotne wątpliwości, albowiem wniosek strony z dnia 10 kwietnia 2014 r. jest w swej treści niejednoznaczny. Niewątpliwie to na stronie spoczywa obowiązek dokładnego określenie żądania zawartego w podaniu. W sytuacji jednak, gdy żądanie zawarte w podaniu nie zostało sformułowane w sposób jednoznaczny, obowiązkiem organu jest wezwanie strony do usunięcia tego rodzaju braku formalnego podania. Skoro treść wniosku z dnia 10 kwietnia 2014 r. nie była precyzyjna, organ winien był dokonać przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a. wezwania do sprecyzowania treści zawartego we wniosku żądania, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. W konsekwencji powyższych wywodów uznać należało, że wydane w niniejszej sprawie postanowienia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rozpoznając sprawę ponownie, organ uwzględni poczynione wyżej rozważania i ustali, jaka była treść żądania strony zawartego we wniosku z dnia 10 kwietnia 2014 r., a następnie znając dokładnie sprecyzowaną treść żądania dokona niewadliwych ustaleń faktycznych, w wyniku których rozważy, czy zachodzi podstawa do rozpoznania sprawy co do istoty. Jeżeli zaś doszłoby do merytorycznej oceny zasadności żądania, organ będzie miał na uwadze, że w rozpatrywanej sprawie ewentualna podstawa prawna żądania winna zostać rozważona przede wszystkim w oparciu o przepisy art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201). Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w punkcie II sentencji wyroku uzasadniają przepisy art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na sumę zasądzonych kosztów składa się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.) oraz wydatek w kwocie 17 zł z tytułu uiszczenia opłaty skarbowej za złożenie od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.